Ateşin dilinden:
Kafede onu bekliyordum. Onu almama izin vermemişdi. Ona nasıl söyleyeceğimi kendi-kendime tekrarlıyordum.
-Yağmur söyleyeceklerimden sonra benimle görüşmek istemeye bilirsin. Ama bil ki, ben bunu bilmiyordum. Yeni öğrendim ve sana söylemek için geldim.
Hayr, böyle değil. Kızın aklıma görüşmemeyi niye salıyorum. Belki öyle bir fikri olmayacak.
-Merhaba Ateş-diye seslenmişti biri. Başımı kaldırdığımda onun olduğunu görüp heyecanım daha da artmıştı. Sesi o kadar tatlıydı ki. Ne yapacaktım ben?
-Merhaba, Yağmur. Hoş geldin. Geç otur.
-Hoş buldum. Nasılsın?
-İyiyim sen?
-Bende iyiyim.
Yüzüme öyle masum-masum, tatlılıkla bakıyordu ki, elim ayağıma dolanıyordu. Nasıl söyleyecektim, şimdi ben?
-Ne istersin? Sipariş edelim.
-Ben birşey istemiyorum. Kendin için söyle.
-İkimizede birer meyve suyu ve kek söylüyorum.
Havadan sudan konu bulmaya çalışıyordum. Başka zaman olsa binlerce konu bulup konuşurdum, ama şimdi aklıma tek bir konu bile gelmiyordu.
-Sena nasıl? İzin verdin mi?
-Sena iyi, hayr vermedim daha.
-Ama vereceksin değil mi?
-Bakarız.
Konular böyle konuşup bitiyordu. Artık o da dayanamayıp ne hakkında konuşacağımı sormuştu bana. Yüzüne öylece bakıyordum. Dilim tutulmuştu sanki. Ağzımdan tek kelime bile çıkaramıyordum. Ya bir daha onu göremezsem ne olacaktı? Ama söylemeliydim de. Çıkmaza girmiştim. Bazen öyle olaylar yaşıyoruz ki, iki tarafda da tehlike vardır. Ama biri daha az tehlike arz ediyordur. İşte ben onu bulmalıydım.
-Ateş?
-Efendim-diye kekelmiştim.
-Ne konuşacaktık? Bir şey mi oldu? Dalgın görünüyorsun.
-Yağmur, ben çok korkuyorum.
-Neden?
-Seni kaybetmekten.
Açık konuşacaktım bugün. Yağmur ona olan hislerimi anlamalıydı.
Yağmur bu sözümden sonra tutulmuştu. Ne söyleyeceğini bulamıyordu. O konuşmadan ben yine atlamıştım.
-Yağmur, benim için çok değerlisin öncelikle bunu bilmeni istiyorum. Anlatacağım şeylerden sonra ne olacağını bilmiyorum. Ama içimde şuan çok büyük bir korku var.
-Ne olduğunu anlamıyorum, Ateş. Ne anlatacaksın? Ben de korkuyorum şuan.
-Yağmur, ben yeni öğrendim.
-Neyi?
Hayr söyleyemiyordum. Ağzımdan çıkaramıyordum. Hadi, Ateş cesur ol biraz.
-Ateş, söyleyecekmisin?
-Yağmur, bak biz bilmiyorduk. Annemde benden öğrendi. Biz kötü bir aile değiliz. Kandırmış annemi, çocuğum yok demiş.
-Ateş ne anlatıyorsun sen?
-Yağmur, Sena senin kardeşin.
