op eigen benen

epiloog

"Slechts nog één stap en dan zijn we klaar voor vandaag."

Matthyas heeft niet de energie om te knikken, al zijn focus ligt volledig op niet vallen. Zijn handen zijn klam terwijl ze de staven aan beide zijden van hem vastgrijpen, zijn handpalmen zo pijnlijk dat hij zeker weet dat hij blaren zal krijgen.

Hij haalt diep adem en trekt zijn achterste been naar voren voordat hij nog een keer inademt en ook het andere been naar voren trekt om het te ontmoeten. Dan kijkt hij op naar Frank met smekende ogen.

De man glimlacht naar hem. "Denk je dat je terug kunt komen zoals je gekomen bent?" Vraagt hij.

Matthyas wil huilen bij de gedachte alleen al, en gelukkig lijkt Frank te schertsen want hij grijnst en schudt zijn hoofd.

"Ik plaag je maar. Je hebt het vandaag goed gedaan, maatje," vertelt hij hem. "Ik ga je niet meteen in het diepe gooien na onze eerste sessie terug na Kerstmis, dus rust maar uit en ik zie je hier donderdag weer. Oké?"

Hij slaakt een zucht van opluchting als Frank zijn rolstoel naar hem toe rijdt, zakt neer in de stoel en blijft daar even zitten, terwijl zijn benen kloppen in hetzelfde ritme als zijn hart. Er was een tijd waarin hij een hele dag op pad kon zijn met zijn vrienden en toch zouden zijn benen niet zo moe aanvoelen. Nu, twintig minuten stretchen gevolgd door tien minuten heen en weer lopen op een vier of vijf meter lang stuk met behulp van staven - het laat hem achter alsof hij net een marathon heeft gelopen.

"Dank je," mompelt hij, vermoeid glimlachend naar de man.

Frank schudt zijn hoofd, buigt zich naar beneden om zijn schouder te knijpen. "Wacht maar tot donderdag, snottebel, dan bedank je me niet meer," plaagt hij. "Heb je boven nog iemand op je wachten?"

Hij schudt zijn hoofd. Papa en Dad zijn allebei aan het werk, Raoul en Miel brengen Nieuwjaarsdag door met oom Rutger en de anderen. Bram is bezig, zijn vrienden zijn allemaal andere dingen aan het doen. Vandaag is hij helemaal en totaal alleen op zijn kamer - zelfs Isabelle is bij haar ouders.

Maar dat vindt hij niet erg. Dit is zijn derde dag terug in het ziekenhuis na zijn eerste verlof, en hij is nog steeds aan het bijkomen van alle drukte van het weer terug zijn na zo lang en omringd te zijn door zoveel mensen. Hij denkt dat alleen zijn niet zo erg is; hij moet er het beste van maken zolang hij kan - het zal niet lang duren voordat hij permanent terug thuis is.

"Eerlijk gezegd? Ik denk dat ik gewoon ga slapen tot het eten," antwoordt hij met een kleine zucht van gelach.

Frank schudt zijn hoofd naar hem, spreekt in een sarcastische toon. "Ah, het leven dat je leidt, maatje. Ik ben echt jaloers, serieus."

*

De sessie van donderdag gaat redelijk goed, maar die van de volgende is zwaar. Zijn benen worden snel moe, en het is moeilijker om te stoppen als zijn vader daar staat te kijken met een trotse glimlach - hij wil hem niet teleurstellen.

Dus zet hij door - zijn kuiten krampen en hij zweet ondanks de airconditioning die op volle kracht draait. Zijn armen beginnen te trillen wanneer hij ze het meeste werk laat doen.

"Laat de staven wat losser, jongen. We proberen hier je benen sterker te maken," instrueert Frank vanaf de zijlijn.

Hij knikt, probeert diep adem te halen door zijn neus en uit te ademen door zijn mond, zijn blik gericht op zijn sokkenvoeten.

Het moment dat hij zijn greep op de staven laat verslappen, geven zijn knieën het op en zakt hij ineen op de zachte vloer onder hem. Zijn adem ontsnapt hem samen met de hoop om niet te falen en zijn vader teleur te stellen.

En hij weet niet zeker of het komt door vermoeidheid, pijn, of misschien is het gewoon een van die dagen waarop hij zich gewoon slecht voelt, maar zijn ogen beginnen te branden van ingehouden tranen.