YIKINTI

24.Bölüm. "Endişe."

Babamı keybetmek,benim için tam bir yıkım olmuştu.

Hayatımda,en değer verdiğim kişiydi.En güvendiğim kişiydi.En sevdiğim kişiydi.Her şeyimi paylaştığım kişiydi.

O gün,babamın ölüm haberini aldığımda okuldan yeni gelmiştim.Kapıyı açtığımda annem yere kapanmış ağlıyordu.Gözlerinin altı mosmordu.Saç dipleri ıslanmıştı.Titriyordu.BağrıyorduBabamın adını haykırıyordu.O an benim için dönüm noktası olmuştu.Güvenin bana,annenizi öyle görmek hiç kolay bir şey değilHemde hiç.

O andan sonra acı,benim için dost olmuştu.Dövüşlere gitmiştim;ama canımı hiçbir şey o kadar çok yakmamıştı.

Kaç kere dayak yiyerek gelmiştim,canım o kadar çok yanmamıştı.Bileklerimi kesmeye çalışmıştım;canım o kadar çok yanmamıştı.Kendimi boğmaya çalışmıştım,canım o kadar çok yanmamıştı.

O gün,o saat,o dakika yaşadığım şey,hiç canımı bu kadar çok yakmamıştı.

Annemin şimdiki halini hayatım boyunca sadece bir kere görmüştüm.Babam öldüğünde.

Akra yoktu.Kayıptı.Nerede olduğu hakkında en ufak bir fikrim yoktu.Suat kaçırmış olabilirdi.Her şey olabilirdi.Ama ben bilmiyordum.

Gözyaşlarım akmaya başladığında kendimi hiç bu kadar çok bitmiş hissetmiyordum.Yere çökmüştüm.Annem karşımda ağlıyordu.Ben ağlıyordum.Rüzgar,dertlerimizi götürmek ister gibi esiyordu.

Poyraz,elleriyle beni belimden tutup kaldırmaya çalıştı.Bağırdım.

"Bırak!"

"Derin,yapma."

"Bırak Poyraz!"

Ellerimle Poyraz'ı iktirdim ve annemin yanına çöktüm.Sararmış olan ellerimle annemin yüzünü kavradım ve bana bakmasını sağladım.

"Anne ne oldu?Anlat her şeyi!"

"Komşudan geldim.Bir kaç dakika bile sürmemiştir Derin.Sadece bir kaç dakika.Bir kaç dakika boyunca evde yoktum ve geriye döndüğümde tekerlekli sandalyesi yere devrilmişti."

"Arabaya binin." Poyraz seslendi.Annem kafasını kaldırıp baktı.Daha sonra gözlerini bana doğru çevirdi.

"Git," dedim gözyaşlarımın akmasına izin vererek."Ben odamdan bir kaç şey alacağım."

İtiraz etmesine zaman vermeden ayağa kalktım ve apartmana doğru koştum.Hızla merdivenlerden çıktım ve içeriye girdim.Dış kapıyı açmamla yerde devrilmiş bir vaziyette duran tekerlekli sandalyeyi bulmam bir olmuştu.Gözyaşlarım,yanaklarımdan geçerek çenemin altına kadar geldi ve tekerlekli sandalyenin üzerine düştü.

Acaba Akra hiç bağırdı mı?,diye düşündüm.Çırpındı mı?Ağladı mı?Adımı sayıkladı mı?

Tekerlekli sandalyeye bir tekme savurdum ve duvara çarpıp parçalanmasını izlemeden yere çöktüm.Ellerimi saçlarımın arasına yerleştirdim.Saçlarımı çekerken ağlamaya başladım.

"Neden,neden,neden.."

"Derin!" Poyraz seslendi,ama onu takmadım.Saçlarımı daha çok çektim ve göz yaşlarımın önünü açtım.

"Derin!"

"Neden,neden,neden.."

"Derin!"

"Sus artık!" Poyraz kapıdan içeriye girdi ve yere devrilmiş tekerlekli sandalyeye baktı.Daha sonra bana baktı ve acizlik dolu olan sesiyle fısıldadı.

"Derin.."

Yanıma çöktü.Ayaklarını benim gibi kendisine çekti.Gözlerini duvarda bir noktada sabitledi.