မဟောင်းတဲ့ပုံပြင်

Chapter46

Unicode

ရန်ကင်းက အိမ်လေးက အဆင်သင့် တက်နေလို့ မရ။ ခြံထဲက ပေါင်းမြက်တွေရှင်းရသည်။ ပြီးတော့ အိမ်က ဆေးအရောင်တွေမှိန်နေပြီဖြစ်သဖြင့် ဆေးတွေလည်းပြန်သုတ်ရသည်။ အတွင်းပိုင်းကတော့ သိပ်ပြင်စရာ မရှိ။ သူနေမည့်အခန်းကိုပဲ decorationလုပ်ရတာပဲရှိသည်။ အခန်းအတွင်းပိုင်းကို ဆေးသုတ်သည့်နေ့က ကလေးကပါ လာကူပေးသည်။ သူတို့အခန်းလေးကို သူ့အကြိုက်အဖြူရောင်ဆေးသုတ်ဖြစ်သည်။ အိမ်အပြင်ဖက်ကိုတော့ အစိမ်းဖျော့လေးနှင့် အညိုဖျော့လေးသုတ်ဖြစ်သည်။ လုပ်နေကျမဟုတ်သဖြင့် ဆေးသုတ်ပြီးတော့ နှစ်ယောက်သားပေတူးပွနေတော့သည်။ ဒါကိုပဲတစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီးရယ်မောခဲ့ရသေးသည်။ပြီးတော့ တစ်ခုခုကို အမှတ်ရသွားသည့်ပုံဖြင့် ကလေးက အလျင်စလိုနှင့်  သူ့ကျောပိုးအိတ်ထဲက သူပုံဆွဲနေကျ painting paper တစ်ရွက်ထုတ်ယူလာခဲ့သည်။

"ကိုကို မောင်တို့ အမှတ်တရ လေးတစ်ခု ဖန်တီးရအောင်"

"ဟင်
ဘာလုပ်မလို့လဲ"

"ကိုကို့လက်ပေး"

"ဆေးတွေပေပွနေတယ်ကွ"

"အင်းပါ
အဲ့ ပေပွနေတဲ့လက်ကိုပဲပေး"

ကလေးက သူ့လက်တစ်ဖက်ကို ဆွဲယူပြီး လက်ဖဝါးကို  ပုံဆွဲ စက္ကူပေါ်ဖိကပ်လိုက်သည်။ခဏကြာလို့ခွာယူလိုက်တော့ စက္ကူပေါ်မှာ သူ့လက်ဖဝါးရာက ထင်းကျန််ခဲ့သည်။ ပြီးတော့ ကလေးကလည်း သူ့လက်ဖဝါးရာဘေးမှာ သူ့လက်တစ်ဖက်ကို ဖိကပ်လိုက်ပြန်သည်။

"ကဲ ရပြီ"

ကလေးက သူဖိကပ်ထားတဲ့ လက်ကိုဖယ်ပြီး စက္ကူပြားကိုထောင်ပြသည်။ စက္ကူပေါ်မှာ လက်ဖဝါးရာလေးနှစ်ခုကထင်းလို့။

"ဒါ မောင်တို့နှစ်ယောက် ရေးဆွဲထားတဲ့ ပန်းချီပဲ
ဘယ်လောက်လှလဲ
ပြီးရင် ဘောင်ခတ်ပြီး အခန်းထဲမှာ ချိတ်ရမယ်"

"ဟဟ
မင်းပဲ စိတ်ကူးကောင်းတော့"

ကလေးကတော့ ထိုစက္ကူပေါ်က ဆေးတွေခြောက်သွားအောင် တဖူးဖူးမှုတ်နေသည်။ ထိုနေ့က အိမ်ပြန်တော့လည်း စက္ကူလေးကို မထိခိုက်မိအောင် တသသကိုင်နေခဲ့လေရဲ့။ တစ်ခါတစ်ရံ အချစ်က ပန်းချီဆရာဖြစ်စေခဲ့သည်လေ။