Nje Fund Me Ty (3)

10

Hyri ne shtepi ate mbremje vetem per ta gjetur te mbledhur kruspull ne divan. Dukej shume e trishtuar.

Xhoni nuk e kishte ndermend as ta pyeste se cfare kishte. Vetem uronte qe te ishte aq e trishtuar sa te mos e kishte mendjen ti thoshte qofte edhe nje gjysem fjale derisa ai te binte per te fjetur.

-Xhoni?-emri i tij nga buzet e saj e beri te shfrynte rende. Ja dhe deshira e tij per te mos patur nje shkembim fjalesh me te, ja sesi fluturonte kjo deshire nga dritarja.

-Ca do?-ja ktheu me ate harbuterine e tij te zakonshme. Nuk ishte nje menyre komunikimi e rezervuar enkas per te. Keshtu sillej me te gjithe. Nuk do te ishte nje perjashtim kjo femer acaruese.

-Po ca te bera une qe me kthehesh ashtu?-ja dhe ajo qe mendonte se kaq i paedukate ai ishte vec me te.

- E si dreqin u ktheva une?-foli me te njejtin ton, pa i interesuar aspak qe per nje arsye a nje tjeter, vajza dukej e merzitur thellesisht.

-Si kafshe. Le qe ti kafshe je. Normal qe ashtu do kthehesh.-u duk sikur e kuptoi qe nuk ishte faji i saj per harbuterine e tij.

-Shyqyr qe e kape mo. Se kush kishte nerva te merrej me mjaullimat e tua.

-O Xhon...jam e merzitur.-nderroi teme menjehere, sikur te kishte nuhatur qe tjetri qe bere gati te ikte ne dhomen e gjumit e donte ta godiste me fjalet e saj perpara se ai te kishte mundesine ta bente dicka te tille.

-Me plasi mua se je e merzitur ti.-shkundi koken me mosbesim ndaj faktit qe ajo realisht mendonte se mund te qante hallet me te.

-A vdes po te pyesesh 'ca te mundon grua e dashur'? -stisi nje ton te embel.

Xhoni betohej. Betohej qe kthehej i qete ne ate shtepi shumicen e diteve. I qete e pa asnje deshire per sherr. Per cfare ndodhte ne momentin qe sapo shkelte kemben ne kete shtepi, nuk mbante pergjegjesi.

-Mire qe vdes po nuk me mban as dheu.-grua e dashur...posi.

-Po une kam nevoje te flas me dike.-perplasi duart ne jastekun e vogel te divanit.

-Murin ja ku e ke. Naten.-beri te zhdukej qe aty, nje sekond e me pare, sa ishte akoma i qete.

- Po ca te kam bere qe me ke kaq inat?-rrudhi fytyren, sikur te ishte e trishtuar per kete fakt.

-O gje e trashe...a ka mundesi te shkoj e te fle gjume si njeri?-ngriti zerin. Kjo ja bente per borxh.

-Ja, prape. As 1 bisede nuk e bejme dot si njerez te civilizuar.-shfryu trishte ajo.

-Shiko...po sillem mire. Vdeksha sot qe jam sjelle shume mire me ty. Ketu vij vec per te fjetur. As te kam lene te lash e te shplash e as te zjesh e te perzjesh. Shtepine e ke teren per vete gjithe diten. Me dore nuk te kam prekur ndonjehere. Ca mu*in ke tani? Pse dreqin me cingron tere kohes? A do dajak moj femer? Kaq shume e do ate te shkrete dajak?

Tashme ishte i paduruar. Aq i paduruar dhe i shkaterruar nervash ndihej nga kjo martese idiote, sa nese dikush do i thoshte Xhonit qe ky vit do te kishte 366 dite e jo 365, do e zhdepte ne dajak vetem nga acarimi qe do i duhej te duronte 1 dite me shume kete femer.

-Po une vec desha te flas. Edhe njeriu me i keq pyet njehere. Pak qe kam hallin tim, duhet te duroj edhe britmat e tua.

-Ulu fli gjume, mos me shurdho mo. -tha me ton mosperfilles. Nga i buronte gjithe ky guxim kesaj femre?

-Une nuk jam e lumtur.-mblodhi buzet pikellueshem.

-E cfare te ben te mendosh se me pjerdh mua se nuk je e lumtur ti?-e pa si te ishte nje gjallese e cuditshme.