Είκοσι Μέρες

×73×

Αχιλλέας

"Δεν γίνεται να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση Αχιλλέα."

Είπε η γιαγιά μου, την ώρα που τρώγαμε μαζί στο τραπέζι.

"Δεν μπορώ να κάνω τίποτα."

Είπα και το βλέμμα μου στράφηκε προς τον αδερφό μου που έπαιζε με τα αυτοκινητάκια του στο σαλόνι.

"Μπορείς. Δεν γίνεται να τον φοβάσαι μια ζωή."

Μίλησε αποφασιστικά και χτύπησα το χέρι μου στο τραπέζι.

"Δεν τον φοβάμαι! Φοβάμαι οτι θα την πειράξει. Αυτό φοβάμαι. Φοβάμαι οτι θα της κάνει κακό."

Έσφιξα τις γροθιές μου.

"Είναι ικανός. Πάντα έτσι ήταν. Βίαιος."

Ψιθύρισε τις τελευταίες λέξεις και την κοίταξα έντονα.

"Τι εννοείς;"

Ρώτησα και συνέχισε να τρώει την μακαρονάδα της, αγνοώντας την ερώτηση μου.

Ο ήχος κλήσης μου ήχησε στον χώρο και απάντησα θυμωμένος, μόλις διάβασα τον αριθμό.

"Τι στον διάολο θέλεις γαμώ; Δεν σου είπα να μην με ενοχλείς;"

Γρύλισα και βγήκα από την κουζίνα, αντικρίζοντας το τρομαγμένο βλέμμα του αδερφού μου.

Άκουσα ένα ειρωνικό γελάκι από την άλλη γραμμή.

"Δεν θα με διατάζεις Παπαδόπουλε. Σήμερα στις έντεκα σε ένα μπάρ έξω από την πόλη. Θα σου στείλω διεύθυνση."

Μπήκα στο δωμάτιο μου και έκλεισα την πόρτα μου.

"Δεν μπορώ σήμερα."

Είπα ελπίζοντας να το δεχτεί, αλλά ξέρω πολύ καλά οτι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να γίνει.

"Δεν νομίζω οτι θέλεις να στείλω άλλο ένα απειλητικό μήνυμα στην αγαπημένη σου. Την έχω κατατρομάξει ήδη."

Πήρα μια βαθιά ανάσα, χάνοντας την υπομονή μου.

"Σε μισή ώρα είμαι εκεί."