မဟောင်းတဲ့ပုံပြင်

Chapter 32

Unicode

ဒီနေ့မနက်မှာတော့ ကိုကိုချောင်းဆိုးတာ တော်တော်သက်သာလာပြီဖြစ်သည်။ နှစ်ယောက်သား ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့်နိူးလာပြီးတော့ ဟိုတယ်က dining roomမှာပဲ breakfastဆင်းစားရန်ပြင်လိုက်သည်။ breakfast နေရင်း တစ်နေ့လုံးစာ planချရသည်။ သူက ကိုကို ပြန်ပီး နေမကောင်းဖြစ်မှာစိုးလို့ နားစေချင်ပေမယ့် ကိုကိုက သူရှိနေပေးနိုက်တဲ့ အချိန်လေးမှာ အမှတ်တရတွေ ချန်ထားခဲ့ချင်သည်တဲ့။ မနေ့က တစ်ရက် ဘယ်မှ မသွားလိုက်ရတာကိုပဲ စိတ်မကောင်းတွေဖြစ်ပြီး သူ့ကိုအားနာနေတာဖြစ်သည်။

သူကတော့ ကိုက်ိုဘေးမှာရှိနေရုံနဲ့ လုံလောက်ပါပြီ။ အမှတ်တရဆိုတာက ရင်ထဲမှကျန်ခဲ့တဲ့ ခံစားချက်မလား။နေရာက အဓိကမဟုတ်ပါဘူး။ ချစ်ရသူနှင့်အတူ ဆိုတဲ့ခံစားချက်ကသာ အမှတ်တရကိုဖြစ်စေတာပါ။  ချစ်သူရဲ့ လှုပ်ရှားမှု၊ အပြုအမူ၊ အငွေ့အသက် အရာအားလုံးက သူ့အတွက် အမှတ်တရတွေကြီးပါပဲ။

ကိုကိုက ဘုရားကြီးသွားပြီး ရွှေသင်္ကန်းကပ်ချင်တယ်ဆိုသဖြင့် ရေမိုးချိုးပြီး ဘုရားကြီးအရင်သွားမယ်။ ပြီးရင် စာအုပ်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဝင်ပြီး စာအုပ်ဝင်ဝယ်ဦးမယ်။ စာအုပ်ဝယ်ပြီးရင် cafeဆိုင်လေးတစ်ခုမှာ date ကြမယ်ဆိုပဲ။

ဘုရားကိုအရင်သွားမှာမို့ ကိုကိုက ပုဆိုးနှင့် သွားချင်သည်တဲ့။ထို့အပြင် စီးစရာဖိနပ်က shoe တစ်ရံပဲပါလာသဖြင့် ကိုကိုက ကတ္တီပါဖိနပ်စီးချင်သည်ဟု ပြောလာသည်။ ထို့ကြောင့် မနက်စာစားပီးတော့ ကိုကို့အတွက် ဖိနပ်အရင် သွားဝယ်လိုက်ကြသည်။ ဆင်ကိုးကောင် ဖိနပ်ဆိုင်ရောက်တော့ ကိုကို့အတွက် အောကတ္တီပါဖိနပ်ထဲက ရွေးလိုက်သည်။ အရောင်းစာရေးမလေးတွေက စီးပေးဖို့လုပ်ပေမယ့် သူကိုယ်တိုင် ဖိနပ်ကို ယူပြီး ကိုကို့ကိုစီးစေသည်။ ကတ္တီပါဖိနပ်စိမ်းလေးနဲ့ ကိုကို့ခြေထောက်နဲ့က ဘယ်လိုလိုက်ဖက်သလဲ မေးစရာမလိုပါ။ စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲမှာဖတ်ဖူးခဲ့သည်။ စာရေးသူက သူ့ချစ်သူရဲ့ ခြေချောင်းလေးတွေကိုမြင်ပြီး စတင်သဘောကျသွားတာတဲ့။ သေချာပါတယ် ကိုကို့ကို လို ခြေထောက်ပိုင်ရှင်ပဲဖြစ်လိမ့်မည်။ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ခြေအိပ်စွပ်ပြီး shoeပဲစီးတဲ့ နေမထိ၊ လေမထိ ခြေထောက်လေးတွေမို့ ထိရက်စရာမရှိ နုဖက်နေသည်။ အင်း ဒီပူတူးတူးလေးကတော့ ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး အပြစ်ပြောစရာကို မရှိတာဖြစ်သည်။