"Telefonun , telefona ihtiyacım var lütfen iki üç dakika.."
Aklımda dönen sadece bu cümle ve cümlenin sahibiydi.
Böyle birşey neden yaşanmıştı. Ben böyle birseye neden şahit olmuştum.
Cevabını bilmiyordum.
Dün o haber kanalını izledikten sonra kendi içime çekilmiştim. Hiç kimse ile tek kelime etmemiştim.
Ne konuşacaktım?
Ne konuşmalıydım?
Sınıfta, sıramda dersin başlamasını bekliyordum.
Can, Veli hala gelmemişti.
Berfu da sessizdi. Belki de beni anlamıştı
Soru sormuyordu.
Gözlerim sınıf tahtasına bakıyordu.
Ama kafam o kadar doluydu ki görmüyordum.
"Günaydın" dedi ince bir ses, kafamı çevirip bakmadım.
Kim olduğunu biliyordum.
"Günaydın Ayşe" dedi Berfu
Ayşe bana baktı, ama bir tepki göremedi.
"Neyi var onun?" Dedi Berfunun yanına otururken, Yiğit daha gelmemişti anlaşılan.
Berfu cevap vermedi, o da anlamıyordu.
Sıradan kalktı, onun kalkmasıyla Ayşe de kalkmıştı.
"Nil," dedi Berfu gözlerim ona döndü.
"Lavaboya gidelim hadi, nefes alırsın hem"
Tepki vermedim, kalkmak istemiyordum.
"Hadi" dedi uyarır bir tonda, ağır ağır kalktım sıradan.
Onlar önde ben arkalarında yürümeye başladık, koridorun en sonunda sol tarafındaydı lavabo.
Koridoru yarıladığımda Berfu dönüp bana baktı, sonra devam etti.
Boş boş ilerlerken Şifa ve yanında bir kızın duvar kenarında birşey konuştuklarını gördüm.
Kendimce tebessüm ettim.
Benim varlığımı hissettiler, onlara bakmıyordum.
Tam yanlarından geçeceğim sırada durdum. Kafamı seri bir şekilde Sifanin yanında ki kıza çevirdim. Sifanin gözleri üzerimdeydi.
Sonunda kız da bana döndü.
Berfu dönüp arkasına baktı. Benim durduğumu görünce yanıma geldi Ayşe geri duruyordu.
Kızla keskin bir bakışma geçti aramızda,
"Seni tanıyorum" dedim düz bir ses ile
Şifa elini uzatıp kızın omzuna bastırdı.
"Tanımana imkan yok" dedi Şifa ama muhatabım o değildi. Gözlerim kızdan ayrılmadı.
"Burcu" dedim sinsi bir ses ile
"Tanıyorum seni" Şifanın gözleri kızın üzerinde dolaştı.
Tanımıyordum, Berfuya çarpan kız buydu.
Ama Şifanın verdiği tepkiye göre tanıyor olmam onlar için kötü birşey demekti.
Kızın ince bileğini tutup kendime çektim, yönü direkt olarak bana döndü.
Şifa elini çekti, idrak etmeye çalışıyordu.
Bileğini açtırdım.
Emir Soysal.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
FARKLI ACI
Roman pour Adolescents"Ben normal değildim, acım normal değildi" ~"İnsanların inandıkları genelde doğru olan değil de doğru olmasını istedikleridir. Bunu belki size ilk söyleyen ben değilim ama hayatım içerisinde bunu anlayan ve anlatabilen ilk benim. Bunu anlamanın bir...
