Unicode.....
"ပန်ပန်...ပန်ပန်လေး ဘယ်မှာလဲ...?"
ဦးရာရော အသက်ပါဆေးရုံထဲကို အလောတကြီး ပြေးဝင်လာရင်း အရင်ရောက်နင့်နေတဲ့ မမမြကို ဝိုင်းမေးကြတော့သည်။
"ရောက်ရောက်ချင်း Emergency roomထဲမှာ ထည့်ထားတယ်။ ခုထိတော့ ဆရာဝန်ထွက်မလာသေးဘူး"
မမမြ ရဲ့ အဖြေကိုအကြားမှာပဲ အသက်ငိုချတော့သည်။
ဦးရာလည်း ဘေးကနေ တိတ်တိတ်လေးငိုကြွေးနေသည်။
အသက်လိုတော့ ရှိုက်ကြီးတငင် မငိုပေမယ့် မျက်ထောင့်များနီရဲကာ လက်ခုံဖြင့်သာ မျက်ရည်များကို သုတ်သည်။
"ပန်...ပန်လေးက ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။
သမီးလေးက အရမ်းသန်မာတာ။
ပါပါးကိုတောင် အမြဲကာကွယ်ပေးချင်ခဲ့တာ"
ဦးရာ တိုးငြင်းစွာ ရေရွတ်သည်။ မမမြလည်း အရာနဲ့အသက်ကြား ဘယ်သူ့ကို နှစ်သိမ့်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေပြီး သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ကလေးလေးကို စိုးရိမ်နေရသည်။
"လေးလေး...အရင်တုန်းကလည်း ပန်ပန်လေး လေးဘက်ကုန်းလောက်ကလေ အသက်ကြောင့် ရေထဲကျသေးတယ်လေ...အဲ့တုန်းက အသက် အသုံးမကျလို့ဖြစ်ရတာ။
အခုထိလည်း အသက်က အသုံးမကျတုံး။
ဒီတစ်ခါ ပန်ပန်လေးသာ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် အသက် ...အသက် ဘယ်လိုနေရမယ်မှန်း မသိတော့ဘူး"
အသက်လေးရဲ့ ငိုကြွေးမည်တမ်း မှုကို ဦးရာ ဘာမှမတုံ့ပြန်ပေ။
လက်သီးကိုသာ ကျစ်ကျစ်ဆုပ်ပြီး နဖူးနဲ့ထောက်ကာ သူ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ပျော်ရွှင်မှုလေး နွေးထွေးမှုလေး ပျောက်ကွယ်မသွားဖို့ ဆုတောင်းနေရသည်။
"ဦးရာ...! အသက်..! အန်တီမြ..!"
"ဘယ်လို ရောက်နေကြတာလဲ..!"
အသံလာရာကို မမမြက ကြည့်တော့ ရှိန်းခမင်းညံ ဖြစ်နေသည်။
ပူပန်နေသော မျက်နှာထားများနဲ့ အသက်နဲ့ အရာကတော့ လှည့်ပင်မကြည့်ကြပေ။
ထို့ကြောင့် မမမြကသာ သူ့ကိုရှင်းပြရသည်။
ရှိန်းခ အံ့ဩဝမ်းနည်း သွားရပြီး ဦးရာ နံဘေးမှာ ဝင်ထိုင်ကာ ဦးရာ ရဲ့ မျက်နှာလေးကို ခိုးကြည့်နေရသည်။
စိတ်ရှိတိုင်းသာဆို ဦးရာရဲ့ လက်ကလေးကို ထွေးဆုပ်ထား ချင်မိသည်။
သို့သော် သူအခွင့်ကောင်းမယူရဲပေ။
ဦးရာရဲ့ နဖူးမှာ ချွေးတွေ အဆက်မပြတ်ထွက်နေပြီး ခေါင်းငုံ့ထားဆဲဖြစ်သည်။
ဦးရာကိုကြည့်ရင်း ရှိန်းခ သူ့အဖေရှိစဉ်က သူ့ကိုအဲ့လိုတွေးပူခဲ့မှာကို ခံစားမိသွားသည်။
YOU ARE READING
Preciously-"U" (Completed)
Romance*****Preview****** Unicode...... "ဦးရာ...ခင်ဗျားက ကျွန်တော့ထက် အသက်ကြီးမှန်းလည်းသိတယ်။ကျွန်တော့ထက်လည်း ရင့်ကျက်ချင်ရင့်ကျက်လိမ့်မယ်။ဒါပေမယ့်ဗျာ...။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ကာကွယ်ပေးချင်တယ်။လုံခြုံမှုပေးချင်တယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကြောင့်နည်းနည်းမှ မထိခိုက်...
