MBB-28(zawgyi)

826 25 1
                                        

ညစာစားခ်ိန္ျဖစ္တာေၾကာင့္ အိမ္မက္သခင္ အခန္းထဲကေနထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။တစ္ညေနလုံးလည္း အခန္းထဲမွာပဲေနေနရတာမို႔ သူပ်င္းသလိုလိုေတာ့ျဖစ္ေနပါသည္။အမွန္ေတာ့ မနက္တုန္းကဧည့္သည္ေကာင္ေလးကိုအေဖာ္လုပ္ေပးဖို႔ သူစဥ္းစားထားေပမယ့္ ထိုေကာင္ေလးက အခန္းထဲဝင္သြားၿပီးကတည္းက ျပန္ထြက္မလာေတာ့တာမို႔ သူလည္းသူ႔အခန္းထဲမွာသာ ဝင္ေနျဖစ္ခဲ့သည္။ေကာင္ေလးက ေန႔လည္စာစားခ်ိန္မွာေတာင္ အျပင္ထြက္မလာခဲ့ဘူးေလ။အိမ္ေတာ္ထိန္းဦးေလး သြားေခၚတာကိုလည္း ဗိုက္ျပည့္ေနလို႔လို႔ျပန္ေျပာလိုက္ေသးသည္။အိမ္ႏွင့္စိမ္းေနေသးတာမို႔ အခုလိုျဖစ္ေနတယ္လို႔သာ သူတို႔ေတြးလိုက္ပါသည္။ေနာက္ပိုင္း ေနတာၾကာသြားေတာ့လည္း ေနသားက်သြားပါလိမ့္မည္။ထိုေကာင္ေလး ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာအထိ ဒီမွာေနမလဲေတာ့ မသိေပမယ့္ေပါ့။

"မင္းအိမ္ကဘာလို႔ထြက္လာလဲ ကိုယ္မေမးဘူး၊ မင္းမွာဘာကိစၥပဲရွိရွိ မင္းမသိေစခ်င္သေရြ႕ ဘာမွမေမးဘူး၊ ဒါေပမယ့္ တစ္ခုပဲ အစားမစားဘဲေနလို႔မရဘူး၊ စိတ္ညစ္လို႔ဆိုၿပီး အစားမစားတာက လူညံ့ေတြရဲ့အလုပ္ပဲ"

ထမင္းစားခန္းအဝကို အိမ္မက္သခင္ ေရာက္တာနဲ႔ ေမာင့္ရဲ့စကားသံကိုအရင္ၾကားလိုက္ရသည္။တစ္ဖက္လူ ထမင္းမစားဘူးဆိုတာေၾကာင့္ ေမာင္ကစကားေတြျဖင့္ေဖ်ာင္းဖ်ေနပုံရပါသည္။ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ၊ သူဝင္သြားရမလား၊ ေနာက္မွပဲျပန္လာစားရမလား။ေမာင္ကသူ႔ကိုတျခားအလုပ္သမားေတြႏွင့္မတူဘဲ ထမင္းအတူစားခြင့္ေပးထားေပမယ့္ အခုလိုဧည့္သည္ရွိေနတဲ့အခ်ိန္မွာေရာ အက်ဳံးဝင္ပါ့မလားေလ။

"မစားခ်င္လို႔ေလ"

"မစားခ်င္လို႔ရမလား၊ မင္းေန႔လည္ကလည္းထမင္းမစားဘူးဆို၊ ေဟာ စဥ္းစားၾကည့္မွ မနက္ကလည္းမစားဘူးမလား၊ မင္းတစ္ေနကုန္ဘာမွမစားဘဲ ေနလို႔ရမလား"

"ရလို႔ အခုေနေနတာေပါ့"

"သြား သြား ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ျပန္ေတာ့"

"ခင္မ်ား!"

တစ္ေန႔တာေတာင္မကုန္ေသးေပမယ့္ အလြမ္းဒဏ္ေၾကာင့္ ရင္ခံၿပီးဘာမွမစားနိုင္ျဖစ္ေနတဲ့ ေရွးေရစက္ ရဲ့မ်က္ႏွာကဆူပုတ္ေနပါေတာ့သည္။မင္းမ်ိဳးဗီဇ ကလည္း ေရွးေရစက္ ကိုထမင္းမဝင္ဝင္ေအာင္ေကၽြးမည္ဟု ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ထားသည့္ပုံစံျဖင့္။သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကိုၾကည့္ၿပီး ထမင္းစားခန္းအဝမွာ မတ္တပ္ရပ္ေနသည့္ အိမ္မက္သခင္ ကေတာ့မ်က္ႏွာငယ္ျဖင့္သာ။

Master's Blind Boy (COMPLETED)Tempat cerita menjadi hidup. Temukan sekarang