Inside these pages you just hold me. Chapter 2: Orient

II - Alkohole

Jakieś skojarzenia po tytule? 🙃

Dopiero głód wygonił Louisa i Harry’ego, i oczywiście Merlina, z łóżka. Szatyn zrobił szybkie śniadanie, kiedy młodszy poszedł się ubrać, nie zabawili nad nim jednak zbyt długo, bo Harry nie darowałby sobie, gdyby nie zobaczył, jak mają się wszystkie zwierzęta. No i ogród, do niego też musiał zajrzeć, więc swoje pierwsze kroki skierował właśnie tam. Louis naprawdę coraz lepiej sobie ze wszystkim radził, a jedyną rzeczą, która tylko smuciła teraz Harry’ego, było to, że pod krzakiem bzu przybyło jeszcze kilka z tych małych, prowizorycznych nagrobków, Louis jednak dbał, żeby obok zawsze rosły jakieś kwiaty, co Harry uważał za naprawdę kochane z jego strony, poza tym pocieszał się tym, że i w tym roku mieli kolejne pokolenie kurczaków, i to właśnie od nich zaczął, kiedy już pochwalił Louisa za tak dobrze utrzymany ogród. Szatyn naprawdę bardzo szybko się uczył. 

Kurczaki były już całkiem spore, w końcu miały już ponad dwa miesiące, a kiedy przy nich ukucnął, same zaczęły na niego wskakiwać. Louis przykucnął obok, głaskając kilka następnych. 

– Tak więc… – zawahał się. – Sam trochę je rozniańczyłem.

– Zauważyłem – zaśmiał się Harry. – A imiona? Wymyśliłeś już coś? 

– Och tak, oczywiście – potwierdził Tomlinson. – Więc to jest Malibu, Mojito, Cointreau – zaczął wskazywać kurczaki, siedzące na kolanach Harry'ego. – To Tequila, bo jestem pewien, że to kura… 

– Czekaj, czekaj – przerwał mu Harry, nie mając pojęcia czy Louis w tym momencie nie stroi sobie z niego żartów. – Nazwałeś kurczaki jak alkohole? 

– Tak – potwierdził szatyn. 

– Dlaczego? – zapytał od razu młodszy, powstrzymując się przed wybuchnięciem śmiechem. 

– A no dlatego, że to bardzo oryginalne i przede wszystkim bezpłciowe imiona, a dobrze wiesz, że nie rozróżniam kogutów od kur tak dobrze, jak ty.

W tym momencie młodszy nie wytrzymał, parsknął śmiechem, po czym klęknął, prawie zrzucając z siebie kilka kurczaków, jednak w tym momencie nie przejmował się nimi aż tak bardzo, za to ujął twarz Louisa w dłonie i na chwilę złączył ich usta. 

– Jesteś obłąkany – powiedział, nie mogąc przestać się śmiać.

Louis sam roześmiał się głośno, chyba dopiero w tym momencie dotarło do niego, że jego pomysł był naprawdę dziwny, ale przecież oni też byli dziwni, więc wyglądało na to, że był jak najbardziej na miejscu.

– Hector. Cześć, piesku – przywitał się Harry, kiedy ten podbiegł do nich i szturchnął go mokrym nosem. – A gdzie masz Mirabelkę? – zapytał, obserwując, jak kurczaki już zaczęły ciągnąć go za uszy, czym Hector zdawał się zupełnie nie przejmować.

– Pewnie gdzieś leży – odezwał się Louis. – Wiesz, nie chciałem cię martwić, ale ostatnio ona trochę mi się nie podoba. Myślę, że trzeba będzie zabrać ją do weterynarza.

– Poszukajmy jej – odpowiedział Harry, wstając z ziemi i praktycznie od razu lokalizując Mirabelkę przy werandzie, kopiącą dół na grządce z kwiatami. 

Podszedł do niej, a Louis podążył za nim.

– Jest apatyczna i… 

– Zdecydowanie przytyła – dokończył za niego Harry, obserwując, jak ruda suczka właśnie mości się w dołku, który przed chwilą wykopała.

Mirabelka przybłąkała się do nich jesienią i już się stąd nie ruszyła. I może Louis na początku trochę narzekał na kolejnego zwierzaka, ale ostatecznie Harry był przekonany, że uwielbia ją tak samo, jak całą resztę. On też nie miał nic przeciwko.