To Love You More #Wattys2016

TLYM 2

"Is she for real?"

Nahinto ang paghigop ko sana sa juice na iinumin ko. Andito ako sa canteen at mag-isang kumakain.

Tumunghay ko at nakita na karamihan sa kanila ay nakatingin sa akin habang nakataas ang kilay. Napailing na lang ako sa narinig ko. Alam ko naman na ako ang tinutukoy nila.

"Maggy?"

Napalingon ako sa nagsalita. I saw Nico standing at gulat na gulat habang nakatingin sa akin.

"Hi Nico." bati ko sa kanya. I smiled a little. Hindi ko alam kung papaupuin ko ba sya o ano dahil natatakot ako sa iisipin ng mga nakatingin sa amin or should I say, sa mga nakatingin sa akin?

Umupo na sya sa harapan ko at ngumiti. Nakatitig din sya sa akin na para bang hindi makapaniwala. "It's good to see you again."

Tumango tango ako. "Yeah. One week lang akong nawala though it feels like it's been a years".

Natawa sya sa sinabi ko. Napansin nya siguro ang mga matang kanina pang nakatingin sa akin.

"Is he treating you well?" mahinang tanong nya sa akin.

Hindi agad ako nakaimik. Pinag-aaralan ko ang reaksyon nya. Magpinsan nga pala sila ni Frank. "Do they know?" patungkol ko sa pagiging magpinsan nila ni Frank.

Umiling sya bilang sagot. "It's so hard to keep a secret from them especially the real reason why you married Frank."

I heaved a long sigh. Alam kong nahihirapan din si Nico pero this is not the right time para malaman ng lahat lalo na ni Trey ang tanging dahilan.

"You won't betray me right?" I asked him. Tumango naman sya kaagad at binigyan ako ng ngiti. Nakahinga ako ng maluwag. I knew he's the only person I can count on.

Napabaling ang tingin ko sa pinto ng biglang may marahas na nagbukas niyon. It feels like my heart skipped a beat when I see the familiar figure of a man.

Nakatingin pa din ako sa kanya when his gaze went on mine. He smirked bago binawi ang tingin sa akin. Nagulumihan ako ng bigla na lang syang lumabas ulit.

Okay. What the hell just happened? I asked myself.

"Maggy."

Napabaling ang tingin ko kay Nico ng tawagin nya ako bigla.

"He's been like that since the two of you broke up."

I felt something hard punched my chest after hearing those words from Nico. Ipinikit ko ang mga mata ko at pikit-matang nagtanong. "What happened since then?"

Nagmulat ako ng mata at tumingin kay Nico to let him know I am serious. Nakita kong napahinto sya sa pagkain nya at napabuntong hininga. Tumingin sya sa mga mata ko na para bang tinatantya kung seryoso ako.

Buntong hininga nya ulit ang narinig ko. Gustuhin ko mang matawa dahil sa hilatsa ng mukha nya ay hindi ko magawa. Masyadong serysoso ang tanong ko para magpakita ng kahit isang ngipin lang.

"When he got the news, gusto nyang magpunta sa simbahan para pigilan ang kasal mo."

Nanlaki ang mga mata ko. "What?!" sigaw ko dahilan para mapatingin sa amin ang mga tahimik na kumakain. Napahiya naman ako kaya agad akong napayuko. "Go on. I won't interfere."

"It's true, Maggy. He's vulnerable that time. He loves you so much. Even Raven can't control him that time. He turned into beast. He punched everyone na humaharang sa daraanan nya on his way to the parking lot. Everyone was trying to stop him but he didn't listen. He accidentally hurt Myeisha when she tried to stop him."

I gasped. "Si Mye?" gulat na tanong ko. Napangiwi sya sa naging reaksyon ko.

"Raven was really mad that time. Trey stopped and Raven punched him in front of us. Raven throw hurtful words because of anger. Myeisha on the other side kept on saying she's fine and prevent Raven from hurting his brother."

"We thought Trey finally got back his senses but he just walked away and we didn't know where he went that time."

Hindi ako nakapagsalita sa narinig ko mula kay Nico. I looked away to prevent tears from falling. Hindi ko kayang makita ako ng iba na umiiyak.

Everything changed so fast. At ako ang dahilan nun. Hindi ko alam kung hanggang kailan ko ba sisisihin ang sarili ko. I didn't want to hurt anyone pero iyon mismo ang kinalabasan. Ang dami kong nasaktan.

***
"Good evening, Ms. Maggy."

Tinanguan ko ang katulong na nagbukas ng pinto.

"Bakit ngayon ka lang?"

Napatingin ako sa lalaking nasa bukana ng hagdan. I smirked. "Does it matter to you my dear husband?"

Kitang kita ko sa mga mata nya na tumalim ang tingin nya sa akin. Hindi ko sya sinagot at naupo sa sofa para hubarin ang sapatos ko. Wala akong ginawa kundi mag drive ng mag drive pagkatapos ng mga nalaman ko kay Nico. I didn't attend class dahil alam kong wala din naman sa ituturo ang magiging atensyon ko.

"You're my wife Marrgaret!"

Napapiksi ako ng sumigaw si Frank. Napansin kong napasulyap pa sa amin ang katulong bago umalis at nagpunta sa kitchen.

I rolled my eyes. "Sa mata ng ibang tao, Frank. Sa mata nila." paalala ko sa kanya pero mas lalo ata syang nagalit dahil sa sinabi ko.

Hinawakan nya ng mahigpit ang braso ko. Hindi ko alam kung kailan sya nakalapit sa akin pero wala akong pakialam. "Dala-dala mo ang apelyido ko! Don't you dare cheating on me behind my back, Marrgaret. You don't know what I am capable of doing sa inyong dalawa ni Trey!" nanggigigil na sabi nya sa akin.

I laughed hard kahit masakit na ag braso ko sa higpit ng pagkakahawak nya. "Cheating on you? You just gave me a goddamn idea."

What he did was beyond my expectation. He slapped me hard dahilan para mapaupo ako bigla. Hindi ako nakagalaw sa pagkakabigla. This is the first time na sinaktan nya ako.

"Ngayon pa lang sasabihin ko na ito sayo. Don't you dare, Marrgaret! Hindi mo alam kung sinong kinakalaban mo! Kaya kong gumawa ng kahit na ano lalo na kapag tinraydor ako! Don't mess up to a Villegas, dahil wala akong sasantuhin kahit ikaw pa na asawa ko!"

Nanginig ako sa takot at galit sa sinabi ni Frank. He left me there at ibinalibag pa ang pinto.

Napahawak ako sa pisngi ko at napa-aray ng kumirot ito. Umayos ako ng upo at sumandal sa sofa.

Ipinikit ko ang mata ko at pinakiramdaman ang pagkirot ng pisngi ko.

"Hija."

Napaangat ako ng tingin ng makita si manang na nakatingin sa akin. Napansin ko din ang hawak nya. "Kumain ka muna."

Umiling ako dahil pakiramdam ko wala akong ganang kumain kahit pagod ako. Mas gusto ko pa ngayong matulog na lang.

"Gusto kong itanong kung ano bang mayroon sa inyong dalawa at bakit nagkaganito pero alam kong wala ako sa lugar para itanong ang mga bagay na tungkol sa inyong mag-asawa."

Hindi ako umimik sa sinabi ni manang. Nahihiya ako sa kanya dahil simula nung tumuntong ako dito sa bahay ni Frank, hindi ako nakipaglapit sa kahit na kanino.

Pero at heto, si manang pa talaga ang lumapit sa akin at nakikipag-usap.

"Magpahinga ka na. Gamutin mo kaagad ang pisngi mo para hindi mamaga. Alam kong darating ang araw at magagawa mong sa ihin sa akin ang lahat sa simula pa lang."

Tumango ako sa sinabi nya at umakyat na ako sa kwarto ko. Frank and I never share rooms.

Nang makapasok ako sa kwarto ko ay napasandal na lang ako sa likod ng pinto at napaupo habang naglalandas ang luha sa magkabilang pisngi.

There.. I cried silently while wishing him to be beside me.

Trey..

***