Perfect in Bad BOOK 1

Chapter 28

Chapter 28

Zean's POV

After dropping off Jea’s food, I headed straight to the clubhouse.

“What happened between you and Jea? You’re grinning like crazy. Did you score already?” Tyrone grinned wickedly at me while lining up his shot in billiards.

Was I still smiling?

“Asshole!” I punched him lightly.

“So… may nangyari na ba? Grabe ang ngiti mo oh!” Nikolo chimed in, twirling the end of his cue before taking his shot.

“Mga gago! Hindi ako katulad niyo!” Natatawang depensa ko.

I grabbed the billiard stick from Nikolo and took my shot, but the ball didn’t go in. I handed the stick back to him and walked over to the mini bar, sitting on a stool.

“Beer,” I said to King, and he handed me one right away.

“Wow, Zean, you’re not mad at all, huh? Back in the day, you’d break a few billiard sticks in frustration when you missed a shot… Ahhh, so Jea’s the only one who can actually control your temper, huh?” Tyrone said, wrapping an arm around me and planting a kiss on my cheek.

He’s right. No matter how angry I feel, Jea can stop it with just one touch. One smile, one word… Just like I said, she’s my little angel.

Tinulak ko siya, natawa ako, "Gago! Bakla ka ba? Ngayon palang kumanta kana para matikman mo itong kamao ko!"

"Yes, pakiss na.."

Aakmang hahalikan nya ulit ako mabilis kong hinarang ang palad ko sa nakanguso nyang bunganga.

"Lubayan mo nga ako! Sisipain kita d‘yan eh!"

“Tignan niyo ang nagagawa kapag inlove ang isang Zean Calvin hindi umiinit ang ulo.” Natatawang tinapik ni Smoke ang balikat ko.

"Manahimik ka!"

“Tuloy ba ang game mamaya?” tanong ni King.

I nodded and set my beer down. “Make sure we win, because if we don’t… you’re all dead to me!”

He sat down next to me and took a sip of the beer I was drinking. His face suddenly turned serious.
“By the way, dude… Scarleth’s going to study here. She’s actually graduating with us next year?”

"WHAT?!" Sabay pa naming sigaw ni Tyrone tapos napalingon kami kay Nikolo.

“Yeah, nakasalubong ko siya kanina. Hinahanap ka pa nga niya eh.”

“Zean, paano ‘yan kung malaman ng lolo mo? Paano kung magsumbong si Scarleth at masaktan si Jea—anong gagawin mo?” seryosong tanong ni Tyrone sa akin.

That damn girl won’t quit. No matter what she does, she won’t get to me. I’m not marrying her—not now, not ever.

“If she even thinks about getting close to Jea… she’s going to regret it.”

“We’re worried about Jea, dude,” Nikolo added.

I was worried too… about what could happen. What if that old man finds out I’m not going to marry the girl she set me up with—and then goes after Jea? Shit…

Scarlet and I have known each other since we were kids, but we never really got close. She’s not the typical “girl” type. Maybe it’s because our personalities are too alike… too stubborn, too wild in our own ways.. and she knows how to manipulate people with just her words. She’s crazy!

I’m scared—not for Jea, but of what I might do if she ever got hurt.

That’s why I can stay calm now—because of what Jea said that night.

Those words… they were enough. Enough to keep me grounded, enough to hold myself together no matter what’s coming.

Jea's POV

Late kaming na-dismiss ni Sir sa last subject namin kaya late rin kaming nakarating sa basketball court. Pagdating namin, nagsisimula na lamang ang laro ng grupo ni Zean. Umupo kami sa pangatlong bench, habang pinagmamasdan ang paligid. Ang ingay ng crowd. Halos lahat ay may kanya-kanyang cheer, sabay-sabay na sumisigaw at pumapalakpak para sa kanilang paboritong koponan.

Napansin ko na parang may hinahanap si Zean. Palinga-linga siya sa paligid, at ang mukha niya ay sobrang dilim, parang handa sa anumang gulo. Pero nang makita niya ako, biglang umaliwalas ang kanyang ekspresyon, Para akong nahulog sa init ng kanyang ngiti.

“Ikaw lang ata ang hinihintay ni Zean,” panunukso ni Dorine, sabay siko sa akin ng mahina, at nakangiti pa habang nakatingin sakin.

Ramdam ko ang pamumula ng pisngi ko, at pilit akong nagpipigil ng ngiti.

“Go, Nikolo!” sigaw ni Queency, puno ng energy, pero hindi siya pinansin ni Nikolo. Biglang lumabo ang ngiti niya at napalitan ng nalungkot.

“Hayaan mo na, kakagaling lang sa heartbroken eh, nagmomove on pa yan,” natatawang sabi ko.

“Gapangin mo na lang mamayang gabi,” dagdag pa ni Dorine sabay tingin sa court.

Napapatayo kami sa tuwa tuwing nakakascore ang grupo nila. Ang saya ko habang pinapanood si Zean at si Matthew na nagtutulungan sa court, para bang wala nang wall sa pagitan nila. Nakikipag-apiran si Zean at nakikipagtawanan kay Matthew sa tuwing nakaka-score sila, at ramdam ko kung gaano sila ka-synchronized bilang magkakampi. Hindi ko mapigilan mapangiti habang pinagmamasdan ang saya at teamwork nila sa court.

“Ayan na last minute nalang.. Sana pumasok.” naghawak kamay kaming tatlo at hinihintay na maipasok ni Tyrone ang bola at sigawan lahat ng maishot niya.

Mas lalong lumakas ang sigawan at palakpakan ng mga tao nang manalo ang grupo nila Zean. Halos mag-echo ang buong gym sa ingay ng crowd.

“Jowa ko yan! Akin yan!” Tuwang tuwa na sigaw ni Dorine habang tumatakbo papunta sa kinaroroonan ni Tyrone.

Sasalubungin ko na sana sila nang bigla akong may maramdamang malakas na pagtulak mula sa likod ko. Nawalan ako ng balanse at tuluyang nahulog. Napapikit ako, napahiga ako at hinihintay pagtama ng ulo ko sa semento. Ang sakit!

Dahan-dahan akong nagmulat ng mga mata. Doon ko napagtanto—may kamay na nakasalo sa ulo ko.

Si Zean.

Mahigpit ang hawak niya sa likod ng ulo ko,protektadong-protektado ako sa braso niya.

Pero ang mukha niya… ibang-iba. Naninigas ang panga niya at mariing nakakunot ang noo. Ang mga mata niya, madilim at nagliliyab sa galit habang nakatitig sa kung sino mang tumulak sa akin.