Till Your Heartache Ends

Chapter 3

Chapter 3

"Kidding" bawi niya saka muling tumayo. "So you're-"

"Im not crazy" putol ko sa sasabihin niya. Seryoso siyang tumingin sakin saka tumango tango.

"My secretary told me na sabi daw ng Mommy mo ay muntik ka nang mag commit suicide." Nanlaki ang mata ko sa narinig. My Mom?! What the!

"So you have suicidal thought" lumapit ako sa lamesa niya saka inilapit ang muka ko.

"How many times do i have to tell you that im not crazy.! Im not crazy to the point that i will commit suicide" may diin kong saad.

"Then why are you here?" Kalmadong tanong niya.

"Because of your judgement! Inisip mong baliw ako kaya iniwan ako ni mommy dito" tumaas ang kilay niya sa sinabi ko.

"Do you know me?" Tanong nito na kinatigil ko. Umatras ako.

"D-dr. Pangilinan!" Taas noo ko pang usal.

"You only know my name but not me" seryoso nitong usal. "Tatlong beses sa isang linggo ang treatment mo. Bumalik ka dito ng thursday"

"Pero-" hindi ko  natapos ang sasabihin dahil mabilis itong lumingon kunot ang noo. Nangiti ako sa loob ko. Ansungit naman masyado. Masyado ring gwapo hindi ko namalayang nakangiti na pala ako sakanya! Tumaas ang kilay niya at pinanliitan ako ng mata. Mabilis akong nag iwas ng tingin. Lumabas siya at naiwan ako doon.

Hindi ko na siya nakita nang makalabas ako. Tahimik akong sumakay sa sasakyan.

"Tapos na po ba ang treatment niyo Ma'am?" Tanong ng driver tinaasan ko siya ng kilay.

"Andito nako di ba?" Maarte kong usal.

"Baka po kase tumakas-"

"Ano!!!!" Malakas kong sigaw na naging dahilan para mataranta siya.

"S-sorry-" hindi na niya natapos ang sasabihin dahil may kumatok sa salamin ng bintana. Tinted ang salaman non kaya imposibleng kita kami. Sa side ko nanggaling ang katok. Nagulat ako nang makita doon si Dr. Pangilinan. Nagtataka kong binaba ang salamin.

"Hanggang doon ay dinig ang sigaw mo" aniya na tinuro pa ang layo.

"Namiss mo agad ako Dr. Pangilinan" ngisi ko dito na ikinakunot ng noo niya.

"Dahil sa lakas ng sigaw mo lalo kang nagmumukang baliw" siya naman ang ngumisi saka tumalikod.

"Yah! Badtrip! Ikaw kase!" Baling ko sa driver. Nayuyuko nitong pinaandar ang sasakyan.

Hanggang pag uwi ay badtrip nako.

"Sav anak" salubong ni Mommy sakin.

"Bakit niyo naman po sinabing na nagcommit ako ng suicide?" Kunot noo kong usal.

"Totoo naman di ba" wika ni Daddy na hindi inaalis ang paningin sa binabasa. Pairap kong inalis sakanila ang tingin saka tumuloy sa kwarto. Wala akong ibang ginawa ng gabing iyon kundi ang mag aral. Maging ang walang kinalaman sa kurso ko ay inaaral ko.

Kinabukasan ay hindi nako nagtaka nang dumami pa ang usap usapan. Naging dahilan lang iyon para isiping baliw nga ako. Nakakabadtrip! Pero sa tuwing naaalala ko ang itsura ni Dr. Pangilinan ay gumaganda ang mood ko.

"Nakakaawa ang magulang niya hindi ba?" Dinig kong bulong ng malapit sakin.

"Sinong matino ang magdadala at sasakay sa ganyan papasok sa school?" Pagtukoy nito sa sinasakyan kong segway.

"Ano ba kase yan-" agad akong lumapit sakanila saka binuhat iyon. Madaling bitbitin iyon dahil isa iyong hoverboard.

Nakangisi ko sila tinignan isa isa saka inirapan.

"Kung hindi kayo mga tanga ang tawag dito ay segway. Ang uri ng segway na gamit ko ay Razor Hovertrax 2.0 kahit anong explain ko ay hindi maiintindihan ng mga katulad niyo dahil mga Epal kayo!" Wika ko muling sumakay sa Segway at ikinembot kembot pa ang pwitan ko.

Tapos na ang klase ko nang makita ang sasakyan namin. Naisip kong pumunta doon. Malaki ang pagkakangiti ko ng pumasok sa sasakyan.

"Dun tayo sa kahapon. San bayun?" Kalmadong tanong ko sa driver. Malaki ang ngiti nito.

"Mabuti naman ma'am at hindi niyo-"

"Epal ka?"

"Hindi Ma'am sorry. Sa makati nga po pala yon" nanlaki ang mata ko.

"Malayo ba yun? Kaya ba pagod na pagod ako?" Pero nakapag aral pa din ako.

Ngiting ngiti akong bumaba saka palundag pang naglalakad. Basta ko na lamang binuksan ang pinto. Nanlalaki ang mata ko nang makita kong may kausap si Dr. Pangilinan. Sumulyap ito sakin sa nagtaas ng kilay.

"S-sorry" aatras na sana ako ng magsalita siya.

"Come in" saka muling kinausap ang isang matandang lalaki.

"Mauna nako hijo salamat"

"Thank you Sir" paalam nila sa isa't isa. Ngumiti lamang sakin ang lalaki saka umalis.

"What's bring you here?" Wika nito na hindi tumitingin sakin. Ngisi akong naupo sa sofa at tinaas ang paa. Naagaw ko ang atensyon niya. Tinaasan ako ng kilay.

"Bukas pa dapat ang balik mo dito"

"Eh kase Doc! Nababaliw na nga yata ako! Mula kase kahapon ay ikaw lang ang iniisip ko" matamis akong ngumiti sakanya. Ngunit nawala din nang mas matamis siyang ngumiti sakin.

"Sakit ba sa ulo yan o sakit na dito?" Pagturo niya sa kaliwang dibdib niya.