SENİ SEVİYORUM

10

Fotoğraf Eslin

Birden yerimden zıplarken elim leptobun kapagına çarptı ve leptop serçe kapandı. Eray'a döndügümde kapıya yaslanmış bana bakıyordu. Yavaşça yaslandıgı kapıdan ayrılıp kapıyı kapadı.
"Be.. Ben... Şey kıyafet evet evet kıyafet giyiyordum" dedim aral acele.
Sonra suratına bile bakmadan ilerlemeye başladım. Tam yanından geçicekken kolumdan tuttu. Yan yana duruyorduk.
"Neden odamı karıştırıyorsun?" şaşkınlıkla ona baktım.
"Hayır... Yemin ederim kıyafet giyiyordum. Birden gözüme fotoğraf çarptı. Yemin ederimki başka birşey yapmıyordum?"
"Tamam çık" dedi soğukça. Kolumu bırakmıştı.
"Eray bak ger-"
"Çık demiştim" dedi beni tersleyerek. Daha fazla odada kalmamak için hızla ilerleyip kapı açtım ve çıkıp kapadım. Beni yanlış anlamıştı. Ben odasını kurcalamıyordumki.
Beni yanlış anlayıp belli etmesede odasından kovmuştu. Bu durum benim canımı baya bir sıktı. Bana o soguk sesiyle konuşması canımı yakmıştı.
Belinay'ın yanına oturdugumda yukardan Eray'da yeni iniyordu.
Ona , odasını incelemedigimi anlatmak istiyordum ama suratıma bile bakmıyordu.
Bu olay cidden canımı sıkmaya başlamıştı.
Seray "Birşeyler hazırlayayımda yiyelim"  Eray beni yanlış anlamışken ve bir kere bile suratıma bakmıyorken mi? Asla.
"Yok saol. Biz kalkalım geç oldu. Dimi Belinay" dedim ayagımı ayagına çarparak.
Belinay " hah. Hee evet evet. Geç oldu biz gidelim"
Seray "Yaaa. Sacmalamayın"
"Başka zaman Seray. Olur mu? Şimdi olmaz" suratı düştü.
Seray "İyi madem. Teklif var ısrar yok"
Seymen " E bizde kalkalım artık" diyerek Aras'la birlikte ayaklandılar.
Aras elini Eray'a uzatınca , Eray ayaga kalktı ve elini sıktı.
Sonra Seymenle tokalaştılar.
Seymen " hadı fıstıklar gòrüşürüz" diyerek elini bana uzatınca tuttum. Sonra Belinaya uzattı. Seray'ın ise
"Uyyy. Uyy yanaklara bak" diyerek sıktı. Seray suratını buruştururken Seymen'in elini itmeye çalışıyordu. Aras bana elini uzatınca bende uzattım.
"Görüşürüz" dedi hafif gülümserken. Bende ona karşılık vererek güldüm. Belinay'a baktı. Sonra saygısızlık olmasın diye elini Belinay'ada uzattı. Yani benim düşüncem. Ama tabi benim arkadaşım karşılık verir mı? Tabikide vermez.
Aras "saygısızlık yapmayalım diye elimizi uzatıyoruz. Ama hanımefendi ne anlarki saygıdan" diye söylenirken Seymen onu tutup dışarı çıkardı. Belinay hiçbirsey demiyordu. İçinde tutuyordu şuanda ve dışarda bana patlayacaktı.
"Neyse bizde gidelim" dedim.
Seray "Abim sizi bırakır dimi abi" Eray'a baktıgımda telefonuyla oynuyordu.
"Dimi abi" dedi Seray üstüne basarak.
Eray "Ha. Ne dedin" bu hali sinirime dokunmaya başlamıştı.
"Eslin'leri eve bırakırsın  diyorum dimi?"
Belinay "Biz gideriz. Birsey olmaz"
"Bencede. " dedim tıslayarak. Eray ayaklandı.
"Ben götürürüm. Geç oldu" "Gerek yok. Sen telefonunla ilgilenebilirsin" niye atarlanıyorsam.
"Bu saatte mi? Dışarda kimler var biliyor musun sen?"
"Bilmiyorum. Bilmekte istemiyorum. Biz gideriz teşekkür ederim yinede"
Belinay " aynen gideriz biz"
Seray " ya delimisiniz. Kız başınıza olmaz"
Eray "Bırak Seray. Gitsinlerde akılları başına gelsin"
Sağ elimi yumruk yaptım. Ne ukala bir çocuktu bu.
"Tamam sorun degil Seray"
"ama.." konuşucakken susturdum onu.
"Cidden sorun degil" zorda olsa kafa salladı.  Üzerimize montlarımızı giyip kapıya çıktık.
Seray "dikkatli gidin" diyerek sarıldı bize.
Mal Eray. Biraz daha ısrar etse nolucaktıki sanki?
Aman banane. Etmezse etmesin.
Belinay yine koluna girince konuşmaya başladı.
"Aras'a çok pis uyuz oldum. Neymiş efendim ben saygıdan anlamıyormuşum. Hah. Güleyimde boşa gitmesin. Salak çocuk" bir süre daha aynı şeyleri tekrarladıktan sonra vedalaştık onunla. Evlerimiz ters istikamette oldugu icin o ayrı gidicekti.
Ah. Lanet olsun aklıma yeni geliyor. Kıyafetlerim Eray'ın odasındaydı. Sandalyeye koymuştum. Bidaha gidememki oraya. Eve geç kalırım. Telefonumu çıkarıp Seray'a kıyafetlerimi poşete komasını ve okulda bana vermesini rica ettim. İlerde taksi duragını görünce adımlarımı hızlandırdım.
"Pşş. Güzellik" arkadan bir ses geldi ama dönüp bakmadım.
"Sana diyorum kızım baksana" banamı diyordu? Birden vücüdum korku hormonu salgılamaya başladı.
"dursana kızım" kafamı arkaya çevirdigimde bana seslendiklerini anladım. Korkum dahada artarken birden bir ara sokaga girip koşmaya başladım.
"Sen kaşındın" dedi biri.
Gözlerim şimdiden dolmaya baslamıştı.
Önüme birden biri çıkınca durdum ve geriledim. Buda aralarından biri olmalıydı çünkü çok pis sırıtıyordu. Tam atak yapıp kaçacaktınki arkadan saçım çekilince çıglık attım.
"Sana dur demiştim" beni itince dizlerimin üzerine düştüm. Kar'a düştügüm için dizlerim acımamıştı ama donmuştu. 4 kişilerdi. Etrafıma çember oluşturduklarında ağlamaya başladım. Bukadardı... Benim hayatının  bitiş noktasıydı bu an. Ben bu yaşıma kadar kendimi korurken şimdi koruyamıyordum. Canım yanıyordu. Kalbim sıkışıyordu. Çünkü ben şuanda bitmiştim. Gözyaşlarım aralıksız akmaya başlarken yavarmaya başladim.
"Lütfen... Bırakın. Yalvarırım" aralarından birisi eyilip çenemi avuçladı.
"Cık cık. Neden bırakalım. Sen bu gece benimsin"
Sonra birden aralarından birine ait olmayan ve beni rahatlatan bir ses duyuldu.
"Yanılıyorsun. O kız benim"

-----
(zeynepcolakk)'ın HIRÇIN KİTABINA BAKABİLİRSİNİZ

Yorum ve oylar icin sonsuz tesekkurleeer.