Invisible Line ✓

Invi Line: 23

Kabanata 23

"SO, what we are going to do?"

["We have no choice but to wait until everything is went normal."] Sagot ng aming prof sa kabilang linya. He's our professor in Australia.

"Is that long? How long will that last?"

["Based on my calculations on the day, that would take two to four months."] Sagot niya. Napahilamos na lamang ako sa aking mukha dahil wala akong ibang magawa.

"Thank you,Sir." I ended the call and lay on my cot. Narito ako ngayon sa apartment na tinutuluyan namin nina Nyx para ikuha ng gamit si Eury. Tinawagan ko rin ang aming professor upang tanungin kung kailan ulit kami makakukuha ng allowance. Pero bad news dahil hindi pa ako makakukuha ng allowance sa linggong ito, dahil pansamantalang nag higpit daw doon sa Australia, kaya pahirapan sa pag lalabas ng cheque para makapag padala sa amin. Mayroon akong ipon rito pero hindi sapat para sa araw-araw na pangangailangan ni Eury sa ospital. And one more thing, nag aaral pa ako.

Hay...bakit ba ako nag iintindi ng ganito? Para akong ama na nag iisip kung paano pag kakasyahin ang tustusin sa pamilya. Parang ina na may problema sa budget.

Bumangon na ako at binitbit ang bag. Sa ospital naman ang destinasyon ko ngayon.  Fortunately, we didn't go to school because it was Saturday, so I came home to the apartment and got Eury's stuff.

Habang nag lalakad ay hindi ko mapigilang mag isip ng mga bagay. Kahit kailan hindi na napahinga ang isip ko kakaisip.

Natigil lamang iyon ng maramdaman ko ang vibration sa aking bulsa. Kinuha ko ang aking telepono at nasa screen niyon ang pangalan ni Nyx.

"Nyx."

["Bakit ang tagal mo sumagot?!"]

"Tch."

["Nasa byahe na ako."]

"Ngayon pa lang?"

["Oo. Mukhang matatagalan pa bago ako makabalik. Ikaw na munang bahala sa kanya."]

"Yeah. Take care. Bye." And I ended the call. I tool a deep breath and continue to walk.

Dalawa ang nararamdaman ko ngayon sa hindi maipaliwanag sa dahilan. Una,masaya ako dahil matagal ba bago makabalik si Nyx. Hindi ko alam kung bakit. At ang pangalawa, nag aalala dahil hindi na sapat ang perang nasa akin para sa mga gastusin sa ospital. Bawat araw na lumilipas ay mas nadaragdagan ang mga bayarin. Walang pumilit sa akin na gawin ito. Ako mismo ang nag prisinta na saluhin lahat ng bayarin sa ospital. As a part of my job.

Habang nag lalakad ay may natamaan ang aking mata. Isang flower shop. Sa loob niyon ay may roong panda bear na naka suot ng astronout uniform. Bigla kong naisip ang ginawa kong disenyo sa kwarto ni Eury. Sa palagay ko ay aakma ang stuff toy na ito roon.

Ihahakbang ko na dapat ang aking paa papasok sa loob ng flower ng bigla na lamang ako mapatigil. Ipinasok ko ang kamay ko sa aking bulsa at nakapa ang aking pitaka.

I bit my lip and stepped back again. I looked at the panda bear again. I couldn’t get Eury out of my mind as I stared at this stuff toy.

"Sir?" I peered at the teenage boy at my side.

"Yes?"

"Bibilhin niyo po ba? Kanina pa po kayo nakatingin sa cute na stuff toy na iyan." He asked as he pointed at the bear.

I laughed a bit and bowed.

"No, just staring." Sagot ko. Tumango naman siya at pumasok na sa loob. Ako naman ay nag simula na ulit mag lakad.