HR: #1 in Teen Fiction
«Σου δίνω είκοσι μέρες.»
Η δεκαεπτάχρονη Ζωή λαμβάνει ένα προσωπικό της βίντεο που έχει διαρρεύσει σε όλους τους μαθητές του σχολείου της, με αποτέλεσμα να βρεθει στο επίκεντρο της προσοχής.
Δέχεται απειλές από τον πατριό της...
Oops! This image does not follow our content guidelines. To continue publishing, please remove it or upload a different image.
"Αχιλλέα, δεν ξέρω αν το έχεις καταλάβει, αλλα με κουράζεις. Πολύ."
Σταύρωσα τα χέρια μου κάτω από το στήθος μου και έκατσα στον καναπέ όπου λιποθύμησα μερικές ωρες πριν.
Χτυπούσα νευρικά το πόδι μου στο πάτωμα. Εδώ και αρκετή ωρα δεν λέει να ξεκινήσει. Έχει κάνει τον γύρο του σαλονιού και δεν κάθεται ακίνητος σε μια θέση.
"Ζαλίζομαι."
Ξεφύσηξε μια τελευταία φορά και πέρασε τις παλάμες του μέσα απο τα καστανά μαλλιά του.
Έκατσε στην πολυθρόνα απέναντι μου, επιτέλους, και πήρε μια τελευταία βαθιά ανάσα. Με κοίταξε υπερβολικά σοβαρός.
"Επιτέλους Θεέ μου."
Ύψωσα το βλέμμα μου στον ουρανό. Ο Αχιλλέας ακολούθησε το βλέμμα μου. Τι χαζός.
Γέλασα ηχηρά και με αγριοκοίταξε. Χαμογέλασα ειρωνικά βγάζοντας έξω την γλώσσα μου.
"Λοιπόν."
Το παιχνιδιάρικο υφάκι μου εξαφανίστηκε απευθείας. Επικεντρώθηκα στην συζήτηση μας-ποια συζήτηση δηλαδή, δεν πρόκειται να αρχίσει. Το βλέπω.
"Πριν λίγες μέρες είχα ένα ατύχημα."
Ψέλλισε. Τον άκουσα με δυσκολία. Φαινόταν σαν να μην ήθελε να μιλήσει. Δε ήθελε να μου ανοιχτεί. Κάτι τον κρατούσε πίσω.
Δεν θέλω ομως να τον σταματήσω. Θέλω να ακούσω, να μάθω.
"Ένα αυτοκίνητο, από το αντίθετο ρεύμα, έπεσε πάνω μου. Καταπάνω μου. Λες και το έκανε επίτηδες."
Φαινόταν ανήσυχος. Σαν να στοίχειωναν το μπερδεμένο του μυαλό εικόνες από εκείνη την νύχτα.
Δεν τον διέκοψα καθόλου. Παρέμεινα ήσυχη.
"Ξύπνησα στο νοσοκομείο. Ήμουν αρκετές μέρες εκει. Ευτυχώς δεν ήταν τόσο έντονο το τρακάρισμα και δεν δημιουργήθηκε κανένα σοβαρό πρόβλημα στην υγεία μου."
