HR: #1 in Teen Fiction
«Σου δίνω είκοσι μέρες.»
Η δεκαεπτάχρονη Ζωή λαμβάνει ένα προσωπικό της βίντεο που έχει διαρρεύσει σε όλους τους μαθητές του σχολείου της, με αποτέλεσμα να βρεθει στο επίκεντρο της προσοχής.
Δέχεται απειλές από τον πατριό της...
Oops! This image does not follow our content guidelines. To continue publishing, please remove it or upload a different image.
ᴅᴀʏ ɴɪɴᴇ
Σάββατο. Μια από τις μέρες της εβδομάδας που δεν έχουμε υποχρεώσεις και προσπαθώ να σκεφτώ τι θα έκανε μια συνηθισμένη έφηβη της ηλικίας μου.
Βόλτα με τις φίλες της; Δεν έχω φίλες.
Κλαμπ; Οχι, με τίποτα.
Τις σκέψεις μου διέκοψε η φωνή της μητέρας μου. Ελπίζω να μην είναι πάλι αυτός εδώ. Κατέβηκα ελάχιστα σκαλοπάτια και παρατήρησα τον χώρο. Ξεφύσηξα ανακουφισμένη και κατέβηκα όλες τις σκάλες.
"Μην χαίρεσαι μικρή."
Ψιθύρισε και έβγαλα ένα επιφώνημα έκπληξης. Ήταν ακριβώς πίσω μου.
Γέλασα. Γύρισα προς το μέρος του, γεμάτη αυτοπεποίθηση.
"Γεια."
Τον χαιρέτησα και στένεψε απειλητικά τα μάτια μου. Φοβόμουν για την συνέχεια, αλλά ευτυχώς μας διέκοψε η μητέρα μου, που βγήκε χαμογελαστή από την κουζίνα.
Μόλις με είδε, το χαμόγελο έσβησε και με κοίταξε σχεδόν αηδιασμένη.
Τι της έχω κάνει; Γιατί είναι τόσο διπολική; Από την μια μου συμπεριφέρεται όμορφα, σαν να νοιάζεται, και από την άλλη δεν θέλει να με βλέπει.
"Θέλαμε να σου ανακοινώσουμε κάτι."
Είπε, καθώς μου έβαζε χυμό στο ποτήρι μου και έφερνε σιγά σιγά τα πιάτα στο τραπέζι.
"Ακούω."
Απάντησα και σταύρωσα τα χέρια μου. Ελπίζω να μην είναι κάτι κακό.
"Σε έντεκα μέρες παντρευόμαστε."
Είπε ο Μιχάλης με ένα αδιάφορο ύφος και η μητέρα μου χαμογέλασε πλατιά.
"Σε έντεκα μέρες;"
Ρώτησα και σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου, σε 11 μέρες πεθαίνω. Γέλασα.
