H.M. Academy

Epilogue

Winx's POV

Sa loob ng sampung taon, akala ko magiging madali na ang lahat. Na kapag natapos ang giyera, ang taksil, ang patayan, ay pwede na kaming mabuhay nang tahimik. Pero minsan pala, hindi natatapos ang mga kwento... lumalalim lang.

Ang pangalan ko ay Winx Arthuria de Leon.

Anak ng dalawang kaibigang pinili ang magkaibang landas—isang nilamon ng paghihiganti at isang biktima ng responsibilidad.

Pero higit sa lahat, ako ay ina. Asawa. At tagapag-alaga ng katotohanan.

Scene: Sunday Morning, Tagaytay.

Habang binabasa ko ang love letter na iniwan ni Daddy Zeus sa akin—na hindi ko agad nabasa dahil tinago ito ni Uncle Anthimony—napaluha ako.

"Anak, kung nababasa mo ito, ibig sabihin ay nalampasan mo na ang unos. Hindi ko ito sinabi noon dahil hindi pa tama ang panahon. Pero gusto kong malaman mo, Winx... Hindi kayo magkadugo ni Blake. Hindi si Arthur ang totoong ama mo."
Tumigil ang mundo ko.

"Ang totoo, ikaw ay anak ni Gwen sa isang misyon sa France. Ang ama mo ay isang foreign operative na napatay habang sinusubukang iligtas si Gwen sa isang ambush. Ikaw ay ipinaglihi sa ilalim ng panganib, ipinanganak sa isang silid ng ospital na walang pangalan ang birth certificate. Ako ang humawak ng papel na 'yon, at bilang utos ni Gwen, pinalabas naming anak ka ni Arthur."
"Si Blake ay tunay kong anak, ngunit hindi namin sinabi dahil may kapalit ang lahat. Para maprotektahan kayo. Pero ngayon, pwede ka nang huminga. Winx, hindi ka nila pag-aari. Ikaw ay ikaw."
Umiyak ako habang yakap-yakap si Gwenna sa bisig ko.

"Mommy, bakit ka umiiyak?" tanong niya habang nakatingala sa akin.

"Dahil masaya ako, anak. Dahil totoo na ang lahat."

Blake's POV

Nang malaman ko ang buong katotohanan, mas lalo ko siyang minahal. Hindi dahil wala na ang balakid na baka kami'y magkadugo. Pero dahil sa lahat ng pinagdaanan niya, nanatili siyang totoo.

Minsan, binibisita ko ang puntod nina Daddy Arthur at Daddy Zeus. Magkatabi sila. Sa isang memorial na para sa mga bayani't traydor ng bayan. Dalawang titulo. Magkaibang direksyon. Pero parehong naging bahagi ng buhay ko.

Pinatawad ko si Arthur. Hindi dahil sa nararapat. Pero dahil hindi ako pwedeng mabuhay nang may bigat sa dibdib. Kung may natutunan man ako kay Zeus, iyon ay ang prinsipyo ng kapatawaran.

At si Ants? Nasa Correctional Facility for Women. Walang dumadalaw. Si Michelle ay sumunod sa kaso niya. Tumestigo si Ants para mabawasan ang sentensiya. May balita na nag-aaral na siya roon ng psychology. Baka gusto niyang ayusin ang sarili niya.

Scene: HM Academy Rebirth

Tatlong taon pagkatapos ng trahedya, muling binuksan ang HM Academy, hindi bilang eskwelahan ng training at karahasan, kundi bilang isang Center for Peace & Intelligence Studies—pinangalanan sa alaala nina Arthur at Zeus.

Ako ang chairman. Si Winx ang honorary director.

At guess what? Si Gwenna, scholar ng center.

Minsan tinanong niya ako, "Dad, totoo bang naging masama si Lolo Arthur?"

Hindi ko siya masagot agad. Pero sa huli, sabi ko:

"Si Lolo Arthur ay isang taong nasaktan at nagkamali. Pero kahit sa dulo, pinili niyang mahalin ang lola mo. Kaya hindi siya naging masama. Naging tao siya."

Winx's POV

Nagtuturo na ako ngayon sa unibersidad. Tinuruan ako ng karanasan ko na hindi sapat ang pakikibaka kung walang pag-unawa.

At sa loob ng sampung taon, hindi pa rin tumitigil ang mga taong gustong alamin ang kwento namin. Yung iba, sinusulat ito bilang libro. Yung iba, ginagawang dokumentaryo. Pero para sa akin, ito ay kwento ng isang pamilya na binuo sa gitna ng gulo.

Sa isang interview na inimbita ako, tinanong ako:

"Ms. de Leon, sa palagay mo, ano ang pinakaimportanteng aral sa buong kwento ninyo?"
At sagot ko:

"Na hindi lahat ng dugo ay nagpapamilya. At hindi lahat ng pamilya ay nagtatapos sa sugat. Minsan, ang katotohanan ay hindi para saktan ka, kundi para palayain ka."
Scene: Private Island, Present Day

To celebrate our 10th anniversary as a family, pumunta kami ni Blake at Gwenna sa isang private island—gift ni Uncle Anthimony. Oo, si Anthimony ay naging parte ulit ng buhay namin. Bumawi. Bumalik. At ngayon ay nakatira sa Europe bilang ambasador ng reconciliation programs.

May surprise siya.

Pagdating namin, may naghihintay na matanda sa dalampasigan.

"Winx?" tanong niya.

"Po?"

"Sobrang kamukha mo ang nanay mo."

Lumapit siya at inabot ang isang kahon. "Ako si Clara. Best friend ng totoong tatay mo."

"P-paano po ninyo kami nahanap?" tanong ko.

"May sulat siyang iniwan bago siya namatay. Nasa puso ko palagi ang pangakong hahanapin ko ang anak niya. At nang mapanood ko ang kwento mo sa TV... alam kong ikaw 'yon."

Inside the box:

A photo of Gwen and a handsome European man
A hand-written note in French: "Pour ma fille, Winx. Même dans le noir, tu es ma lumière." (For my daughter, Winx. Even in darkness, you are my light.)
A silver necklace with the initials W.A.
Niyakap ko si Clara. At sa araw na iyon, nahanap ko rin ang kulang sa sarili kong pagkatao. Hindi pala kami iniwan ng totoo kong ama. Pinigilan lang siya ng tadhana. Pero minahal pa rin niya ako, kahit hindi niya ako nakilala.

Blake's POV

Nang makita kong lumuha si Winx sa harap ng larawan ng tunay niyang ama, naisip ko: ito ang dahilan kung bakit hindi dapat sinusukuan ang katotohanan. Kasi kahit masakit, kahit magulo, sa huli, ito ang magbibigay linaw sa lahat.

Final Scene: Rooftop, Sunset

Nakahiga kami ni Winx habang pinapanood si Gwenna na nagpipinta sa terrace. May dalang juice at may headset sa tenga. Malayo sa buhay na kinatakutan namin noon.

"Thank you," bulong niya sa akin.

"Para saan?" tanong ko.

"Sa lahat. Sa pananatili. Sa hindi pagbitaw kahit nung akala ko, tapos na ang lahat."

Hinawakan ko ang kamay niya.

"Wala na akong ibang gusto kundi ang buhay kung nasaan ka."

Tumawa siya.

"At hindi mo alam, may isa pa akong surprise."

"Ha? Ano?"

"Blake... buntis ako ulit."

FADE OUT.

Ang kwento ng isang pamilya na tinahi ng kasinungalingan, tinagpi ng luha, at tinapos ng pag-ibig.

Hindi ito kwentong perpekto.

Pero ito ang totoo.