H.M. Academy

Chapter 19

Estelle

Ang hirap pala magtago ng katotohanan. Lalo na kung sa bawat tingin ng kapatid mo sa'yo, parang nakikita mo yung inosente niyang sarili — ang dating batang masaya sa simpleng pancake sa umaga, o yung sumisigaw ng "Ateee!" pag takot sa kulog.

Pero ngayon, ibang "Winx" na ang kaharap ko. Mas matapang, mas confident, pero alam kong may parte sa kanya na hanggang ngayon ay clueless pa rin sa napakagulo naming mundo.

At hindi niya alam — baka bukas o sa makalawa, wala na ako sa tabi niya para protektahan siya.

Pagkakuha nila ng mga gamit ko, sumunod kami ni Winx papasok sa Dormitory Building. Parang normal lang. Parang hindi ko katabi ngayon ang target ng isa sa pinakamapanganib na Mafia leader sa Europe.

Kasama namin si Blake at yung dalawang lalaki — sina CK at Ronnie raw. Parang bodyguard-slash-kaibigan-slash-classmates. Ang weird talaga ng dynamics sa HM Academy. Pero somehow, hindi ako nagulat.

Mafia school ito, 'di ba?

"Grabe ang dorm n'yo parang pang-condo unit," bulong ko habang pumasok kami sa loob.

"Syempre Ate, elite daw dapat, tapos fried lang ang alam kong lutuin. Ayusin mo nga 'yan," biro ni Winx sabay yakap sa braso ko.

Napangiti ako kahit may lungkot sa loob.

"Ok, sige. Ako na magluluto. Pero hindi ako magtatagal. May meeting pa ko kay Daddy."

Biglang nag-usap ang mga lalaki sa likod, pabulong. Parang natrauma sa sinabi kong ako na ang magluluto.

"Ay good, may chance kaming mabuhay," sabay biro ni CK.

"Shut up," sabay sabay naming sabi ni Winx at Blake.

Tumawa si Ronnie. "Uy Ate Estelle, kahit one meal lang. Huwag lang po fried everything."

Napangiti ako. Pero hindi ko pinalampas ang pagkakataon.

"So... boyfriend mo na talaga si Blake?" tanong ko, habang hinuhugasan ang konting gulay.

"Yah." Sagot ni Winx sabay tingin kay Blake.

Si Blake naman, parang hindi alam kung matutuwa o kakabahan. "Yes. I'm officially hers. And she's... mine."

Tumingin ako kay Winx. Ngumiti siya.

Pilit akong ngumiti pabalik. Pero ang dami kong gustong itanong.

Paano kung malaman mong pinlano ka lang niyang lapitan? Na hindi siya aksidenteng napunta sa buhay mo, Winx?

Pinikit ko sandali ang mga mata ko.

Hindi ko pwedeng sabihin. Hindi pa ngayon. Baka mawala na ang tiwala niya sa akin. At ayokong mangyari 'yon.

Kaya niluto ko ang paborito naming sinigang. Simple lang, pero ramdam ang init. Tulad ng pagmamahal ko sa kanya na hindi niya alam kung gaano kalalim.

Pagkatapos kumain, nakatambay kaming lahat sa maliit na common area ng dorm. Nagtatawanan sila, pero tahimik lang ako. Tahimik si Blake. Pareho kaming nagkakatinginan paminsan minsan.

Alam namin pareho — oras na.

Maya-maya, dumating ang isang message sa secured phone ko.

Unknown Number:
He knows. The attack starts tonight. She must be gone before midnight.

Bigla akong kinabahan. Humigpit ang hawak ko sa phone.

Hindi ko alam kung paano sasabihin. Pero isang bagay ang sigurado ako...

Kailangan naming ilayo si Winx ngayon.

"Blake," bulong ko habang kunwari'y may kinukuhang tubig sa counter.

"Hmm?"

"May babala na. Tonight. Kayong dalawa ang umalis. Ako na bahala sa lalabas na alibi. Wag na wag kang magkakamaling pabayaan siya, Blake. Kapag may nangyari kay Winx, hindi lang si Tito Zeus ang kaaway mo... pati ako."

Tumingin siya sa akin, seryoso.

"I swear. Kahit buhay ko pa ang kapalit, hindi ko siya pababayaan."

Tiningnan ko ulit ang kapatid kong tumatawa sa jokes ni Ronnie.

"Better keep that promise, Blake. Kasi hindi mo pa alam kung gaano karaming kalaban ang handang sirain siya."

At kung kailan lang niya matutuklasan na ang pinakamalaking sikreto — ay nasa loob lang ng pamilyang pinagkatiwalaan niya.