H.M. Academy

Chapter 46

"Dad, ok na nga ako. You can go back to the Philippines na," sabi ko kay Daddy habang hinihimas niya ang tiyan ko.

Tumawa siya ng mahina. "Kaya nga, anak, andito naman ako. Kaya kong hawakan si Wendy at 'yung baby niya."

Napailing ako. Paano ba naman 'yan? Si Daddy kasi ayaw pa umuwi ng Pinas, gusto pa niya mag-stay dito kahit ilang linggo na rin kami dito sa States.

"Ok fine. Wala akong laban sa inyong dalawa. Bukas uuwi na muna ako ha. Hayaan niyo lang ako na kasama ang dalawang angels ko," sabi ni Daddy, niyakap kami ni Ate Estelle nang sabay.

"Love you, Dad," sabay naming sabi ni Ate.

Ngunit biglang pumasok si Hans, medyo seryoso, "Sorry to interrupt your sweetness pero Inn, kailangan mo na magpahinga. Alas nuebe na ng gabi."

Tumango na lang kami tatlo. Alam namin, kailangan ko talagang magpahinga para sa baby.

"Ok sleep now, little angels," sabi ni Daddy, nilapitan niya ang tiyan ko at hinaplos ito ng marahan.

"Also you, my incoming angel," bulong niya sa tiyan ko habang ngumingiti.

Napangiti ako at hinarap si Ate Estelle, "Hay nako, Dad, sige na, tsupiii na 'yan. Matulog ka na din, may flight ka bukas."

Napatawa si Daddy sa sinabi ni Ate at pumayag nang nakayakap sa amin.

Biglang may tumawag sa pinto ng kwarto.

"Sino po kayo?" tanong ko nang makita kong may babae na naglilinis sa kusina.

"Ako po si Luisa, bago niyo pong maid. Kanina lang po ako pinadala ni Daddy para may kasama kayo dito."

Napailing ako. "Ah, ako nga pala si Wendy, yaya. Nasaan po sila?"

"Hinatid po si Daddy ninyo sa airport," sagot ni Luisa ng mahinahon.

'Ano ba yan, hindi man lang siya nagpaalam ng maayos,' naisip ko habang nakatitig sa kanya.

May mga tanong na pumapasok sa utak ko pero hindi ko na ito tinanong.

May kumatok sa pinto.

"Ma'am, ako na po magbubukas," sabi ni Luisa.

Pagbukas ng pinto, nakita ko si Ants na may dalang malaking ngiti sa mukha.

"Hi, Wendy!" masiglang bati niya na agad akong napangiti.

"Ay, hi Ants! Di na kita nakikita lately ah. San ka nagpupunta?" tanong ko.

"Ah, it's personal. About business lang," sagot niya, medyo nagtatago ang pagkabagot sa kanyang mukha.

Napailing ako sa sagot niya.

"Teka, may yaya na pala kayo. At congrats, ha, ninang ako!" sabi niya sabay tawa.

"Oo naman, thank you," sagot ko.

Kinuha niya ang dalang basket at iniabot ito sakin, "I brought you some fruits para healthy kayo ng baby mo."

"Thank you. What brings you here?" tanong ko habang pinagbabalat ang orange na ibinigay niya.

"Wala lang, gusto ko lang bisitahin ka. Kasi nai-stress na ako kay Mommy, sobra niyang iniipit ako," sabi niya na halata ang pagka-inis sa mukha pero sa mukha niya parang bata na nagtatampo.

Napatawa ako sa kanyang cute na ekspresyon.

"Ahhhhh!" biglang sigaw niya nang may pumitik sa pisngi niya.

"Oops, sorry!" patawa kong sabi.

"Why do you pinch my cheek? Pinaglilihian mo ba ako?" sabi niya habang nginitian ako.

"Ewan ko, basta ang cute mong mainis. Teka, mall tayo. Wala naman sila dito, hinatid si Daddy sa airport. Sayang nga eh, di mo naabutan."

Pumayag naman siya agad.

Lumabas kami ng condo, sabay kaming naglakad papuntang mall.

Habang naglalakad, napapailing ako sa mga nangyayari kay Ants.

"Alam mo, Wendy, gusto kong sabihin sa'yo," simula niya, "medyo nahihirapan ako dito sa States. Hindi lang sa school, pati sa pamilya namin."

Napatingin ako sa kanya, interesado.

"Okay, ano 'yon?" tanong ko.

"Sobrang strict ni Mommy. Hindi niya gusto na lumalabas ako. Ayaw niya na may mga kaibigan ako dito. Halos parang nakakulong ako."

Naalala ko rin si Daddy at kung paano niya sinusubukang protektahan kami, pero iba siguro ang nararamdaman ng isang bata tulad ni Ants.

"Eh anong gagawin mo?" tanong ko.

"Gusto kong lumaya. Gusto kong maramdaman na ako ay may kalayaan. Kaya kaya nga ako dito, sa Spain dati, doon ako medyo nakawala."

Napangiti ako sa sinabi niya. "Gusto mo ba turuan kita ng Tagalog? Para hindi ka gaanong ma-miss sa Pinas?"

Tiningnan niya ako ng seryoso. "Really? Gusto ko 'yan. Sabi ko nga kanina, gusto kong matuto ng Spanish. Pero kailangan ko rin matuto ng Tagalog."

"Deal!" sabi ko, natawa.

Pagdating namin sa mall, pinili namin ang isang maliit na kainan.

Habang kumakain, napansin ko na tila may mga taong nakatingin sa amin.

"Ilang araw na ba tayong dito, Ants?" tanong ko.

"Mga tatlong linggo na, pero parang ang bilis ng panahon, di ba?" sagot niya.

Hindi kami nagtagal doon, pero nag-enjoy ako sa mga kwentuhan namin.

Parang nagkaroon ako ng bagong kakampi sa bagong buhay na ito.

Pag-uwi namin sa condo, si Hans ay nakahanda na.

"Hello, mga lovebirds," biro niya nang makita kami.

Napangiti ako, "Hi Hans. Salamat sa dinner, Ants kasama ko, btw."

"Ah, so finally nakilala ko na rin ang tinatawag mong 'Ants'," sabi ni Hans na may ngiting nakakatuwa.

Sa loob ng kwarto, habang papahinga na kami:

"Hans," sabi ko, "thank you talaga sa lahat. Alam kong may mga problema tayo, pero sana... kahit papaano, maging maayos ang lahat para sa baby natin."

Hinalikan niya ako ng mahina sa noo, "Walang anuman, Inn. Ikaw ang mahal ko."

Hindi ko na alam kung paano ko ipapaliwanag pero ang puso ko ay parang naglalakbay sa mga bagong simula.

Meanwhile, sa kabilang bahagi ng mundo...

Si Blake ay nakaupo sa madilim na kwarto, tinitingnan ang mga larawan ni Winx at baby sa kanyang cellphone.

"Nahihirapan ako, pero hindi ko siya pwedeng mawala," bulong niya sa sarili.

Ang mga lihim ay nagsisimulang bumukas. At ang kanilang mga buhay ay nakataya sa bawat galaw.