Tek bir gece iki yabancının hayatını birleştirdi.
Gece karası gözlerin büyüsüne kapılmaktan ölesiye korkan masum ve kırılgan bir kadın...
Zümrüt yeşili gözleri gördüğü ilk andan beri aklından silemeyen acımasız ve öfke dolu bir adam...
Geçmiş onları...
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
Hata yapmakla kalmamış, hayatımı tepetaklak etmiştim. Her şeyin suçlu ben olabilirdim fakat bu ona öfkelenmemem için bir neden değildi. Ona kapılıp gitmem, karşı koyamam, dokunuşlarıyla baştan çıkmam... Beni gözleriyle etkisi altına almasına izin verdiğim için onun kadar suçluydum. Ve bu yanlışın bedelini ödemek de bana kalıyordu.
Sorun şuydu ki, ikimize de ceza kesilmişti.
"Karan?" diyen sese bakmamla kendime geldim ve "Efendim?" diye karşılık verdim.
"İyi misin, oğlum? Bu akşam çok düşüncelisin." Anneme bakarak kafamı iki yana salladım, "İyiyim, hiçbir sorun yok..." diye mırıldandım. Bakışlarımı masadaki herkesin yüzünde gezdirmemle sessizliğimin fazla dikkat çektiğini fark ettim. Bu nedenle derin bir nefes aldım ve günlerdir içinde boğulduğum koca bir gerçeği açıklamaya karar verdim.
"Aslında iyi değilim..." dememle herkes şaşkınlıkla bana döndü. "Yani... İyiyim ama size söylemek istediğim bir şey var." Babamın merakla kaşlarını kaldırdığını görmemle derin bir nefes aldım.
"Uzun bir süredir bizimle konuşmanı bekliyordum zaten. Haftalardır tuhaf davranıyorsun. Düşüncelisin, aramızda yok gibisin." Babamın sözleriyle dişlerimi birbirine bastırdım. Tuhaf mı davranıyordum? Ortadaki gerçeği öğreneli sadece birkaç gün olmuştu. Ben o geceden beri mi tuhaf davranıyordum? Bu denli göze battığımın farkında değildim. "Konuşmak istediğin konu bu halinle mi ilgili?"
"Kararlarıma daima saygı duydunuz. Yanlış kararlar verdiğimde bile..." diye mırıldanmamla annemin hüzünle kaşlarını çattığını gördüm. "Şimdi de aynı şeyi bekliyorum. Söyleyeceğim şeyleri belki norma karşılamayacaksınız çünkü sizin karşınıza hiçbir zaman bu tarz bir şeyle çıkmadım."
"Gerçek tuhaf konuşuyorsun, abi." Kardeşim Baran'a bakıp kaşlarımı çattım. Tuhaf falan değildim. Her şey yolundaydı, ta ki gerçekleri öğrenene kadar.
"Ben bir karar verdim ve bu sizinle paylaşmak istiyorum."
Baran'ın dikkatle bana baktığını hissettim, "Bir karar verdiğine göre mevzu derin..." diye mırıldandı. Kafamı olumlu anlamda salladım.
"Bu akşam sizi burada istedim çünkü bunu tek seferde yapmak istedim. Aklınıza gelecek soruları direkt bana sormanız için," dedim ciddiyetle. Ne diyecektim? Evlenmeye karar verdim? Bir kızla oldum? Onu hamile bıraktım? Evlenmek zorundaydım? Çünkü o kızın ilkiyim?
"Yeğenim söylesene!" Amcama bakıp derin bir nefes aldım ve pat diye söyledim.
