H.M. Academy

Chapter 52

THIRD PERSON POV

Nasa loob na sila ng H.M. Academy Old Building — isang dating hardin ng pagkakaibigan, ngayon ay naging pugad ng madugong paghihiganti.

Si Blake, Zeus, Hans, at ang buong gang ay nakasuot ng tactical black gear, may ear comms, may mapa ng buong lugar. Pinasok nila ang abandonadong gusali na halos tinubuan na ng damo at kalawang.

"Maghiwa-hiwalay na tayo," utos ni Hans. "Focus on the top floor and the basement. Winx could be anywhere."

Tumango ang lahat. Si Estelle naman ay nasa labas, kausap ang SWAT at local police. "Confirming visual. We're moving in 5 minutes. Pero kailangan nating maghintay ng signal mula sa loob. Dapat siguradong buhay si Wendy bago tayo pumasok."

ARTHUR'S POV

At last.

Itong araw na ito, ang huling araw ng palugit.

"Bunga ng kataksilan, ngayon ay pupulutin mo na ang kamatayan mo," bulong ko habang hawak ang baril.

Nasa harapan ko si Winx, nakagapos pa rin. Nanghihina. Maputla. Pero buhay. At buntis.

"Bakit?" tanong niya muli, umiiyak, pilit lumalaban. "Hindi mo ba ako kayang patawarin kahit anak lang ako?"

Ngunit wala akong pakialam.

Ang naaalala ko lang ay ang masakit na katotohanan ng nakaraan.

[FLASHBACK – Arthur's Memory]

Masayang araw iyon sana. Anibersaryo ng pagkakaibigan namin nina Zeus, Gwen, at Michelle. Plano ko sanang i-surprise sila sa garden ng Academy. May dala pa akong wine.

Pero ako ang na-surprise. Ang nakita ko? Si Zeus at Gwen, magka-akap, naghahalikan sa ilalim ng punong Narra. Parehong may asawa. Parehong traydor.

Hinayaan ko silang magpaliwanag. Napatawad ko si Gwen... pero si Zeus? Never.

Doon ko pinlano ang lahat. Nang mamatay si Michelle sa mismong garden na iyon, nagbigti sa guilt at hiya, doon nagsimula ang aking personal na gyera.

Ang dating hardin ng pagkakaibigan, ginawa kong sementeryo ng paghihiganti.

Si Gwen? Sinunog ko. Tinapon sa ataol sa itaas ng building na ito.

Ang inilibing ni Zeus sa sementeryo? Hindi si Gwen. Isang bangkay lang ng taong kinuha ko sa morgue.

Niloko ko kayong lahat.

THIRD PERSON POV

Sa Rooftop, naramdaman na ni Blake ang presensya ni Winx.

"Uncle," bulong niya sa ear comm. "Signal is getting stronger. I think she's nearby."

"Roger that. Proceed with caution," sagot ni Zeus.

Si Hans at Kid ay kasalukuyang nilalabanan ang mga tauhan ni Arthur sa basement. Isa-isa nilang pinapatumba. Si CN at Alden naman ay nagbabantay sa labas, ready for breach signal.

Sa corridor, narinig ni Blake ang mahinang iyak.

"Winx?" tawag niya, dahan-dahang binubuksan ang pinto.

"Blake..." halos pabulong na sagot ni Winx.

Pero isang bala ang bumulaga mula sa dilim. Agad umilag si Blake at gumulong papasok sa silid. Sumunod agad si Arthur, hawak ang baril.

"Huli ka na Blake!" sigaw ni Arthur. "Alam mo ba kung bakit ko gustong mamatay si Winx?!"

"Because you're a coward," sagot ni Blake habang dinadala si Winx papalayo. "You couldn't handle betrayal. So you made everyone pay!"

"Hindi lang yun!" sigaw ni Arthur. "Dahil ako ang tunay na ama ni Winx!"

Lahat ay napatigil.

Maging si Zeus na kakapasok lang ng pinto.

"Anong sinabi mo?" halos hindi makapaniwalang tanong ni Zeus.

ZEUS's POV

"Anak ko si Winx," bulong ni Arthur. "Ako ang tunay na ama niya. Hindi ikaw, Zeus. Naglihim si Gwen. Akala mo ba hindi ko nalaman? Akala mo ba ikaw lang ang may kapasidad na magmahal at masaktan?"

Pakiramdam ko'y bumagsak ang buong mundo. Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko. Gusto kong pumatay, gusto kong umiyak.

Si Winx... anak ni Arthur?

"Hindi..." bulong ko.

Pero lumapit si Blake kay Winx at dahan-dahang kinuha ang kamay nito.

"Winx... we're going home. I'm not letting you die here."

ESTELLE's POV (via radio)

"Code Green! Nakita na si Wendy! Repeat, target found. Police and SWAT, move in now!"

THIRD PERSON POV

Sumugod ang SWAT. Pinalibutan ang buong gusali.

Nabitawan ni Arthur ang baril. Wala na siyang kawala. Ngunit sa huling sandali, ngumiti siya.

"Hindi pa 'to tapos," bulong niya. "Pag pinanganak ang anak ni Winx... ako ang tatay n'un."

WINX's POV

Hawak ni Blake ang kamay ko habang paakyat kami ng helipad. Nandoon ang helicopter, ready for evacuation.

Hindi ako makapaniwala. Si Arthur? Tatay ko?

"Blake, totoo ba lahat ng 'to?"

"Maybe," sagot niya, habang pinupunasan ang luha ko. "Pero kahit anong totoo, ang alam ko... mahal kita. At ang anak natin, hindi magiging katulad nila."

Niyakap niya ako ng mahigpit.

At sa likod niya... nakita ko si Zeus. Tahimik. Nanginginig. Nangingilid ang luha.