Chapter 29

2.5K 95 3
                                        

Chapter 29

Jea’s POV

“Who pushed her?” His voice dropped into a dangerously low tone, the kind that sent chills down everyone’s spine.

Biglang natahimik ang buong paligid. Kanina lang ay puno ng sigawan at palakpakan ang gym, pero ngayon, tila nalunod sa bigat ng galit ni Zean ang lahat.

His jaw tightened, fists clenched at his sides, and his dark eyes scanned the crowd like he was ready to tear someone apart.

“Jea, are you okay?” Tanong ni Matthew, puno ng pag-aalala ang boses niya habang nakaluhod siya sa tabi ko.

“Si Scarleth.” mahinang boses ni Queency at tinuro ang direksyon niya.

Nakatayo siya, natingin sa akin habang nakangisi, tila walang pakialam sa ginawa niya. Biglang tumawa siya nang malakas—nagulat kami, at agad na sinugod siya ni Zean. Mahigpit niyang hinawakan sa leeg at sinakal ito.

“Putang ina ka! Papatayin kita!” His lips pressed into a thin, deadly line.

Mabilis na tumakbo si King at Smoke para ilayo si Zean pero tinadyakan lang sila palayo. Wala rin nagawa ang mga teacher at referee sa kanya. Kahit si Nikolo at Tyrone na hinawakan na siya sa magkabilang kamay ay hindi siya napigilan.

“Ouch, Zean! Is that really how you treat your future wife?”

Hirap siyang huminga, bawat salita ay hirap na siyang bigkasin habang sinasakal siya ni Zean. Pilit niyang inaalis ang kamay nito sa leeg niya, ngunit  malakas si Zean na hindi basta-basta matitinag.

Gusto ko ng umiyak. Ayokong makita ang nakita ko noon. Natatakot ako. Takot na takot ako.

“Please… pigilan niyo si Zean,” mahina kong nasabi, ramdam ang panginginig ng boses ko.

Hindi ko pa kayang tumayo—parang ang bawat kalamnan ko’y pinigilan ng sakit.

“Binalaan na kita, di ba?”

“Zean… please… let go of me… I… can’t… breathe…”

“Higpitan pa natin para tuluyan ka nang hindi makahinga,” boses ni Zean, malamig at nakakatakot, na parang may banta sa bawat salita.

“Gosh! Do something, guys!” sigaw ni Queency, halos hindi makahinga sa takot.

“Parang hindi nagbibiro si Zean! Pigilan niyo na siya!” Nahehestirikal si Dorine, hinahampas ang mga nakapaligid sa kanya sa desperasyon.

“Matthew, please… tulungan mo akong tumayo,” halos umiiyak kong hiling.

Kahit babae hindi niya pinapalagpas.

Dahan-dahan niyang kinuha ang kamay ko at inilagay sa balikat niya, pilit akong itinatayo. Ang sakit sa katawan ko, pero kailangan kong lumapit kay Zean.

Halos tumitigil ang paa ko sa takot. Nakikita ko kung paano siya noon kay Gray—walang pakialam at walang konsensya. Halos hindi niya napansin ang paglapit ko.

Shit. Parang hindi na si Zean ang nakikita ko ngayon.

Hinawakan ko ang kamay niya, hindi ko namalayan na umiiyak na pala ako.

“Tama na, please..” pahikbi kong sabi.

“Fuck! I said don’t touch m—fuck!”

Muntik na niya akong matabig nang malakas kung hindi siya lumingon. Biglang nagbago ang ekspresyon ng mukha niya—mula sa nakakatakot na halimaw, naging kalmado at puno ng pag-aalala. Binitawan niya si Scarleth at agad na tumayo, niyakap ako, habang hawak ang likod ng ulo ko nang mahigpit.

Ang lakas ng tibok ng puso niya.

“Fuck! Don’t cry please.. Tell me, saan ang masakit sayo?” Patuloy ang paghaplos niya sa buhok ko.

Hindi ko siya sinagot. Umiyak parin ako.

“Did I scare you again?” he asked, his calm voice. “Shit! I’m sorry…”

I gasped. Mahigpit ang kapit ko sa likod ng damit niya habang umiiyak. Naramdaman ko ang pagdilim ng paligid ko habang sa tuluyan na ako natumba.

Scarleth’s POV

I secretly followed them to the clinic. Zean was practically flying, running as fast as he could just to get there. My chest ached with every step. I couldn’t imagine… that he could hurt me, all because of that woman.

I pressed my hand against my neck— it still hurt even now. I peeked out from the doorway, watching them. Zean sat beside her, while Jea was still unaware. It hurt me to see how he protected Jea, the way he cared for her so fiercely and so carefully.

That’s unfair! Why did he act like that? Especially when there’s nothing special about that girl!

Why can’t I move my feet? Maybe it’s because I’m shaking… shaking with anger.

I should be in that woman’s place! I should be the one Zean is talking to! In the first place, I’m his fiancée!
I felt tears spill down my cheeks. I lowered my head.

Nakita kong hinahaplos niya ang buhok ni Jea at hinahalikan ang kamay nito. Fuck!

“Why is it so easy for her to get Zean’s attention? Why does it seem like everything she does immediately catches his eye and matters to him—while I feel like he doesn’t even see me?” I said to myself while wiping my tears.

“Jea is different from every other girl in this world. You could line up all the most beautiful faces in existence, and still, Zean’s eyes and heart would belong only to Jea.”
I turned toward the voice that spoke. I saw him standing beside me, quietly peeking into the room as well.

He’s handsome. He has a sharp nose, naturally red lips, and a clean, well-groomed look. I can honestly say he’s one of those “good guy” types. There’s a calmness in his face that makes him even more attractive. He’s the kind of man you wouldn’t just date—he’s the kind you could see yourself marrying.

“Marami pang ibang lalaki diyan. Huwag kang magpakatanga sa paghahabol sa taong alam mong hindi na sa’yo. May nagmamay-ari na sa kanya. Payong kaibigan, kaya sinasabi ko ’to.” He looked at me and smiled.

The nerve of this guy!

“Excuse me? Who are you to say that? Do I even know you?” I asked, arching an eyebrow as I looked at him.

“King Romero.”

After saying that, he walked past me. I glared at him. Who does he think he is? Who is he to talk to me like that?Is he trying to imply that I’m desperate? The nerve of that man to say those words right to my face.

Perfect in Bad BOOK 1Tahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon