Chapter-9🌻

4.3K 385 10
                                    

Unicode.......

"မြန်မြန်လေး ရှာပေးကြပါ ...ဆရာတို့ရယ်။
အနူးအညွတ်တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်"

"ဟုတ်ကဲ့...စိတ်အေးအေးထားပါ။ကျနော်တို့ တတ်နိုင်သလောက်ရှာနေပါတယ်။အခုက မှောင်ပြီးရေလည်း အရမ်းများနေတော့ ရှာဖို့ခက်ခဲလို့ပါ။ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့သူဌေးက မျောသွားတာဆိုတော့ ကျနော်တို့ ရှာရပိုခက်တယ်ဗျ"

ရေထဲသို့ဆင်းကာ ရှာဖွေကယ်ဆယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ကယ်ဆယ်ရေးသမားများကို အသက်တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ တောင်းဆိုနေသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်က မှောင်လုနီးနီး မိုးစက်တွေက မသည်းပေမယ့်ဖွဲနေသေးသည်။
ချောင်းရေက အရမ်းမသန်တော့ပေမယ့် မိုးရေကြောင့် တဝေါဝေါစီးနေသည်။

"ရအောင်ရှာပေးပါရှင်...ကလေးလေးလည်း ပါလို့ပါ။
ကျေးဇူးပြုပြီး..."

အသက်ရင်ထဲ အရမ်းပူလောင်နေသည်။ကယ်ဆယ်ရေးသမားကို လှုပ်ရမ်းကာ ပြောရင်းမျက်ရည်တွေ က စီးကျလာသည်။ဒီလောက်မှောင်ပြီး အေးတဲ့ရေထဲမှာ ကလေးတစ်ယောက်...ပြီးတော့ ကျွန်မမိသားစုတွေ...ဘုရား..ဘုရား....!

"အသက်..!!
ရရဲ့လား..?"

ယိုင်လဲတော့မည့် အသက်ရဲ့ကိုယ်လေးကို ထိန်းကိုင်လာသူမှာ ဇွဲထက်မင်းလျှံ။
ဇွဲထက်ရဲ့နောက်မှာ ရီဝေ‌ဝေ ရပ်ကြည့်နေသူက သူ၏ခင်ပွန်းလေး နေယံခ။
ဘယ်လောက်ပဲ ခေါင်းတွေမူး‌နှောက်နေပါစေ...နေယံခရဲ့ နားမလည်တဲ့အကြည့်တွေကြောင့် အသက်ကိုယ်လေးကိုပြန်မတ်ကာ

"ရ...ရပါတယ်။နေယံတို့ ဘယ်ချိန်ကတည်းကရောက်နေတာလဲ"

ခ ကြောင်ကြည့်နေတုန်း ကိုယ့်အနားထိ ကပ်ပြီးမေးလာတဲ့ မသက်ကြောင့် ခအသိပြန်ဝင်လာကာ

"အော်..သတင်းရတာနဲ့ချက်ချင်းပြေးလာတာပဲ။မသက် ဦးကျော်ဦးနဲ့တွေ့ပြီးပြီလား"

"အင်း..ဟုတ်သားပဲ။အကျိူးကြောင်းမေးရအုံးမှာ"

ခ ရှေ့ကနေ မသက်ခပ်သွက်သွက်လေး ထွက်သွားတယ်။
ခ စိတ်ထဲထွက်သွားတယ်လို့မမြင်ဘဲ ရှောင်သွားတယ်လို့ပဲ ထင်နေမိတယ်။
ကျနော်ဆိုတာလည်းလေ...သူများပိုင်တာကို လုထားရလို့လားပဲ။စိတ်ချမ်းသာတယ်ကိုမရှိဘူး။အခုလည်း မသက်နဲ့ဇွဲကို မသင်္ကာဖြစ်နေမိတယ်။ အခုဇွဲက ခဘေးမှာ မရှိတော့ဘူး။မသက်နောက်လိုက်သွားပြီလေ။
ကိုကြီးရှိန်းခကို အရမ်းစိတ်ပူနေလို့လား ...ဇွဲရယ်။

Preciously-"U" (Completed)Where stories live. Discover now