Bir Gizemdir Yaşamak

46.Bölüm

Anlatıcı: Burak

Gizem'e duygularımı söylemiş olmak beni çok rahatlatmıştı. Buz patenine gittiğimiz gün bazı şeylerden emin olmuştum ve sonrasında da duygularımı açıklamaktan hiç çekinmedim. Gizem de duygularıma karşılık verince her şey daha da güzel oldu. Tek problem bir süre gizli tutmak istemesiydi ama onu da cumartesi günü atölyeden sonra halledecektik. Bu süreçte Gizem ile geceleri mesajlaşıyorduk. Arya ve Uras ile buluştuğumuz gün çok eğlenmiştik. Hoş Gizem'in yanında olup da eğlenmeyen insan var mıdır bilmiyorum. Onun öyle güzel bir enerjisi var ki size anlatamam. Bu arada Gizem ve Gökhan eskisi gibi olmaya başladılar. Bu beni her ne kadar mutlu etse de arada kıskanmadan yapamıyorum. Çünkü Gökhan'ı ilk tanıdığım zamandan beri Gizem'e karşı duyguları olduğunu düşünüyorum. Hatta ilk tanıştığımızda onları sevgili sanmıştım. O gece Gizem insanlarla tanışırken Gökhan Gizem'den bakışlarını bir an olsun çekemiyordu. Neyse konuya dönmemiz gerekirse uzun bir süre sonra ilk defa okula metro kullanarak gittik. Metroda gözüm hep çevremizdeki insanlardaydı çünkü biz motorla okula gidip gelmeye başladığımızdan beri Gizem'e hiç not gelmiyordu. Bu da notların metroda Gizem'in çantasına konulduğunu gösteriyordu. Okula vardığımızda biraz bahçede oturduk ve ardından sınıfa geçtik.  Sınıfa geçtiğimde Arya yanımıza geldi. Onunla bir süre konuştuktan sonra ders başladı. Dersler çok yoğun olduğu için zaman su gibi akıp geçti. Öğle teneffüsünde hep birlikte yemek yedik. Metroyla eve dönerken Gökhan indikten sonra Gizem ile cumartesi günü hakkında konuşmaya başladık. Gizem nasıl söyleyeceğimizi bilmiyordu. Sanırım Gökhan'ın tepkisinden de korkuyordu. Sonuçta araları yeni düzelmişti. Biz tüm bunları konuşurken ineceğimiz durağa varmıştık. Metrodan el ele indik. Gizem'i evine bıraktıktan sonra ben de kendi evime doğru yürümeye başladım. Eve vardığımızda motoruma baktım. Motorun üstünde beyaz bir zarf vardı. Zarfı merakla açtım. İçinde yazan not çok saçmaydı. 

Gizem'den uzak dur yoksa olacaklara karışmam.

Gerçekten bu notu yazan kimdi ve evimi nereden biliyordu. Ayrıca Gizem'den uzak durmazsam ne olacaktı? Acaba ben Gizem'i bıraktıktan sonra Gizem'e rahatsızlık vermiş miydi? Tüm bu sorularla Gizem'i aradım. Açmayınca meraklanmıştım. Koşarak evlerinin kapısını çaldım. Ama açan yoktu. Israrla arayıp kapıyı çalıyordum. En sonunda kafayı yemek üzereydim. Gizem diye bağırınca Gizem, Aryaların camından dışarı baktı. O an çıldıracak gibiydim. O da bana sorgulayan gözlerle bakıyordu. Seslenerek yanıma çağırdım. 

-Gizem gelir misin iki dakika?

Gizem camı kapatıp yanıma geldi. O yanıma geldiği an ona sıkıca sarıldım çünkü birkaç dakikada onu kaybediyormuş gibi hissetmiştim. Gizem merakla sormaya başladı. 

-Burak sen iyi misin? Daha ayrılalı on dakika bile olmadı. 

-Gizem bir daha ne olursa olsun telefonlarımı aç. Sana bir şey oldu zannettim ve kafayı yiyordum. 

-Burak ben iyiyim ayrıca evime kadar bıraktın ne olabilir ki ?

-Sen iyiysen ben gidiyim. Görüşürüz.

Gizem daha soru sormak istiyordu ama soracağı sorulara cevap verememekten korkuyordum. Öyle olunca hızla eve doğru yürümeye başladım. Motorun üstünde bir tane daha zarf vardı. 

Ben Gizem'e zarar vermem. Ben onu seviyorum. Eğer beni tanımak istiyorsan bu akşam sahile gel. 

Gerçekten sinirleniyordum. Tanımadığımız bir adam bana kız arkadaşımı sevdiğini yazıyordu ve beni sahile çağırıyordu. Kafayı yememe çok az kalmıştı. Cidden aklımı kaçıracaktım. Tüm bu zihnimdeki düşüncelerle eve girdim. O adam sevdiğim kızdan uzak duracaktı. Bunun başka bir yolu yoktu. Hemen ödevlerimi yaptım ardından yemek yiyip üzerimi değiştirdim. Babama gezmeye çıktığımı söyleyerek evden çıktım. Sahile motorla gidecektim. Motora bindim ve yol almaya başladım bir süre hiç durmadan gittim. İlerde kırmızı ışık görünce yavaşlamaya çalıştım ama motor yavaşlamıyordu. Kırmızı ışıkta duramıyordum. Soldan gelen araba hızla motora çarptı. Ben dengemi kaybedip yandaki arabaya yuvarlandım. O an tüm cisimler yavaşlamıştı. Gözümün önünde uçuşan ışıklar bir süre sonra daha da yavaşlamıştı. Sert bir biçimde yere düştüğümde artık hiçbir şey göremiyordum. Kulağıma yan arabadan bir melodi çalındı. Bu Gizem ile birlikte söylediğimiz ilk şarkıydı. Şarkının sesi bir süre sonra uğultuya dönüştü. Bir süre sonra dünyayla olan tüm irtibatım kesilmişti.