After (Nederlands/Dutch)

Hoofdstuk 33

Wanneer we bij de tafel op het terras aankomen laat mij mijn arm los en pakt een stoel voor me om op te zitten. Het voelt alsof mijn huid brandt van zijn aanraking. Ik haal mijn vingers over mijn arm terwijl hij op de stoel naast me pakt en tegenover me gaat zitten. Zijn stoel is zo dichtbij dat zijn knieën de mijne bijna raken.

"Waar wil je over praten Harry?" Vraag ik hem in de gemeenste toon die ik voor elkaar kan krijgen.

Hij haalt diep adem voor hij zijn beanie van zijn hoofd haalt en het op tafel legt. Ik kijk toe hoe hij zijn lange vingers door zijn haar haalt en hij kijkt in mijn ogen.

"Het spijt me." Zegt hij en ik kijk weg en focus me op een grote boom in de achtertuin. "Hoorde je me?" Vraagt hij en hij leunt naar me toe. 

"Ja, ik hoorde je." Snauw ik. Hij is gekker dan ik dacht als hij denkt dat hij gewoon sorry kan zeggen ik de vreselijke dingen die hij zei zomaar vergeet. 

"Je bent zo verdomd moeilijk om mee te dealen." Zegt hij en leunt in zijn stoel. De fles die ik in de tuin had gegooid is weer terug in zijn handen en hij neemt weer een slok. Hoe kan hij nog niet bewusteloos zijn door zo veel alcohol?

"Ik doe moeilijk? Je maakt een grapje toch? Wat wil je dat ik doe Harry? Je bent zo gruwelijk gemeen tegen me Harry, zo gemeen." Zeg ik en ik bijt in mijn onderlip. Ik ga niet weer voor zijn ogen huilen. Noah heeft me nog nooit laten huilen, we hebben ruzie's gehad maar hij heeft me nog nooit laten huilen.

"Dat is niet mijn bedoeling." Zegt hij stilletjes.

"Ja dat is het wel en dat weet je. Je doet het expres. Ik ben nog nooit in mijn leven zo behandelt door iemand." Ik bijt harder in mijn lip. Ik voel mijn tranen opkomen. Als ik huil, wint hij. Dat is wat hij wil.

"Waarom blijf je dan komen? Waarom geef je niet gewoon op?"

"Als ik.. Ik weet het niet maar ik kan je geruststellen dat ik dat na vanavond niet meer doe. Ik laat literatuur vallen en kies het het volgende semester." Zeg ik, ik had dat niet in gedachten maar nu ik er zo over nadenk is dat precies wat ik ga doen.

"Doe dat alsjeblieft niet."

"Wat maakt het jou uit? Je wil niet bij iemand zijn die zo zielig is als dat ik ben toch?" Als ik iets wist te zeggen wat hem zo veel pijn zou doen als dat hij bij mij gedaan heeft, zou ik het doen.

"Ik meende dat niet. Ik ben de zielige hier." Mijn mond valt open.

"Dat kan ik niet ontkennen." Zeg ik en hij neemt nog een slok. Ik probeer de fles te pakken maar hij is te snel. "Je denkt dat jij de enige bent die dronken mag worden?" Vraag ik en een kleine glimlach gijdt over zijn lippen. Het licht van het terras schijnt op zijn wenkbrauw piercing wanneer hij me de fles geeft.

"Ik dacht dat je het weer weg ging gooien." Zegt hij terwijl ik een slok neem. De drank is warm en smaakt naar zoethout dat ik alcohol is gedompeld. Ik kokhals en hij grinnikt.

"Hoe vaak drink je?" Vraag ik hem. Ik moet weer boos op hem worden voor hij antwoord geeft.

"Voor vannacht heb ik zes maanden niet gedronken." Zijn ogen glijden naar de grond en hij lijkt beschaamd. 

"Nouja, je moet niet meer drinken. Het maakt je nog een slechter persoon dan dat je al was."

"Vind je mee een slecht persoon?" Zijn toon is serieus. Is hij zo dronken dat hij denkt dat hij een goed persoon is?

"Ja," Antwoord ik.

"Dat ben ik niet. Misschien ook wel, maar ik wil dat je.." Hij stopt.

"Je wil dat ik wat?" Ik moet weten wat hij ging zeggen. Ik geef hem zijn fles terug en hij zet het op tafel. Ik wil niet drinken, dat ene slokje smaakte vreselijk.

"Niets." Vertelt hij me en ik weet dat hij liegt.

"Waarom ben ik hier? Noah is in mijn kamer op me aan het wachten en ik verspil mijn tijd hier met Harry.

"Niet weggaan." Mijn voeten stoppen door zijn smekende toon. Ik draai me om en hij staat dicht bij me. 

"Waarom niet? Zodat je meer vernederingen naar me toe kan gooien?" Schreeuw ik en ik draai me om. Ik voel zijn hand om mijn arm en hij trekt me terug. 

"Draai nooit je rug naar me toe!" Schreeuwt hij harder dan dat ik net deed.

"Ik had veel eerder mijn rug naar je om moeten draaien!" Schreeuw ik en ik duw tegen zijn borstkas. "Ik weet niet eens waarom ik hier ben! Ik zat al in de auto hierheen voor Liam me had uitgelegd waarvoor ik hier heen ging! Ik liet mijn vriendje, wie volgens jou de enige is die mij kan verdragen achter, om hier te zijn voor jou! Weet je wat? Je hebt gelijk Harry. Ik ben sneu. Ik ben een zielig persoon dat ik hier gekomen ben, proberen.." Ik word onderbroken door zijn lippen die op de mijne drukken. 

Ik sla op zijn borstkas om hem te stoppen maar dat doet hij niet. Elk deel in mijn lichaam wil hem terugzoenen maar ik weet mezelf te stoppen. Ik voel zijn tong tegen mijn lippen, hij probeert mijn mond open te krijgen en hij wikkelt zijn armen om me heen om me dichter naar hem toe te halen ondanks dat ik hem van me weg probeer te duwen. Het heeft geen zin, hij is sterker.

"Kus me Tessa." Zegt hij tegen mijn lippen.

Ik schud mijn hoofd en hij gromt in frustratie.

"Alsjeblieft, kus me. Ik heb je nodig." Zijn woorden verbazen me. Deze onfatsoenlijke, dronke, vreselijke man zegt dat hij me nodig heeft en op de een of andere manier klinkt het prachtig. Harry is als een drug voor me, al neem ik een beetje van hem, kan ik niet stoppen. Hij blijft in mijn gedachten en dringt mijn dromen binnen.

Het moment dat mijn lippen uit elkaar gaan is zijn mond weer op de mijne, en deze keer stribbel ik niet tegen. Ik kan het niet. Ik weet dat dit mij niet uit mijn problemen helpt en ik werk mezelf steeds dieper in de nesten maar dat maakt nu niet uit. Alles wat uitmaakt zijn zijn woorden "ik heb je nodig". Zou Harry mij ooit nodig kunnen hebben zoals ik hem nodig heb? Dat betwijfel ik op dit moment, maar ik doe net alsof hij dat kan. Hij plaatst zijn hand op mijn wang en zijn tong glijdt over mijn onderlip. Ik sudder en hij glimlacht, zijn lip piercing kietelt de hoek van mijn mond. Ik hoor geritsel en leun weg. Hij laat me stoppen, maar houdt me in zijn armen, zijn lichaam tegen de mijne. Ik kijk naar de achterdeur en bid dat Liam dit niet heeft gezien. Ik zie hem niet, thank god. 

"Harry, ik moet echt gaan. We kunnen dit niet blijven doen, het is niet goed voor ons allebei. Zeg ik en kijk naar beneden.

"Jawel, dat kunnen we wel." Zegt hij en hij tilt mijn kin op, waardoor ik gedwongen ben in zijn groene ogen te kijken. 

"Nee dat kunnen we niet. Je haat me en ik wil niet meer jou boksbal zijn. Je verward me. Het ene moment vertel je me hoe je me niet uit kan staan of  verneder je me na mijn meest intieme ervaring," Hij opent zijn mond om me te onderbreken maar ik leg mijn vinger tegen zijn roze lippen en ga verder. "het volgende moment kus je me en vertel je me dat je me nodig hebt. Ik haat de persoon die ik ben als ik bij jou ben en ik haat het gevoel dat je me geeft nadat je vreselijke dingen tegen me hebt gezegd."

"Wie ben je als je bij mij bent?" Vraagt hij.

"Iemand die ik niet wil zijn, iemand die vreemdgaat en de hele tijd huilt." Leg ik uit.

"Weet je wat ik denk, wie je bent als je met mij bent?" Hij haalt zijn duim over mijn kaak en ik probeer me te concentreren.

"Wie?"

"Jezelf. Ik denk dat dit de echte jou is. Je bent te druk met denken wat iederen van je vind, daarom heb je het niet door." Hij klinkt zo eerlijk en zeker van zijn antwoord dat het me aan het denken zet. "En ik weet wat ik gedaan heb nadat ik je gevingerd heb." Hij ziet mijn dreigende blik en gaat verder. "Sorry.. na onze ervaring. Ik voelde me vreselijk toen je de auto uit stapte."

"Dat betwijfel ik." Snauw ik, en ik herinner me hoeveel ik die nacht gehuild heb.

"Het is waar, ik zweer het. Ik weet dat je denkt dat ik een slecht persoon ben.. maar je laat me.." Waarom stopt hij altijd?

"Maak die zin af of ik ga weg." Zeg ik hem, en ik meen het.

"Je.. voor jou wil ik een goed persoon zijn, voor jou.. ik wil goed zijn voor jou, Tess."