Could he be it? [Dutch]

3. De anonieme bloem

Gimme more - Britney Spears

***

Met twee Pornstar Martini's op onze marmeren tafel en de stem naast mij die maar door bleef ratelen, sloot ik zachtjes mijn ogen en voelde ik mijn spieren eindelijk ontspannen. Ik voelde me al de hele dag nerveus, wachtende op een berichtje terug van Scott. De alcohol liet mijn gedachten zweven en eindelijk kon ik het nieuwsbericht van me afzetten.

Bzzz bzzz

Het was hem.

"Wat doe je?" meteen gevolgd door "Ik ben in Kortrijk"

WAT?

Hij is hier. Een mengeling van adrenaline, spanning en opwinding gierden door mijn lichaam. De alcohol had nu het omgekeerde effect en versterkte deze gevoelens driedubbel zo hard. Ik kon mijn anxiety niet meer onderdrukken en forceerde mezelf om te focussen op mijn ademhaling.

"Ober, nog een rondje alsjeblieft." Voordat ik kon weigeren, had Ana zonet onze derde cocktail op een uur tijd besteld.

Opnieuw opende ik het bericht. Wat zou ik antwoorden? Enerzijds stond ik te popelen om hem te vertellen dat we elkaar misschien konden zien vandaag, maar ik had geen idee hoe ik dat voor elkaar kon krijgen met mijn druk aanwezige vriendin aan mijn zijde. Anderzijds wou ik de spanning erin houden en wou ik dat híj míj vond.

"Echt? Met wie?"

Ik besloot voor optie twee te gaan. Nog voordat ik het gesprek kon sluiten, volgde zijn antwoord.

"Met vrienden. Wat ben jij aan het doen?"

Nu was er geen ontkomen meer mogelijk, dus besloot ik maar te zeggen hoe het zat.

"Je raadt het nooit, maar ik zit momenteel op een terrasje in Kortrijk", gevolgd door een knipoog emoji verstuurde ik mijn bericht.

De derde cocktails werden onder onze neus geschoven. Het laatste wat ik nu nodig had, was nog meer alcohol in mijn lichaam; ik wist hoe hij zich voelde over het feit dat ik alcohol dronk. Ik voelde me nerveus wetende dat Scott hier ergens rondliep, hij was vast niet alleen en had me meermaals gewaarschuwd dat zijn vrienden niet de mensen waren die je wou tegenkomen. Ik voelde me plots enorm kwetsbaar en zichtbaar.

Ana stelde voor om wat te gaan shoppen en met een opgelucht en dankbare knik, dronken we onze passievrucht drankjes leeg en vroegen we de ober om de rekening.

Die laatste kwam met een roos. Ana leek helemaal niet zo verbaasd en meteen wist ik dat ik ergens een van haar flirtmanoeuvres had gemist. Ik volgde haar blik door haar zonnebril en bijna meteen zag ik de twintiger aan de andere kant van het terras. Hij zag er niet mis uit met zijn blonde haren en zijn witte hemd, maar was allesbehalve mijn type.

Nog voor ik me kon omdraaien om mijn vriendin te vragen hoe ze dat nu weer voor mekaar had gekregen, werd de stoel naast mij naar achteren geschoven. Haar lange bruine haren zwiepten op en neer op het ritme van haar zwarte hoge hakken die luid weerklonken op de straten terwijl ze resoluut op de blonde jongen afstapte.

Great. Nu voelde ik me nóg kwetsbaarder en zichtbaarder. Was het mijn verbeelding of waren er echt ogen op mijn rug aan het branden? 90 seconden - die voelden als 10 lange minuten - later werd er een tweede bloem op onze tafel gelegd. "Van een geheime minnaar achteraan de bar aan de overkant", knipoogde de ober.

Deze keer was het een zonnebloem, met een kaartje in een slordig geschrift waarop stond "Je ziet er een echte prinses uit met die madeliefjes in je haren. Mijn prinses."

Ik herkende zijn woorden meteen.

Met een ruk draaide ik me om en tuurde naar het café aan de overkant van de straat. Het café zat stampvol en de schaduw van de bomen maakte het onmogelijk voor me om te zien wie er aan de bar zat. Ik schoof mijn zonnebril omhoog in mijn haren in de hoop meer contrast te kunnen onderscheiden, maar er zaten wel 20 schimmen op barkrukjes die allemaal ongeveer mijn leeftijd leken te hebben.

"Kom zijn we weg? Ik heb de rekening al betaald." Ana liet me opschrikken en wachtte ongeduldig naast ons tafeltje. Ik stak de zonnebloem snel weg in mijn handtas en stond op.

We liepen nu recht af op het café aan de overkant en ik kon mezelf niet bedwingen om nogmaals in het duister te staren, zoekende naar hém.

Met een onzekere glimlach en een knipoog hoopte ik nog iets uit te lokken om mijn laatste twijfels te bevestigen. Nog geen milliseconde later, zag ik twee lichtbruine ogen en een grote witte glimlach die mijn blik kruisten. Mijn hart klopte in mijn keel en ik voelde de vlinders uitbundig fladderen in mijn hele lichaam.

Blozend liep ik arm en arm met Anastasia op de winkelstraat af.

Sorry voor de korte hoofdstukjes, de volgende worden langer, ik beloof het! xoxo