After (Nederlands/Dutch)

Hoofdstuk 11

Wanneer zijn ogen die van mij ontmoeten zie ik pas dat hij groene ogen heeft. Hij heeft eigenlijk nog geen oogcontact met me gemaakt, tot nu. Hij kijkt snel weg en ik loop langs hem heen, uit de badkamer. Hij pakt mijn arm vast en trekt me terug. 

"Raak me niet aan!" Roep ik en ik ruk mijn arm los van zijn hand. 

"Heb je gehuild?" Vraagt hij nieuwsgierig. Als hij Harry niet was geweest, had ik gedacht dat hij bezorgd was.

"Laat me gewoon met rust Harry." Hij staat voor me, zijn lange lichaam blokkeert mijn bewegingen. Ik kan zijn spelletjes niet meer aan. "Harry, alsjeblieft. Ik smeek je, als je ook maar één normaal bot in je lijf hebt laat je me met rust. Spaar wat je ook maar wil zeggen alsjeblieft voor morgen. Alsjeblieft." Smeek ik hem, letterlijk. Een vlaag van verwarring flitst door zijn ogen voordat hij praat.

"Er is een kamer richting het einde van de gang waar je in kan slapen. Steph is er al." Zegt hij. Ik wacht even af tot hij meer zegt, maar dat doet hij niet. Hij staart me gewoon aan.

"Oke." Zeg ik en hij stapt opzij.

"Het is de derde deur links." Zegt hij en hij loopt richting het einde van de gang. "Welterusten, Theresa." Hoor ik wanneer hij in zijn kamer verdwijnt. Wat the fuck was dat? Harry zonder gemene opmerkingen? Ik weet dat die komen wanneer ik hem morgen zie. Hij is vast al aan het plannen wat voor opmerkingen hij gaat maken.

De derde kamer links is een lege kamer, veel kleiner dan die van Harry met twee kleine bedden. Het lijkt meer op een studentenkamertje dan de grote kamer van Harry. Misschien is hij de leider hier of zo? Het zou logischer zijn dat iedereen gewoon bang voor hem is en hij deze kamer zelf opgeëist heeft. Steph ligt op een van de bedden, dus ik trap mijn schoenen uit en leg een deken over haar heen. Voordat ik in het andere bed ga liggen doe ik de deur op slot. Mijn gedachten zijn één grote warboel en als ik in slaap val schieten beelden van groene ogen erdoorheen.