Could he be it? [Dutch]

90. Het glinsterende object

Ten Toes - BubbaGotBeatz

***

Met een bevende hand tilde ik de fles uit de vuilnisbak. Mijn duim wreef over het label van Jack Daniels. Ik keek verbaasd op wanneer het me opviel dat er een kokertje in de fles stak. Het leek wel een van die verborgen boodschappen uit een dobberende fles in de grote oceaan.

Onder de druk van de dreunende adrenaline die steeds sneller door mijn lichaam pompte, aarzelde ik niet. Mijn hand schoot uit naar de keukenlade waar ik de deegroller uithaalde. Ik legde de lege alcoholfles op het aanrecht en in één krachtige beweging sloeg ik de deegroller op het glas.

Door de twee ronde vormen op elkaar te slaan, schoot de fles vooruit en rolde ze in volle snelheid van het keukeneiland. Ze vloog met een luide klap in scherven op de parketvloer, en verbrak de stilte. Kleine stukjes glas schoven over de houten vloer en kletterden tegen de plinten. Aangezien ik zo dom was geweest om deze actie uit te voeren op blote voeten, besloot ik op het eiland te kruipen om de schade te inspecteren. Vanop hoogte staarde ik naar het tafereel.

Scherven brengen geluk ... I guess?

Zonder emotie staarde ik naar de glazen deeltjes, tot mijn oog viel op iets dat harder glinsterde dan de rest. Naast het glinsterende object, lag een opgerold briefje op de grond. Ik zwaaide mijn benen naar de juiste kant van het aanrecht en calculeerde hoe ik me zou moeten verplaatsen om niet op glas te trappen.

Nadat ik een denkbeeldig pad had uitgestippeld, liet ik me op mijn tenen zakken. Op de toppen van mijn tenen balanceerde ik mijn gewicht tot aan het mysterieuze object. Ik bukte me in een soort chimpansee-houding om te constateren dat het mijn oude Swarovski-armband was. Verbaasd raapte ik het sieraad op dat me terug katapulteerde in de tijd.

[flashback]

Ik weet nog precies hoe warm de lucht was geweest die dag. Het was een zwoele zomerdag, zoals die goede zomerdagen zoals we ze vroeger kenden. We lagen in het gras aan de rand van de rivier die dwars door de stad liep. Zijn schouder tikte de mijne aan, wat een elektriciteitsstroom veroorzaakte doorheen mijn slanke tienerlichaam. We lagen daar alsof de tijd stilstond, alsof we geen verleden en geen toekomst hadden. Het enige dat telde was Harrison en ik.

Hij ging rechtop zitten en plukte iets uit zijn broekzak — een fluwelen donkerblauw doosje, een beetje beschadigd aan de hoek, met een zilveren zwaan op de voorkant gedrukt.
Ik dacht eerst dat het een grap was, hij trok wel vaker rare dingen boven. Maar dit keer keek hij me serieus aan, met die licht spottende, maar tedere blik die hij toen nog had.

"Don't you dare think I'm becoming soft now"

Zijn woorden altijd even spottend, maar dat was net waarvoor ik indertijd was gevallen. Zijn sexy uiterlijk, zijn zelfzekere karakter, maar die lieve ogen en het feit dat hij me zo speciaal kon laten voelen. Alsof ik het mooiste meisje op aarde was.

Hij duwde het doosje in mijn hand, alsof hij het zelf niet langer wou vasthouden. Ik zag twijfel in zijn ogen. Het leek alsof hij bang was voor wat het zou kunnen betekenen.

Binnenin lag een armband van diamantjes. Het was fijn en elegant. Hoewel ik thuis dure sieraden kreeg, was dit het mooiste juweel dat ik ooit had gezien.

"Just try it on" zei hij ongeduldig.

Ik glimlachte. Het schuivertje schoof gemakkelijk dicht en ik hield mijn hand op armlengte om de diamantjes die onder het zonlicht schitterden te bewonderen.