After (Nederlands/Dutch)

Hoofdstuk 95

"Mag ik nu eten?" Zegt Harry en ik kijk op. We zitten al een half uur zo in de stoel.

"Ja." Ik glimlach zwakjes en ik klim van zijn schoot maar hij trekt me terug.

"Ik had niet gezegd dat je weg moest, kan je mijn bord naar me toeschuiven?" Hij glimlacht.

Ik heb het idee dat Harry niet verder over het onderwerp wilt praten dus ik geef hem zijn bord en pak ook de mijne. Ik ben nog aan het bijkomen van deze informatie, en ik voel me er ongemakkelijk over dat we morgen naar de bruiloft moeten. 

"Je bent een betere kok dan ik had verwacht, ik hoop dat je weet dat ik nu verwacht dat je vaker gaat koken." Vertel ik hem terwijl ik mijn laatste hap neem.

"We zullen zien." Zegt Harry met een volle mond. 

"Ben je nog boos?" Vraagt hij nadat ik de vaat in de afwasbak heb laten glijden.

"Niet echt, ik ben er nog steeds niet blij mee dat je de hele dag bent weggebleven en ik wil nog steeds weten met wie je hebt gevochten en wanneer." Vertel ik hem. Hij opent zijn mond om te praten maar ik stop hem.

"Maar niet vanavond." Voeg ik eraan toe. 

"Oké." Zegt hij zachtjes. Ik zie ongerustheid door zijn ogen schieten, maar ik besluit het te negeren.

"Oh, en ik vond het ook niet leuk wat je zei over mijn stage. Dat heeft me echt gekwetst."

"Ik weet het, daarom zei ik het." Antwoordt hij iets té eerlijk.

"Dat is precies waarom ik het niet leuk vind."

"Het spijt me."

"Doe het niet nog eens, oké?" Vertel ik hem en hij knikt.

"Ik ben kapot." Kreun ik, als poging om van onderwerp te veranderen.

"Ik ook, laten we rustig aan doen vanavond. Ik heb de kabels laten maken."

"Het was de bedoeling dat ik dat zou doen." 

"Je kan me er geld voor geven.. als je dat wilt."

"Dat wil ik. Ik wil hier niet wonen en niets meebetalen." Herinner ik hem.

"Ik weet het.. ik weet het." Hij rolt zijn ogen en we gaan op het bed zitten.

"Hoelaat gaan we morgen naar de bruiloft?" Ik staar naar de muur.

"Wanneer we er zin in hebben."

"Het begint om drie uur dus ik denk dat we er om twee uur heengaan." Leg ik uit.

"Een uur eerder?" Hij jammert en ik knik. "ik weet niet waarom.." Begint hij, maar hij wordt onderbroken door het trillen van mijn telefoon.

De blik op Harry's gezicht vertelt al wie het is en hij leunt naar voren om het te pakken.

"Waarom belt hij je?" Sist hij.

"Ik weet het niet Harry, maar ik denk dat ik moet opnemen." Ik pak de telefoon uit zijn hand.

"Noah?" Mijn stem is zacht en trilt en ik zie Harry boos kijken.

"Hey Tessa, het spijt me dat ik je moet bellen, maar.. nouja.." Hij lijkt in paniek.

"Wat?" Push ik, normaal gesproken legt hij dingen veel sneller uit.

Als ik naar Harry kijk gebaart hij dat ik Noah op de speaker moet zetten. Ik rol mijn ogen maar doe het wel, zodat Harry ook mee kan luisteren.

"Je moeder heeft een belletje gekregen van de toezichthouder van je oude studentenhuis, over dat je laatste rekening voor de kamer is betaald dus ze weet dat je er nu niet meer woont. Ik heb haar verteld dat ik geen idee heb waar je nu woont, wat de waarheid is, maar ze wilde me niet geloven en nu komt ze naar je toe."