H.M. Academy

Chapter 44

WINX'S POV

Naramdaman ko ang lamig ng hangin sa loob ng ospital bago ko pa man idilat ang aking mga mata. Ang puting ilaw sa kisame, ang amoy ng alcohol, at ang tunog ng monitor na nakakabit sa katawan ko ay nagbigay sa akin ng isang mapait na katotohanan.

Nasa ospital ako.

At si Ants... "Ants?" tawag ko nang mahina.

Biglang lumapit ang isang nurse. "Ma'am, finally gising na po kayo. Tawagan ko lang po ang doktor at asawa niyo."

Asawa...

Hans.

Unti-unti kong inalala ang nangyari. Nasa boutique kami. Nagpaalam siya para sagutin ang tawag. Tapos ako... nahilo. Nandilim ang paningin ko. At ngayon...

Napahawak ako sa tiyan ko.

May kung anong takot at pagkalito ang namuo sa dibdib ko. Hindi ko alam kung bakit. Hindi ko rin alam kung ano na ang nalaman nila habang wala akong malay.

Nang bumukas ang pinto, pumasok si Hans, kasunod si Ants.

"Winx," agad lumapit si Hans sa kama. "Kamusta pakiramdam mo?"

Tinignan ko siya. Hindi ko alam kung matutuwa ako sa presensya niya o maiilang. Ramdam ko ang bigat ng atmosphere.

"Anong sabi ng doctor?" tanong ko diretso.

Saglit siyang natigilan bago sumagot. "You're... pregnant, Winx."

Parang sumabog ang buong mundo sa loob ng ulo ko. Hindi ako agad nakapagsalita.

"Five weeks..." dagdag pa niya, halos pabulong.

Third Person POV

Habang nakaupo si Hans sa tabi ng kama ni Winx, hindi niya alam kung paano magsisimula. Gusto niyang maging honest. Gusto niyang iparamdam kay Winx na nandito siya. Pero may parte sa puso niyang hindi mapakali.

Hindi siya ang ama ng bata.

At habang tinitingnan niya ang babae sa harap niya, mahal niya ito. Pero hindi sapat ang pagmamahal para takpan ang katotohanang hindi sa kanya ang dinadala nito.

Meanwhile... at the Airport Hangar

Dalawang black SUV ang naghintay sa pagdating ni Zeus, Estelle, at dalawang katulong mula sa private jet. Sa likod ng salamin, tahimik lang si Zeus habang hawak ang kanyang telepono. Wala ni isang salita, pero malinaw sa mukha ang tensyon.

"Dad, bakit parang... hindi ka na-shock sa balita?" tanong ni Estelle habang naglalakad sila papunta sa van.

Saglit itong tumigil. "Kasi alam ko na ito noon pa."

"What?" napahinto si Estelle. "Anong ibig mong sabihin?"

Pero hindi sumagot si Zeus. Tumuloy ito sa sasakyan at agad na sumakay. Naiwan si Estelle sa labas ng ilang segundo bago siya sumunod.

BACK AT THE HOSPITAL – PRIVATE ROOM

"Winx, I know this is not the right time," bulong ni Ants, "pero kailangan mo nang malaman ang totoo."

Tumango si Winx, habang pinipigilan ang luhang bumabalot sa mata niya.

"Hindi ka tunay na anak ni Tito Zeus."

Napalunok si Winx. Parang may pumunit sa puso niya. "Ano...?"

"Hindi ka niya anak. Anak ka ng isang babaeng pumatay sa ina ko. Anak ka ng babaeng konektado sa ARMAERA. Niligtas ka lang nila at pinalabas na pinsan kita. Pero hindi tayo magkadugo, Winx."

Hindi makapaniwala si Winx sa narinig niya.

"So... hindi kami ni Blake... magpinsan?"

Umiling si Ants. "Hindi. Kaya pala ganun na lang ang nararamdaman ni Blake noon. Mahal ka niya, Winx. Mahal na mahal."

BLAKE'S POV

I was walking alone sa garden ng ospital habang hawak ang isang luma at kupas na journal. Sa likod nito, may nakatagong photo. Photo ng isang babae—hindi ko kilala. Pero pareho kami ng ngiti. At sa likod ng photo... may pangalan.

"For my son. Someday, you'll know who you really are. —A.R."

Agad kong binuksan ang isang lumang note na nakaipit sa pagitan ng pages:

"Anak, kung nababasa mo ito, alam kong nalaman mo na ang katotohanan. Hindi ikaw ang tunay na anak ng mga kinagisnan mong magulang. Pinagpalit ka. Ginamit ka. Pero tandaan mong kahit anong mangyari, hindi mo kailangang ipilit ang pagmamahal sa taong hindi para sa'yo. Ang kapatid mong si Wendy, hindi mo kapatid. Pero mahal mo siya, 'di ba? Sundin mo ang puso mo, anak."
Nanlambot ang tuhod ko.

Hindi ko alam kung dapat akong matuwa o matakot.

Si Wendy... si Winx...

Hindi ko siya kadugo. Pero hindi iyon ang importante ngayon.

Importante ang buhay niya. At ang batang dinadala niya.

BACK INSIDE THE HOSPITAL ROOM

"Wendy..." isang pamilyar na boses ang tumawag sa kanya.

Pagtingin niya sa pinto, si Blake iyon.

May hawak siyang lumang photo. Tumitig siya kay Winx ng diretso, puno ng emosyon sa mata.

"Hindi mo na kailangang magpaliwanag," sabi ni Blake. "Alam ko na. At hindi kita iiwan, kahit kaninong anak pa 'yan."

Tahimik ang buong silid.

Walang nagsalita.

Lahat, gulat. Lahat, naguguluhan.

Pero sa gitna ng kaguluhan... isang damdamin ang unti-unting nabubuhay muli.

Pag-asa.