My Loving Maffia King

Hoofdstuk 65

'Ik kan zien dat jullie het beter met elkaar kunnen vinden dan de allereerste keer dat jullie elkaar hebben ontmoet.' zei de vader van Jay. 'Ja daar ben ik ook blij om Edo.' Zei mijn vader. Ik keek net als Jay onze vaders vreemd aan. 'Ooh weten jullie dat niet meer? Toen jullie kinderen waren zijn we eens een week met onze twee gezinnen op vakantie geweest naar de bergen.' 'Laten we het er op houden dat jullie elkaar niet konden uitstaan en dat leverde eigenlijk wel leuke ruzies op die overal en nergens over gingen.' Vulde mijn vader Edo aan.

'Vakantie met een ander gezin in de bergen?' Mijn ogen schoten meteen open. 'Was jij die gozer die een pluk van mijn haar had afgeknipt?' vroeg ik en keerde me tot Jay. Hij keek me vreemd aan maar toen schoten ook zijn ogen open. 'En jij dat meisje die op al mijn shirts hartjes had getekend met watervaste stift?' 'Ooh my god!' zei ik lachend. Nu moest ook Jay lachen. 'Toen was dat echt de ergste vakantie ooit. Nu vind ik het eigenlijk alleen maar komisch.' Ik knikte. 'Nou dat jij dat bent.' zei ik met een glimlach.

Er werd weer een keel geschraapt en ik keek weer in de richting van onze vaders. 'Nou nu dat is verhelderd willen we de stand van zaken bespreken. Jullie zijn nu getrouwd en dus zijn de twee maffia's samengevoegd tot een nog grotere. The Black Flower was al de grootste maar nu ook de nummer twee The Golden Sculls zijn samengevoegd zijn we overduidelijk de grootste.' Begon Edo. Ik knikte.

Jay pakte een stoel en zette die voor me neer. 'Ga zitten.' zei hij. Ik knikte en deed maar al te graag wat hij zei. Ik nam plaats op de stoel en keek de mannen voor ons afwachtend aan. 'Nou nu dat is gebeurd moeten we dus de stand van zaken natuurlijk door bespreken. Ook moet er binnenkort een erfgenaam komen maar ik begreep dat die al onderweg is.' ik knikte en legde mijn hand op mijn buik. Jay legde zijn hand op mijn blote schouder en ging verder met het gesprek met zijn vader. Ik keek voorzichtig mijn vaders kant uit en zag dat hij een droevige blik in zijn ogen had staan. Hij keek me op een gegeven moment in mijn ogen en keek toen gelijk weer weg toen hij zag dat ik terug staarde.

Waarom doet hij dat? En waarom lijkt hij zo droevig? 'Alexa.' Ik keek geschrokken op. 'Wat?' 'Ben je het eens met de plannen die we al in grote schalen hadden gemaakt?' 'Met dat vader afstapt en Manuel het overneemt. Jay het hoofd is van beide maffia's?' Edo knikte. Ik knikte. 'Ja daar ben ik het mee eens.' 'Mooi. Nou nu dat achter de rug is. Maandag wil ik met jou spreken in mijn kantoor. Ook Manuel is er dan dus nemen we de plannen extra goed door en gaan we overal dieper op in.' zei Edo tegen Jay. Hij knikte.

'Ik zal er zijn.' 'Nou oké. Dan is dat geregeld. Kom je Ricardo? We zijn klaar hier.' Edo maakte aanstalten naar de deur. 'Ja ga maar alvast. Ik wil eigenlijk nog met mijn dochter spreken. Onder vier ogen.' ik voelde Jay's grip op mijn schouder verstrakken. Ik legde mijn hand op de zijne. En knikte naar mijn vader. 'Het komt goed. Ik red me wel.' Jay knikte niet overtuigt maar liep toen wel de kamer uit en sloot de deur achter zich.

'Alexa. Ik weet niet waar ik moet beginnen.' Zei hij zacht. Ik ging wat rechterop zitten en keek hem vragend aan. Ik zag dat zijn gezicht heel somber stond en zijn ogen droevig. 'Het... het... het spijt me zo.' zei hij nu wat harder. Ik keek verrast op en mijn ogen schoten wijd open toen ik tranen in de ogen van mijn vader zag vormen. 'Het spijt me van alles. Ik had je moeten beschermen van alle pijn en ellende. Maar ik ben juist de persoon geweest die het je allemaal heeft gegeven. Wat voor een vader ben ik dan? De aller slechtste in het vak.' Zei hij nu echt huilend.

'Het spijt me zo erg tijger. Ik snap dat je me nu haat en je me eigenlijk nooit meer wilt zien of van me wilt horen. Ik begrijp het volkomen. Maar mijn hart brak toen je met de rechtszaak zei dat je nog steeds hieldt van de persoon die ik was. Na alle pijn en alle leed die ik je heb aangedaan. Alles is mijn schuld! Het is allemaal mijn schuld! Ik zag hoe bang je voor me werd en hoeveel pijn ik je deed en toch wist ik van geen ophouden! Het is mijn schuld!'