AŞK ZAMANI

DOYMADIM DOYAMADIM

İki kadın da şaşkınlığını üzerinden uzun bir süre atamamıştı. Özellikle Afet hâlâ gerçek mi rüya mı olduğunu anlamaya çalışıyordu. Bunca sene sonra bu gerçek olabilir miydi?

A: Yenge sen gerçek misin?

Hünkâr üzerinde bulunan şaşkınlığı az da olsa atınca yüzündeki kocaman gülümseme ile yanıtladı karşındaki kadını ne çok severdi Afet'i.

H: Gerçeğim canım. O nasıl soru öyle?

A: Hayır abim hasretine dayanamayıp bir şeyler yapmış olabilir.

Afet yaklaştı Hünkar'a yavaşça dokunmaya başladı hâlâ gerçek mi diye düşünüyordu. Biraz hareketlerini devam ettirince Hünkar'ın boynuna atıldı hemen. Büyük bir coşkuyla konuştu.

A: Yenge sen gerçeksin.

H: Kızım gerçeğim de sen biraz daha böyle sıkarsan öleceğim.

A: Ay vallaha gerçeksin. Kokun aynı.

Hünkâr Afet'in ondan ayrılmayacağını anlayınca o da sardı onu sıkıca çok özlemişti.

Yukardan sesleri duyan Ali Rahmet ve Yılmaz hemen birbirine baktı.

A.R: Gerçek olamaz demi?

Y: Baba bence baya gerçek.

A.R: Olamaz ya.

Yılmaz "halaaaa" diye bağırarak aşağıya indi. Ali Rahmet kalakalmıştı yukarda şimdi Hünkar'la hiç konuşamazdı.

A.R: İkiydiler üç oldular Allah'ım sabır ver.

O da söylene söylene çıktı odadan aşağı indi.

Afet hâlâ Hünkar'a sıkıca sarılmış bırakmıyordu Yılmaz ve Masal kapının yanında onları izliyordu. Ali Rahmet'in sesi ile hepsi ona döndü.

A.R: Bırak kız karımı ben sarılmadım daha senin kadar. Öldüreceksin.

M-Y: Ooooo.

Afet yengesinin yanağını öpüp bıraktı biraz daha sıkarsa gerçekten Hünkar'a bir şey olacaktı.

A: Aman yemedim karını al senin olsun.

Afet'in imalı karın demesiyle Hünkâr iyice kızarmıştı. Yılmaz ve Masal'da kenarda kahkaha atmamak için kendini zor tutuyordu.

A.R: Gel kız cadı buraya nerden çıktın sen?

Afet abisinin açık olan kollarının arasına girdi.

A: Sürpriz yapmak istedim ama asıl sürprizin bana olacağından habersizdim tabii.

Bunu söylerken Hünkar'a bakıyordu.
Afet'in gözleri bir an Masal'a kaydı Hünkar'ı görünce fark etmemişti. Bir Masal'a bir abisine baktı. Ali Rahmet anlamıştı onun bu halini hep meraklı bir kız olmuştu Afet.

A.R: Hünkâr bunca sene sonra eli boş gitmek olmaz demiş kızımı da getirmiş.

Afet ne diyorsun dercesine abisine bakarken diğerleri gülüyordu.

A.R: Kızım kızım neyi anlamadın?

A: Hıı!

H: Kızımız Masal.

Afet üzerindeki şaşkınlığı atamadan yenisi geliyordu.

A: Nasıl ya? Yenge.

H: Gel canım anlatacağım ben sana.

İçeri geçilmiş Afet'e de özet olarak her şey anlatılmıştı. Ali Rahmet Hünkar'ın aynı şeyleri tekrar yaşamaması için özellikle bu kadar kısa geçilmesini sağlamıştı.
Afet ise neye şaşıracağını bilememişti. Zaten Hünkar'ın hiçbir zaman abisini isteyerek terk ettiğine inanmamıştı. Hünkâr abisine hep "nefesim" derdi. Biliyordu ki Hünkâr hayattan bu kadar kolay vazgeçmezdi. Şimdi haklılığını daha iyi anlamıştı. Hayran olduğu yengesine bir kere daha hayranlık duydu. Belki de hiçbir kadın bu kadar güçlü olamazdı. Her gün nefesim dediği adamdan ayrı nefessiz yaşayamazdı o nefes alsın diye. Gözündeki yaşlarla yeniden sardı yengesini. Kendince teşekkür ediyordu işte...