Clawed Hearts

Chapter 3

Bankbooks? Credit cards? San niya nakuha ang mga ito? Napakamisteryoso talaga niya.

"I think everything's set!"

Pero sa totoo lang, hindi pa rin ako mapalagay sa mga inilagay ko sa maleta ko. Ugh! This is so frustrating! Gamit na nga lang na dadalahin ko, hindi ko pa maisip! Fvck you sky! Kaya eto binuksan ko na naman ang maleta ko at inuhuho ang lahat ng laman nito.

"Clothes?" Oo. Pero hindi naman ito bagay sa mundo nila. Kaya pinagtatapon ko sa sahig sabay pulot naman ng mga kasambahay ko.

"Books? Nah, I don't need these." Dahil tiyak na mas maraming libro sa mundo ng mga tao. Kaya inihagis ko ito uli.

"Aray." Oops. May natamaan ata ako.

"Natamaan ba kita?" She nods. "Sorry. Imisin mo na lahat ito. I'm not carrying all these." Napagdesisyunan ko na lang na dalhin ang mga ibinigay sa akin ng ama ko. Ang mga bankbooks, credit cards at ilang piraso ng diamonds pati ang gold. Lalabas na sana ako sa kwarto ko nang.

"M-master! Yung bracelet niyo po!" Aw. Yung bracelet nga pala. Buti na lang.

"Thank you." Kinuha ko kaagad ang bracelet na gawa sa tela. Sinuot ko ito agad sa kamay ko.

Bracelet.

Ito ang hindi dapat maiwan. Mahalaga ito sa akin dahil ito lang ang nagsisilbing souvenir sa akin ng batang muntikan ko ng makain. Hindi ko naman sinasadya eh, masyado lang kasing tempting yung dugo na umaagos mula sa sugat niya. Hay, naalala ko naman. I was only thirteen nun nung nangyari yun. Dun sa gitna ng kakahuyan.

*Flashback*

"Young master, dahan dahan lang. Baka masugatan kayo." Paalala sa akin ni Kayne.

"Dito na lang muna ako." Pagod na ako eh. "Puntahan niyo na lang ako dito."

Pumayag naman sila lalo na si Kayne. Malamig ang hangin, ang sarap magpahinga kaya ipinikit ko ang mga mata ko para makapagpahinga. Ngunit sa kabila ng pagpapahinga ko na yun ay may naririnig akong iyak ng isang bata. Hay! Panira naman oh.

"Help! Help me please!" Sigaw ng batang umiiyak. Tumayo ako at pumunta ako kung nasan ang batang umiiyak. Nilapitan ko siya.

"Are you lost?" Napatingin siya bigla sa akin, bakas sa mukha niya ang pagkagulat. She's crying. Umupo ako sa tabi niya. At palihim na inamoy siya, she's not like us. She's not a wolf. "Why are you here?" But she didn't answer me. "Don't worry, I won't cause you harm." Niyakap niya ako. Nanlaki ang mga mata ko sa pagkabigla sa ginawa niya.

"Help me, please." Umiiyak niyang sabi. "Help me. My father was attacked by wolves. Please help me find my father." She's really begging for help.

W-wait? Attacked by wolves? Moonwalkers. Kumalas ako sa pagkakayakap niya. Tumayo ako at lumayo sa kanya.

"Stay here. Just stay here. I'll come back here to fetch you."

"Where are you going?" She ran towards me and hugged me tight. Nabigla na naman ako. "Don't leave me here. I-Ill go with you."

"No, just stay here." Kinalas ko ang mga kamay niya sa pagkakayakap. Medyo awkward eh. Sa talang buhay ko, ngayon lang ako nayakap ng babae. Tapos tao pa. My heart's beating weird. Tiningnan ko ang dibdib ko baka may butas, wala naman. May problema na ata sa puso ko. Hinubad ko yung jacket ko at ipinasuot ko sa kanya.

"What was this for? I'm already wearing a sweater." Napangiti ako sa tanong niya.

"This will keep you safe." Iniwan ko na siya pero halata sa mukha niya ang pagtataka.