Nje Fund Me Ty (3)

9

-Ku po shkon?-qe pyetja qe e beri te ndalonte tek pragu i deres ate mbremje.

-Po dal.-qe gjithcka qe pa te arsyeshme ti shpjegonte.

-Vishu si njerezit njehere e pastaj dil.-tha qete ato fjale. Kjo femer nuk do e bente ta humbiste kaq shpejt toruan. Jo sonte te pakten.

-Nuk e dija qe jam veshur si kafshe.-ju kthye tere ironi Xheni. Nuk do lejonte qe nje mashkull ti diktonte se cfare te vishte ne kete moshe. Edhe i ati nuk mundej tanime.

-Kafshen ku ta gjesh ti. Je veshur si palace.-ja pat tjetri duke i hedhur e nje shikim tjeter veshjes se saj.

Kishte veshur nje bluze me menge te gjata, nese mund te quhej bluze. Ne fakt ishte me shume si njefare rrjete e zeze delikate , transparente. Poshte kishte veshur vetem recipeta te zeza. Gjithashtu kishte veshur nje pale xhinse te shkurtra me bel te larte e nje pale kambale me corape te gjata deri ne gju. Ne dore mbante nje xhakete xhins e buzet i kishte lyer me nje te kuqe gjaku. Xhoni nuk i kuptonte as moden kesaj veshje. Vere, vjeshte e dimer ne nje veshje.

-Paqe dhe dashuri, paqe dhe dashuri, paqe dhe dashuri.-hapte dhe mbyllte grushtin ne perpjekje per tu qetesuar vajza.

Nuk i ktheu aspak pergjigje. Thjesht u kthye serish nga dera e beri te dilte.

-Nderrohu te thashe.-e ai qe kishte menduar se do arrinte te ruante qetesine kete mbremje. Kjo e fundit dukej sikur po i levizte doren per ti thene 'mirupafshim'.

-Kush je ti njehere? Ca jane keto kompetenca qe i jep vetes? Nuk e kishim lene keshtu.-i kujtoi, duke ndjere veten te nervozohej ne kulm.

- Leji llafet po shko nderrohu.-levizi doren si per ti thene qe ti hiqej nga syte.

- Nuk e kam ndermend. -e pa venger.-Ore, mos e merr shume seriozisht kete martese. Kur te marresh ate gruan tende katunare, shko urdheroje se si te vishet. Mua nuk me ke gje.

-Mire, mos u nderrro. Nuk dashke me dal.

-A mund te ma shpjegosh se pse te ndikon ty veshja ime? Te lutem.-shtoi me ironi fjalet e fundit. Thjesht nuk i besohej kjo situate. E te mendosh se ishte java e pare e marteses.

- Nuk kam nerva te te ndjek ty nga mbrapa e te bej sherr me keta gejushat angleze se cohesh ti e me vishesh si...e patem lene qe per 1 vit nuk ka dengla. Ca mu*in ke qe me cohesh si gjel tani?

Pergjigja e tij e beri te hapte gojen e habitur. C'dreqin ishin keto lidhje 1e ai u bente situatave. Zot, vertet qe kishte ngecur me nje malok te pashoq.

-Se kapa se pse duhet te besh ti sherr me njerezit e shkrete se vishem une keshtu. Une vishem per qejfin tim.-nuk e kuptonte as vete se pse lodhej qe ti shpjegonte nje shqiptari te prapambetur se jo cdo femer ne kete planet vishej per te fituar vemendjen e nje mashkulli.

-Lere per ke vishesh ti o injorante. Po tjetri kur te te shohe ty keshtu, ca do beje? Normal qe do i cohet perpjete.

-Nuk po shoh qe tu cua gje ty perpjete. Pse duhet tu cohet atyre?-pyeti me supe te mbledhura. E dinte mire qe e folura e saj kaq e cliret, atij mund ti dukej teresisht skandaloze dhe e perdale. Ishte gje e mire qe Xhenit nuk i interesonte per mendimin e te tjereve, sidomos per mendimin e nje burri qe Londres i merrte vec parate e aspak zhvillimin e kulturen.

- Yt e shkarravine. A si kalamanjte me te cilet rri ti te dukem a?

-Nuk e ke ate nder. Keta gejushat angleze sic i quan ti, edhe kur e shohin nje femer, e shohin me admirim dhe vleresojne bukurine e saj. Jeni ju shqiptaret qe i fusni e nje te lepire buzeve; Ue car pele!-trashi zerin duke dashur te imitonte nje nga shoket e tij te nates qe ishin njohur.

-Me lodhe.-informoi Xhoni. Me nuk kishte durim per ta ndjekur ate bisede.

-Shyqyr! Ja kalofsh bukur pra.-i dha nje buzeqeshje te vogel triumfante.

-Sa cava derrasa dy ore me ty...-u cua dhe shkoi me shpejtesi ne drejtim te deres ku ndodhej ajo...-e kisha zgjidh vete kete pune. Thashe njehere te flas si njerezit. Po s'don ti, s'don.

-Mos mu afro!-nxorri doren perpara Xheni.

Tjetri vec u ngerdhesh me ironi per nje cast e me pas i kapi bluzen me te dyja duart duke i mbledhur grusht keto te fundit. Me pas e terhoqi fort materialin delikat, duke e shqyer teresisht ne pjesen e perparme.

-U zgjidh. Thjesht fare. Ku paskam qene qe nje ore.-sapo mbaroi ato fjale, nje shpulle i erdhi fytyres. Vajza dukej teresisht e terbuar. E nese shikoje me kujdes ne syte e saj, mund te shikoje aty edhe nje fije merzie.

-U zgjidh e?-Xheni hoqi bluzen me vrull dhe e flaku pertoke.-Ja, keshtu do dal tani. Meqe u zgjidh.-bertiti ne kupe te qiellit ne fytyre te tij.

-O rrace e qelbet, mos me bertit mua. Keshtu do dalesh e? -me te thene kete, i kapi rripat e recipetave e ja keputi te dyja, njera pas tjetres.-Dil keshtu tani po ke bythe.-sfidoi.

Xheni ndjeu nje nevoje per te qare. Ky ishte abuzim. Teresisht abuzim. I kishte grisur bluzen, kishte keputur rripat e recipetave te saj. Po ndihej teresisht e vetedijshme sesa e ekspozuar ishte perpara tij. E Xhonit nuk i interesonte qofte edhe nje fije. As qe kishte bere nje gjest kafsheror. As qe kishte perballe nje femer qe kishte vene duart duke mbuluar gjoksin. Atij duket sikur i behej vone vec per faktin qe ajo ja kishte dale ta nervozonte edhe njehere tjeter. Nje qenie egoiste, sadiste dhe e trashe. Ja se c'ishte.

I gjuajti me shkelma pareshtur. Le te dukej vetem e acaruar. Mbase keshtu do e mbulonte se sa e turperuar dhe e merzitur qe ndihej.

-Te qi*sha robt. O ku*ve mashkull. O ...oo...o ti perfundofsh tere jeten me ku*ven me te madhe te Shqiperise. .-te perdorte fjale banale nuk kishte qene asnjehere dicka e preferuar per te. Por ky njeri nxirrte ne pah me te keqen e saj. E dukej sikur ishte menyra e vetme per ta sulmuar pasi me Xhonin, logjika e arsyeja ishin me te padobishme se nje cader dielli ne mbremje.

-Ruhu se kerrcet. -tregoi pellemben e tij.

-Nuk e ke idene sa te urrej. Je njeriu me i qelbur qe kam njohur.-tha gjithe vrer.

-Ik se na shurdhove veshet. Derr verr. -popo, vertet qe atij nuk i plaste fare.

Xheni vrapoi per ne dhomen e gjumit. Tanime nuk i kishte mbetur pike deshire per tu argetuar. Por nuk do te qendronte brenda kete mbremje. Keshtu vetem do e bente Xhon kafshen te ndihej fitimtar.

Nderroi recipetat e hodhi siper bluzen e pare qe i kapen duart. Me pas mori kameren e saj. Kishte nevoje per nje clirim nervash. E ku me mire se te shkrepte disa fotografi ne qytetin e bukur londinez.

Por dhe kjo nuk rezultoi ti sillte humorin ne vend. Xheni nuk ishte as e fokusuar sa per te shkrepur nje foto te vecante.

Gjithcka qe mund te mendonte ishte per Xhonin e te gjitha heret qe ai i kishte cenuar dinjitetin ne kaq pak jave njohjeje.

Packa se cfare mund te mendonte maloku perfaqesor, ajo e kishte dinjitetin teper te shtrenjte. E per kete arsye, nuk mundtte thjesht ti kaperdinte te gjitha ofendimet e tij.

-Do ta shohesh o Xhon kafsha. Do ta shohesh sa gabim bere kur me presionove te martohesha me ty.

Tere mbremjen thuri ne koke skenare sa te cuditshme, sa interesante, sa te bukura e sa argetuese per hakmarrjen e saj.

Vecse ne ate te menduarin e saj te pafundem, kishte harruar te merrte parasysh sesa terbuese mund te rezultonin ato planet e saj. Vecanerisht terbuese per ate qe ja kishte dale te ishte njeriu per te cilin, ajo nuk do ta kishte problem aspak qe te futej ne burg per vrasje.