His Revenge

HR II - Chapter 11: Second Payment

WARNING: The following chapter contains scenes of extreme violence. Proceed at your own risk.

•••

"That would be all for today, everyone. Class dismissed," sabi ng professor sa last period namin sa hapon.

Its been a few weeks since Sei and I transferred here at Emerald. I was able to know some of my classmates but neither of them qualified to be a friend of mine. Aside kay Sei eh kay Kishou lang ako malapit. (So basically si Sei lang talaga ang tinuturing kong kaibigan.)

Yumuko si Sei pagkadaan niya sa tapat ng armchair ko.

"Aasikasuhin ko lang ang gagawin natin later. Susunduin kita at six sa bahay ninyo," sabi niya.

"Iti-text na lang kita kung saan mo ako susunduin," sagot ko naman.

"Why?" Sei asked.

"Alam na natin pareho ang rason," sagot ko.

Pinadaanan ng titig ni Sei si Kishou. "Fine. I'll go now. Take care."

"Bye Sei! See you tomorrow!" kunyaring pagpapaalam ko sa kanya.

"You're not going with him?" tanong bigla ni Kishou mula sa isang upuan sa bandang likod ko. He was packing his books inside his bag kaya nahuli siya sa bugso ng paglabas ng mga kaklase namin.

"May lalakarin kasi siya. Ikaw, may lakad ka ba pagkatapos nito?" tanong ko kay Kishou.

Kishou checked his watch. "Wala naman. Day off ko ngayon sa trabaho at walang pasok si Bianca kaya baka umuwi na muna ako. Weekend naman kaya baka magpahinga na muna ako," sagot niya.

"Can I go with you? Gusto ko makita kung saan ka nakatira," sabi ko agad.

Kishou stared at me awkwardly. "Uhm, are you sure? My condo is a total mess."

"Its fine. Tsaka maaga pa naman oh," sabi ko naman.

"S-Sige na. Tara," sabi niya.

And so I walked with him. Manaka-naka siyang lumilingon sa 'kin.

"Is there something between you and Sei?" tanong niya bigla sa 'kin.

I stared at him curiously. "Like what?"

"What I mean is kung may namamagitan ba sa inyong dalawa?" tanong niya.

"Nothing. We're just close friends," sagot ko.

"I see. Kelan ba kayo nagkakilala?" tanong pa ni Kishou.

"B-Back when we moved to a new house. Kapitbahay namin sila," sagot ko naman.

Kishou stared at me for a few seconds. "Pwede ko bang malaman ang nangyari sa 'yo nung namatay ang kuya mo?" tanong niya.

Natigilan ako.

"Its okay kung ayaw mo pang sabihin. I understand-"

"I wasn't able to speak for months," panimula ko.

Gulat na napatitig sa 'kin si Kishou. "What?"

"I wasn't able to speak for a very long time," I said lifelessly. "I know deep inside me that I can still speak but I cannot muster the strength to do so. My trust for everyone have shattered. Kahit kasama ko si Sei at inaalagaan niya ako, hindi ko pa rin masabi ang mga hinanakit ko. Hindi ko mabitawan ang bigat sa loob ko. I was trapped in my own self."

Napayuko na lang si Kishou.

"My parents had to bring me to a psychiatrist to check my sanity and to ease my trauma. Muntik pa 'kong mabaliw dahil sa nangyari. Hindi ako makakain. Hindi ako makatulog. Naglalaslas ako ng sarili ko. Gusto ko nang mamatay nung mga panahon na 'yun," sabi ko pa.