Bir Gizemdir Yaşamak

47.Bölüm

Anlatıcı: Gizem

Ders çalışırken babam odama geldi. Yüzünde çok üzgün ve sıkıntılı bir ifade vardı. Bir süre hiç konuşmadan oturdu. En sonunda meraklanıp sordum.

-Baba bir problem mi var?

-Kızım nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum ama senden sakin olmanı istiyorum.

-Sakinim baba.

-Kızım Burak kaza geçirmiş. Hastanedelermiş...

Babam bunları söylerken kulaklarım uğuldamaya başlamıştı. Babam konuşmaya devam ediyordu ama bir türlü odaklanamıyordum. Bir süre sonra beynim kontrolden çıkmıştı tamamen reflekslerimle hareket ediyordum. Dolabıma gidip kıyafet aldım daha sonra lavaboya gidip üzerimi değiştirdim. Üzerimden çıkardığım tişörtün ıslak olduğunu görünce ağladığımı fark ettim. Saçımı toplayıp odama gittim babam hala bıraktığım yerde oturuyordu. Odaya annem de gelmişti. Annem bana sakin olmam gerektiğiyle alakalı şeyler söylüyordu ama sakinleşemiyordum. Babama dönüp konuşmaya başladım.

-Baba beni hastaneye götürür müsün?

-Kızım bak zaten doktorlar var hemşireler var onlar ilgileniyordur.

-Baba lütfen.

Babam kafasıyla onaylayıp anahtarları almaya gitti ben de ayakkabılarımı giyip arabaya binmek üzere dışarı çıktım. Temiz hava beni rahatlatması gerekirken ağlamamı daha da körüklemişti. Ağlama seslerini duyan Vera hızlıca yanıma geldi. Bana sarıldı ve konuşmaya başladı.

-Gizem bu halin ne, neler oluyor?

Babam konuşmaya başladı.

-Burak motorla kaza yapmış Gizem de onu görmek istiyor.

Bu sefer Vera da şok olmuş bir biçimde bana bakıyordu. Ben hızlıca arabaya bindim ve babamla birlikte yola çıktık. Hastaneye vardığımızda Burak'ın yoğun bakımda olduğunu öğrendik. Bu beni daha da kötü hissettirmişti. Cidden o saatte dışarıda ne işi vardı? Aklım iyice bulanıklaşmıştı ben duvarın kenarına çöküp kalmıştım. Neden Burak? Neden onun gibi bir insan şu an ölümle cebelleşiyordu. Beynimde bu sorular dönüp dururken yanımda bir nefes hissettim. Sağıma dönüp baktığımda Sinan Abi vardı. Kaç dakikadır yanımdaydı ya da neden buradaydı bilmiyordum ama sorgulayacak gücüm yoktu. İlk defa sevdiğim birine bir şey oluyordu. Bir süre sonra Sinan Abi konuşmaya başladı.

-Gizem bak Burak buradan çıkacak ama o buradan çıkarken sen burada olmak istemiyorsan kendini toparlamalısın.

-Sinan Abi ben çok kötü hissediyorum. Sanki kalbim sıkışıyormuş gibi.

-Gizem baban senin için çok endişeleniyor. Bayılacakmışsın gibi gözüküyorsun.

-Sinan Abi o iyi olacak mı?

-Gizem o güçlü biri hem aramızda kalsın o çocuk sana aşkını itiraf etmeden asla pes etmez.

Son söyledikleri ağlamamı daha da şiddetlendirmişti. Konuşmaya başladım.

-İtiraf etmişti.

Sinan Abi şaşırmış bir biçimde yüzüme bakıyordu. Ardından bana elini uzattı ve ayağa kaldırdı. Babamdan izin isteyerek beni bahçeye çıkardı. Boş olan banklardan birine oturduk. Ardından Sinan Abi konuşmaya başladı.

-Gizem eğer Burak uyansın istiyorsan onun yanında güçlü olmalısın. O uyanınca onun elini sımsıkı tutmalısın. Şimdi yıldızlara bak. Onlar sana mutlaka doğru yolu gösterecektir.

Bunu söyledikten sonra bir süre daha oturmaya devam ettik. Daha sonra hastaneye girdik. Babam Mehmet Beye destek olurken ben de yoğun bakımın oraya gittim. Bir süre sonra kapı açıldı ve Burak'ı gördüm. Etrafında bir sürü cihaz vardı. Saat çok geç olunca eve döndük. Odama girdiğimde yatağa yatmamla birlikte uyuyakaldım. Sabah annem uyandırınca uyandım. Burak'tan hiçbir haber yoktu. Bugün okula beni babam götürüyordu. Yolda sessiz bir biçimde gittik. Okula vardığımda nefes alamadığımı hissediyordum. Kızlar da çok üzgündü. Gökhan olanları okula geldiğinde öğrendi. Hepimiz alabora olmuş vaziyetteydik. Okul bitinceye kadar elim hep telefondaydı. Çıkışta direkt olarak hastaneye gittim. Gün içinde yanına Mehmet Bey girmiş. Ben hastaneye gittiğimde doktor içeriye bir kişinin daha girebileceğini söyledi. Mehmet Bey benim girmem konusunda ısrarcı olunca içeri girdim. Onunla konuşmaya başladım. Bir süre konuştuktan sonra aklıma şarkı söylemek geldi. Birlikte söylediğimiz şarkılardan bir tanesini söylerken Burak konuşmaya başladı.