H.M. Academy

Chapter 14

Pagdating namin sa dorm ni Blake, pareho kaming tahimik. Ramdam ko pa rin ang inis ko sa kanya kanina. Hindi ko alam kung dahil sa pagputol niya sa sinasabi ko, o dahil parang hindi niya ko pinakikinggan. Ayoko namang mag-drama, pero naiilang din ako sa mga tinitinginan niya na parang ako'y isang bagay na kailangan niyang protektahan, hindi bilang pantay.

Nasa kama na kami, at kahit magkatabi kami ay hindi ko siya kinikibo. Mayamaya'y naramdaman ko na lang ang yakap niya mula sa likuran.

"I'm sorry, baby..." bulong niya sa batok ko, at kinilabutan ako sa init ng hininga niya. "I know you're upset. Hindi ko sinasadya. I just want you to be safe. I promise bukas, ikaw ang masusunod."

Hindi ko agad nagsalita. Naramdaman ko lang ang pagkabog ng puso ko habang yakap niya ako nang mahigpit. Parang biglang nawala lahat ng galit ko.

Humarap ako sa kanya, pero hindi pa rin ako tumutugon sa yakap niya. Pinigilan kong ngumiti. Gusto ko pa siyang pahirapan ng kaunti.

"Ang kulit mo kasi. Lagi mo akong pinipigilan magsalita," reklamo ko habang naka-pout.

"Okay na. Promise. Tomorrow, ikaw ang bida," sabi niya, sabay kurot ng bahagya sa pisngi ko.

Napatawa ako kahit pilit. Nang makita niyang ngumiti ako, bigla siyang yumuko at dumampi ang labi niya sa labi ko. Mula sa dahan-dahan, naging mas mariin. Naramdaman ko ang init sa pagitan naming dalawa. Hindi ito kagaya ng mga halik na biro-biro lang. Ito ay halik ng isang taong totoo ang nararamdaman.

Dumapa siya nang bahagya sa ibabaw ko, pero hindi siya naging marahas. Ramdam ko ang pag-aalalang baka hindi ako komportable. Pero hindi ko siya pinigilan.

Hinaplos niya ang buhok ko habang naglalapat ang labi namin, at sa bawat halik niya, parang unti-unting nawawala ang lahat ng bigat sa loob ko. Hindi ito basta kilig lang—may halong takot, saya, at pag-ibig.

"You're so beautiful," bulong niya habang tinutok niya ang noo niya sa noo ko. "I still can't believe you're mine."

Bumilis ang tibok ng puso ko.

"And I still can't believe na ikaw ang naging best friend ko noon... tapos ngayon, ganito na tayo," sagot ko habang pinipigil ang pag-ngiti.

Yumakap siya sa akin nang mahigpit. "I don't ever want to lose you. Please, kahit anong mangyari, huwag kang lalayo sa'kin."

Hindi ako nakasagot agad. Pinikit ko na lang ang mga mata ko habang nakadikit ang pisngi niya sa pisngi ko.

"I'm not going anywhere," pabulong kong sabi. "As long as you stay with me too."

Naghalikan ulit kami, mas mabagal, mas maingat. Hindi ito kailangan maging mabilis o mapusok. Sapat nang malaman naming dalawa na pareho kaming nandito, totoo, at handang harapin ang kahit anong laban.

Nagtagal ang yakap namin. Parang lumipas ang ilang oras na ganoon lang kami, magka-akap, magkausap ng walang salita. Hanggang sa unti-unting lumamig ang paligid, at naging himbing na ang gabi.

Kinabukasan, maaga akong nagising kahit medyo puyat dahil sa nangyari kagabi. Medyo mabigat pa rin ang mga mata ko, pero mas mabigat ang tibok ng puso ko habang naaalala ang mga sinabi ni Blake. Totoo nga bang nagsisimula nang maging iba ang turingan namin? Or was last night just a moment... na maaaring mawala rin?

Paglingon ko, tulog pa siya. Nakayakap pa rin siya sakin, at parang ayaw pang bumitaw kahit pa dumidikit na ang mukha niya sa leeg ko. Pinagmasdan ko siya. Sa likod ng pagiging tahimik at seryoso niya, nandoon ang lalaking may sariling mundo pero willing akong isama sa loob noon.

"Blake," mahina kong tawag habang kinakalabit siya sa pisngi.

"Hmm?" Umungol siya pero hindi bumitaw.