To Love You More #Wattys2016

TLYM 28

Nakasisilaw na liwanag ang sumalubong sa akin sa pagmulat ko ng mga mata. Masakit ang ulo ko at pakiramdam ko ay nanghihina ako sa mga sandaling ito. Ipinikit ko muli ang aking mga mata para mag adjust sa liwanag at saka nagmulat ulit. Mas okay na ang paningin ko this time.

Iginalaw ko ang katawan ko at napaungol. Ano ba ang nangyari?

"Maggy.."

Tumingin ako sa aking gilid at nakita ang namamagang mga mata ni Trey na nakatingin sa akin. Hinaplos ko ang kanyang mukha kahit may dextrose na nakakabit sa aking kamay.

"What happened?" Mahinang tanong ko. Napapikit ako sa pagsagad ng kirot sa aking lalamunan. Pakiramdam ko ay tuyong tuyo ito.

Tinitigan ko ang kanyang mukha at naghintay ng sagot. Malungkot syang nakatingin sa akin at wala akong maapuhap na sasabihin. We stayed like that for a few minutes until he finally spoke...

"Why?" balik tanong nya sa akin.

Inalalayan nya ako ng magtangka akong umupo. Nahihirapan ako sa sitwasyon ko ngayon. Napahawak ako sa aking ilong at saka napansin na may nakakabit doon.

Nagtataka ko syang tiningnan. He took a deep breath habang nilalagyan ng unan ang likuran ko para makasandal ako ng maayos.

Napapikit ako ng mariin ng sumayad na ang aking likod sa lambot ng unan na inilagay niya. Masakit ang katawan ko. Ilang oras ba akong natutulog at nakahiga sa kamang ito? Ilang araw na ako dito sa ospital?

"Why you didn't tell me?"

I was back from my reverie when he uttered those words. "What?"

Hinawakan nya ang kamay ko at pinaglaruan iyon. Nakatitig sya sa mga iyon at ako naman ay nakatitig sa mukha nya.

Of course I knew what he meant.

"You didn't tell me about your heart.." He looked at me this time and held his breath. Para bang nahihirapan syang makita ako sa ganitong kalagayan..

"It's not important, Trey.." Sagot ko dahilan para manlaki ang mga mata nya.

He suddenly stood up. Nabigla ako. He walked away and put his hands on his waist. Nakatalikod sya sa akin. I continued to stare at his back.

"It doesn't matter.." ulit nya bigla.. Humarap sya sa akin and I can't explain what I feel. "Damn it, Maggy!" Sigaw nya at ginulo ang buhok nya.

Natigilan ako bigla. Naalala ko ang nangyari sa sasasakyan. Naalala ko ang lahat ng mga masasakit na salitang binitiwan nya.

Napansin nya siguro ang pagkatigagal ko kaya naman nilapitan nya ako at niyakap. "I'm sorry.. I didn't mean to shout.." He apologized.

I hugged him back and a tear escaped from my eyes. Suminghot ako at titingnan nya sana ako but I hug him tighter. Ayokong makita nya akong umiiyak. Kahit hindi nya sabihin, I knew he's blaming himself..

"Do you know how much I want to punch myself everytime I look at the mirror?.." I felt him smiled.. Pero alam kong malungkot na ngiti ang binitiwan nya. "Gusto kong magwala sa mga araw na hindi ka nagigising.. I want you to open your eyes but the doctor said you suffered from an unbearing pain.. I blamed myself.. I knew it was entirely my fault.. The four days you've been here unconsious really made me hate myself for what I did.. Gago ako.. ang gago..gago ko.."

I hussed him. My heart is breaking by the sound of his voice..

"I was scared..hindi ko alam ang gagawin ko when you fainted on my arms.. When I brought you here, you're as pale as paper.. Natakot na ako at hindi mapakali.. Wala pang sinasabi ang doctor na tumitingin sayo pero alam ko na kagagawan ko kung bkit nangyari sayo 'to.. If I should have known.."