After (Nederlands/Dutch)

Hoofdstuk 74

"Zal ik je naar het studentenhuis brengen om je auto te halen zodat je zo naar je vader kan?" Vraag ik aan Harry als we wegrijden van mijn kamer. 

Ik heb me omgekleed en snel een douche genomen, al word ik straks toch vies met Karen. Harry wachtte geduldig, en rommelde door mijn ondergoed om zich bezig te houden. Hij vertelde me om genoeg kleding mee te nemen zodat ik nog een nacht kon blijven, wat me liet glimlachen. Ik zou het liefst elke nacht met hem doorbrengen. 

"Nee, het is goed zo. Zolang jij maar op de weg let en niet zo heen en weer gaat." Vertelt hij me.

"Pardon? Ik ben een uitstekende chaffeur." Verdedig ik mezelf.

Hij lacht maar blijft stil. "Waarom heb je eigenlijk een auto gekocht?"

"Nou, ik heb nu een stage en ik wil niet steeds de bus nemen of op iemand anders hoeven te rekenen." Leg ik uit.

"Oh.. ging je alleen?" Vraagt hij en hij kijkt uit het raam.

"Ja.. hoezo?"

"Vroeg het me af." Liegt hij. Hij probeert te vragen of ik met Zayn was.

"Ik was alleen, het was een slechte dat voor me." Zeg ik en hij krimt ineen.

"Hoevaak hebben jij en Zayn afgesproken?" Vraagt hij. Waarom vraagt hij dit nu?

"Twee keer, we gingen uit eten en keken een film, daarna het kampvuur. Niets om je druk over te maken."

"Hij heeft je maar één keer gezoend?" Ugh.

"Ja, maar één keer. Nouja, naast die keer dat.. jij het zag. Kunnen we er nu over ophouden? Ik vraag ook niet over Molly, of wel?" Snauw ik.

"Oké, oké. Laten we geen ruzie maken. Dit is de langste tijd dat we zonder ruzie door hebben gebracht." Zegt hij en pakt mijn hand. Zijn ruim maakt rondjes op mijn huid, waardoor mijn irritatie verdwijnt.

"Oké." Zeg ik, nog een klein beetje geïriteerd. Het idee van Molly op zijn schoot maakt me boos.

"Aww kom op Tess. Lachen." Lacht hij en prikt in mijn zij. Ik kan het niet helpen om mee te lachen.

"Niet afleiden, ik ben aan het rijden." Plaag ik.

"Dit is waarschijnlijk de enige keer dat je me verteld je niet aan te raken."

"Ha, waarschijnlijk niet. Niet zo vol zijn van jezelf." We lachen samen, het klinkt geweldig. Hij legt zijn hand op mijn bovenbeen en beweegt op en neer.

"Zeker?" Fluisterd zijn schorre stem en mijn huid tintelt. Mijn lichaam reageert zo snel op hem, mijn hart klopt sneller.

Ik slik en knik, waardoor hij grinnikt en zijn hand weghaalt. "Ik weet dat het niet waar is.. maar ik heb liever geen ongelukken dus ik vinger je later." Grijnst hij en ik sla op zijn arm.

"Harry!" Ik bloos.

"Sorry, babe." Glimlacht hij en kijkt uit het raam. Ik houd ervan als hij me babe noemt, niemand heeft dat ooit tegen me gezegd. Noah en ik vonden altijd dat koosnaampjes vreselijk waren, maar als Harry het zegt, vind ik het geweldig.

Als we terug zijn bij het huis van Harry's vader, zitten Karen en Ken in de achtertuin op ons te wachten. Ken ziet er niet uit als zichzelf, in zijn spijkerbroek en WSU-shirt. Ik heb hem nog nooit in zulk soort kleding gezien, hij lijkt zo nog meer op Harry. Ze begroeten ons met een glimlach en Harry probeert terug te glimlachen maar ik zie hoe ongemakkelijk hij zich voelt als hij van zijn ene op zijn andere voet leunt en zijn handen in zijn broekzakken stopt.

"Ik ben klaar als jij klaar bent." Zegt Ken tegen Harry. Hij ziet er net zo ongemakkelijk uit, maar hij lijkt meer nerveus.

Harry kijkt naar me en ik geef hem een bemoedigend knikje. Ik ben verrast dat ik opeens degene ben naar wie hij kijkt voor geruststelling, het maakt me gelukkig.

"Wij zijn in de kas, breng de zakken potgrond daar maar heen." Zegt Karen en ze geeft Ken een kusje op zijn wang. Harry kijkt weg en voor een seconde denk ik dat hij mij ook een kus gaat geven, maar dat doet hij niet. Ik volg Karen naar de kas en ik kijk verrast om me heen. Het is groot, groter dan het er van de buitenkant uitziet en ze maakte geen grapje toen ze zei dat er veel gedaan moest worden. Het is bijna leeg.

"Het is nogal een project, maar ik denk dat we het kunnen." Glimlacht ze.

"Dat weet ik wel zeker." Zeg ik. Harry en Ken brengen twee zakken potgrond naar binnen. Ze zijn allebei stil als ze de zakken neerleggen waar Karen ze aanwijst, en ze naar buiten lopen. Twintig zakken potgrond en honderden zakjes met zaadjes, bloemen en veel meer later, hebben we een goed begin. Ik heb Harry al een paar uur niet gezien en de zon gaat onder. Ik hoop dat hij en Ken beiden nog leven. 

"Ik denk dat we genoeg hebben gedaan voor vandaag." Zegt Karen en ze veegt haar gezicht af. We zitten allebei onder de viezigheid. 

"Jep, ik ga maar eens kijken hoe het met Harry is." Vertel ik haar en ze lacht.

"Het betekent veel voor ons, voor Ken vooral, dat Harry meer tijd doorbrengt hier, we willen je er echt voor bedanken. Ik denk dat jullie de problemen opgelost hebben?"

"Soort van.. ik denk het ja. We zijn nog steeds verschillend." Lach ik. Als ze eens wist..

"Tja, verschil is soms iets wat we nodig hebben, het is goed om uitgedaagd te worden." Ze geeft me een lieve glimlach.

"Nouja, hij is zeker weten een uitdaging." We lachen allebei en ze knuffelt me.

"Je bent geweldig, je hebt meer voor ons gedaan dan je weet." Zegt ze, mijn ogen worden waterig en ik knik.

"Ik hoop dat je het niet erg vind dat ik bleef slapen, Harry vroeg of ik vannacht ook bleef." Vertel ik haar en ik probeer geen oogcontact te maken.

"Nee, natuurlijk niet. Jullie zijn beiden volwassen en ik vertrouw dat jullie veilig zijn."

Oh god. Mijn wangen worden roder dan het plantje dat we net geplant hebben.

"We uh.. doen het niet." Stamel ik. Waarom praat ik hierover met Harry's aankomende stiefmoeder?

"Oh." Zegt ze, ook een beetje beschaamd. "Laten we naar binnen gaan." Zegt ze en ik knik en volg haar.

Als we naar binnen lopen doen we allebei onze schoenen uit. Harry zit op de rand van de bank en Ken zit op een stoel. Harry's ogen schieten meteen naar die van mij en hij kijkt opgelucht.

"Ik maak wat te eten terwijl jij je kan opfrissen." Zegt Karen. Harry staat op en loopt naar me toe. Hij lijkt blij te zijn dat hij weg is uit de kamer met alleen zijn vader.

"We zijn zo weer beneden." Zeg ik en ik volg Harry de trap op.

"Hoe was het?" Vraag ik als we zijn kamer binnen lopen. In plaats van antwoord te geven, legt hij zijn hand in mijn nek en brengt zijn lippen naar de mijne. We lopen terug tegen de deur en hij duwt zijn lichaam tegen de mijne.

"Ik heb je gemist." Fluisterd hij. Mijn hart smelt.

"Echt?" Hij grinnikt.

"Ja, echt. Ik heb de afgelopen uren doorgebracht in een ongemakkelijke stilte met mijn vader, en nog meer ongemakkelijke opmerkingen. Ik heb afleiding nodig." Zijn tong glijdt over mijn onderlip en ik hap naar adem. Dit is anders, welkom, maar anders.

Zijn handen glijden over mijn buik en stoppen bij het knoopje van mijn jeans.

"Harry, ik moet douchen. Ik ben helemaal vies." Lach ik. Hij kust mijn nek.

"Ik houd ervan als je zo bent, leuk en vies." Grijnst hij. Ik duw hem plagerig weg en pak mijn tas voor ik naar de badkamer loop.

Ik adem ongecontroleerd als ik de badkamerdeur dichtdoe, waarna het meteen weer opengaat. Als ik opkijk zie ik Harry.

"Mag ik mee?" Glimlacht hij en hij stapt naar binnen voor ik kan antwoorden.