TLYM 26

287 8 0
                                        

I woke up enveloped on his arms. I held my head up and looked at him genuinely. I didn't know exactly the time we went home last night. We had so much fun. I am very happy because I am with him.

Madami kaming pinuntahang dalawa at sa lahat ng iyon ay magkahawak kami ng kamay. Gusto kong isipin na ayaw nya akong mawala sa kanya kaya napakahigpit ng hawak nya sa kamay ko kahapon. He treated me like a queen yesterday and I couldn't ask for more.

He gave so much things to remember yesterday at araw araw ko iyong babaunin. Araw araw kong irerewind sa isip ko ang mga pinuntahan naming dalawa and the way he treated me.

Trey opens his eyes. Our gaze locked.

"Good morning." I greeted.

"Good morning.." He answered at iniksik pa ang ulo sa may leeg ko.

"You didn't tell me you'll sleep here.."

"I didn't know either.. It's just..super tired maybe?"

Tumango ako sa sinabi nya. Bakit ko nga ba naitanong iyon? Pareho kaming napagod kahapon sa mga pinuntahan namin at baka dahil sa pagod kaya nakatulog na din sya sa kwartong inookupa ko.

Hinawakan ko ang buhok nya and let my hand feel his soft hair just like his lips. I felt the rush of blood on my face.

Trey held me tighter.

"I can't breathe." Angal ko sa kanya at pilit na inalis ang kanyang braso sa bewang ko pero mas lalo lang nyang hinigpitan ang pagkakayakap sa akin.

Umungol sya at lalo ding isiniksik ang ulo sa leeg ko. "I am so addicted to your smell.."

Hinayaan ko sya dahil masarap din sa pakiramdam. Ngayon pa ba ako magiinarte?

"You need to pack your things by the way.."

Tumaas ang kilay ko. "Why?"

Nilayo nya ang sarili nya at saka tumayo. Namewang sya sa sa harapan ko. "We're going back to Manila."

"Huh?" Absent minded na tugon ko. Did I hear it right?

He took a deep breath. "I said we're going back to Manila."

"Why?"

He smirked. Naupo sya sa gilid ng kama. "Why? Don't tell me you want to stay here forever?"

Pinigilan ko ang mapatango sa tango nya. I am really eager to stay here.

"But why all of a sudden?" Tanong ko sa kanyang naguguluhan pa rin. "You should have tell me yesterday.."

Naging mailap ang kanyang mga mata. "I don't want to ruin the moment yesterday."

My cheeks flustered upin hearing what he said. Nawalan ako ng masasabi. I should try to make a mental note to myself na kung ayaw kong maubusan ako ng sasabihin kay Trey, huwag akong magtanong na makakapagpalabas ng emosyon nya sa isasagot nya.

"We only have an hour. We should hurry..we will be late.."

Tumayo si Trey at akmang lalabas na nang tumayo ako at nagtanong..

"Why do we need to be in hurry?" Nagtatakang tanong ko sa kanya. Marahas na naman syang napahinga sa tanong ko.

Kumunot ang kanyang noo. "Seriously Maggy? Don't tell me you forgot what date it is?"

I groaned in frustration. Damn. Bakit ba ayaw nya pa akong diretsuhin? "Honestly.. I don't really remember what's on this day. I don't remember what's so special about this day.. Care to tell me?"

Ginulo nya ang kanyang buhok at tiningnan ako ng matalim. "God! I can't believe you really forgot! This day is the most special day to Raven and Myeisha.. Today is their wedding day, babe.."

To Love You More #Wattys2016Mga kuwentong kahuhumalingan mo. Tumuklas ngayon