Είκοσι Μέρες

×33×

Βαρέθηκα σε αυτό το νεκροταφείο.

Αποφάσισα να περάσω απο το παλιό μου σπίτι, θέλω να δω την οικογένεια μου.

Βγήκα από την μπροστινή έξοδο και περπάτησα μέχρι το σπίτι μου.

Έσπρωξα λίγο την εξώπορτα, χωρίς να βάλω καθόλου δύναμη και άνοιξε με ευκολία.

Χαμογέλασα.

"Μαμά!"

Φώναξα, αλλά δεν γύρισε να με κοιτάξει.

Δεν με ακούνε, δεν μπορούν. Είμαι νεκρή.

Δεν ήταν μόνη της. Στη τραπεζαρία ο Μιχάλης και η μητέρα μου τρώγανε πρωινό και γελούσαν.

Είναι ευτυχισμένοι χωρίς την παρουσία μου.

Ο πατέρας μου καθόταν στον καναπέ και έδειχνε αγχωμένος, στεναχωρημένος.

Τον πλησίασα και τον αγκάλιασα. Τον λυπάμαι, δεν του αξίζει τέτοια ζωή.

"Προχώρα μπαμπά. Δεν σε αγαπάει. Δεν σου αξίζει."

Δεν με άκουσε. Ο Μιχάλης πάντα θα μπαίνει ανάμεσα τους.

Ανέβηκα βιαστικά τις σκάλες. Στο δωμάτιο μου καθόταν ο Αχιλλέας. Τόσο όμορφος και τόσο γλυκός.

Τον παρατηρούσα. Καθόταν στο γραφείο και έπαιζε ενα βαρετό παιχνίδι στο κινητό του.

Δεν με είχε αντιληφθεί. Κανείς δεν μπορεί. Κανένας δεν με βλέπει.

Το δωμάτιο είναι αλλαγμένο. Είναι βαμμένο στις αποχρώσεις του γκρί πλέον.

Τα πράγματα μου έχουν αντικατασταθεί με τα πράγματα του Αχιλλέα.

Ξαφνικά, σηκώθηκε όρθιος και με πλησίασε απειλητικά, κολλώντας το σώμα μου στον τοίχο.

"Τι κάνεις; Πως με βλέπεις;"

Ρώτησα με δυσκολία, απορημένη.