After (Nederlands/Dutch)

Hoofdstuk 86

Als we mijn kamer binnenkomen plof ik op mijn bed. Ik ben nog steeds boos op Harry, maar niet zo boos als eerst. Ik wil niet meer aandacht van Jace dan nodig maar ik houd niet van het idee dat Harry onze relatie geheim houdt. Door de ontmoeting van Jace heb ik alleen maar meer vragen waarvan ik weet dat Harry ze niet wilt beantwoorden.

"Het spijt me echt, ik wilde je niet pijn doen." Zegt hij. Ik kijk niet naar hem omdat ik weet dat ik dan toe ga geven. Hij moet weten dat ik dit soort dingen niet accepteer van hem.

"Wil.. wil je me nog steeds?" Vraagt hij. Zijn stem trilt.

Als ik naar hem kijk, ziet hij er kwetsbaar uit. Ik zucht en weet dat ik niet boos kan blijven als hij zich zo'n zorgen maakt.

"Ja, natuurlijk. Kom hier." Zeg ik en ik klop op het bed.

"Zie je mij als je vriendin?" Vraag ik als hij gaat zitten.

"Ja, ik bedoel, het lijkt alleen dom om je zo te noemen." Zegt hij.

"Dom?" Ik houd mijn blik gericht op mijn nagels en pluk eraan, het is een slechte gewoonte en ik moet ermee stoppen.

"Je bent meer dan zo'n puberale titel." Hij legt zijn handen aan beide kanten van mijn gezicht. Zijn antwoord zorgt voor vlinders in mijn buik, en ik kan mijn glimlach niet onderdrukken. Ik zie hem meteen ontspannen.

"Ik vind het niet leuk dat je niet wilt dat mensen over ons weten, hoe kunnen we samenwonen zonder dat je je vrienden over ons vertelt?"

"Zo zit het niet, wil je dat ik Zayn nu bel en hem vertel dat je mijn vriendinnetje bent? Jij zou degene moeten zijn die zich schaamt, voor mij. Ik zie hoe mensen naar ons kijken als we samen zijn." Zegt hij. Dus hij merkt het wel.

"Ik maakte me zorgen dat je me op zou geven." Zegt hij.

"Je opgeven?" Herhaal ik.

"Je bent de enige persoon in mijn leven waar ik op kan vertrouwen, dat weet je toch? Ik weet niet wat ik zou doen als dat niet zo was, als je weg zou zijn."

"Ik zou je nooit verlaten tenzij je me een reden geeft om dat te doen." Verzeker ik hem. Ik kan me niet voorstellen dat hij iets zou doen waardoor ik bij hem weg wil. Het zou me breken, als ik bij hem weg zou zijn. Zelfs al maken we elke dag ruzie, ik hou van hem.

"Dat zou ik niet doen." Zegt hij. Hij kijkt voor een seconde weg en kijkt me dan weer aan.

"Ik vind het leuk hoe ik ben als ik bij jou ben." Zegt hij.

"Ik ook." Zeg ik. Ik hou van hem, elk deel van hem. Alle versies van hem. En nog wel het meeste, van wie ik ben als ik bij hem ben.

"Ik weet dat ik je soms boos maak.. nou ja, best vaak en god weet hoe fucking gestoord je me maakt." Zeg thij.

"Dankje?"

"Wat ik bedoel, is dat omdat we ruzie maken, het niet betekend dat we niet bij elkaar horen. Iedereen maakt ruzie, we maken gewoon iets meer ruzie dan normale mensen." Glimlacht hij.

"We zijn verschillende mensen dus we moeten er gewoon achter komen hoe we ons aan moeten passen aan elkaar, het gaat steeds makkelijker." Verzekert hij me.

Ik glimlach en haal mijn hand door zijn haar.

"We hebben nog steeds niets voor de bruiloft gehaald." Bedenk ik me.

"Oh, balen, het lijkt erop dat we niet kunnen gaan." Zegt hij met een grijns en hij kust mijn neus.

"Dat mocht je willen, het is pas dinsdag, we kunnen later deze week nog wat gaan halen."