Είκοσι Μέρες

×10×

ᴅᴀʏ ᴏɴᴇ

"Ξύπνησες;"

Άκουσα την φωνή της μητέρας μου.

Άνοιξα τα μάτια μου και την αντίκρισα να κάθεται δίπλα μου, πάνω στο κρεβάτι μου.

"Ναι μαμά."

Ψιθύρισα.

"Ανησυχώ. Λιποθυμάς αρκετά συχνά τελευταία."

Ανησυχεί; Η μανα μου; Για μένα;

Γέλασα πνιχτά.

"Μην ανησυχείς. Απλά είμαι αρκετα πιεσμένη τις τελευταίες μέρες."

"Σου έφερα κάτι να φας."

Είπε και στράφηκα προς το κομοδίνο, από οπου προερχόταν η μυρωδιά, δεξιά από το κρεβάτι.

"Εντάξει. Ευχαριστώ."

Με φίλησε στο μέτωπο και βγήκε από το δωμάτιο, ελέγχοντας μια τελευταία φορά εαν είμαι καλά.

Έγνεψα καταφατικά για να την καθησυχάσω.

Έμεινα στην ίδια θέση κοιτώντας το φαγητό.

Ήπια λίγο νερό και άφησα το ποτήρι στην θέση του.

Δεν έχω όρεξη να φαω.

Δεν έχω καθόλου όρεξη γενικά.

"Δεν θα φας;"

Ακούστηκε μια φωνή και γύρισα απότομα από την άλλη.

Αντίκρισα τον Αχιλλέα.

Ήταν διαφορετικός.

Φαινόταν άυπνος. Τα μαλλιά του ανακατεμένα, στα μάτια του μπορούσες να διακρίνεις κούραση και θλίψη.

"Με τρόμαξες."

Είπα και τον κοίταξα τρομαγμένη.

Πόση ώρα ήταν εδώ;

"Εσυ με τρόμαξες περισσότερο. Είσαι σίγουρα καλά;"

Ρώτησε ανήσυχος.

"Ναι Αχιλλέα. Απλα είμαι πολύ κουρασμένη. Από όλους και από όλα."

"Γιατί δεν τρως;"