Could he be it? [Dutch]

53. Het ongelukkige ongeval

Silence - Marshmello, Khalid

***

Ik werd wakker met een barstende koppijn en greep naar mijn iPhone: geen enkel bericht van Scott. Dat was raar. Was hij nu echt zo boos geworden om het feit dat ik gisteren was uitgeweest? Ik dacht dat die fase achter de rug was.

Met een pijnlijke kreun duwde ik mezelf uit de matras tot ik rechtop zat in mijn bed. Mijn tenen deden pijn van het dansen op mijn hakken en mijn hoofd stond op springen. Great. Dit was dus de reden waarom ik nooit uitging. De kater achteraf was het gewoon echt niet waard.

Mijn oog viel op het ongelezen bericht van Eileen: "Goed thuisgekomen polpetta?"

Wat was ze toch een lieverd. Ik antwoordde haar dat ik gisterenavond meteen in slaap was gevallen maar dat alles - buiten de kater - oké was. Meteen verscheen een lachende smiley op mijn scherm, ik stuurde haar een hartje terug waarna ik het toestel vergrendelde.

In mijn pyjama liep ik de trap af waar de geur van gebakken croissants en chocoladekoeken de keuken vulde. Smith sprong meteen van zijn stoel en kwam aanlopen om me een gigantische knuffel te geven. Ik lachte en hief zijn veerlichte lichaam op waarop hij zijn benen om me heen sloeg. "Goeiemorgen kleintje", zei ik terwijl mijn neus de geur van Avène shampoo opsnoof in zijn blonde haren.

Ik nam een klontje suiker uit de kast alvorens me op de stoel naast Olivier te ploffen die diep verdoken zat in de krant. De radio gaf aan dat het 10 uur was en ik luisterde naar het nieuws terwijl de kruimels van de krokante croissant op mijn bord dwarrelden.

"Proces tegen Sharia4Belgium-leden hervat: terreurverdachten opnieuw voor de rechter in Brussel"

"Groen en milieuorganisaties luiden de alarmbel naar aanleiding van de beslissing over de verlenging van de levensduur van kerncentrales"

"België bereidt zich voor op Brexit: wat betekent dit voor onze economie?"

"Regionaal nieuws: grootse illegale fuif ontruimd na anonieme melding, waarbij 16 personen werden gearresteerd"

Het gerinkel van de telefoon verbrak het nieuwsbericht.

Grommend greep mijn moeder naar haar telefoon. Haar stem klonk verbaasd wanneer ze las wie het was: "Oei er is iets mis", zei voordat ze de oproep beantwoordde.

Ik wachtte gespannen af en keek toe hoe haar gezicht vertrok en volledig wit werd. Ik voelde een knoop in mijn maag en slikte een gevaarlijk groot stuk croissant door zonder erop te kauwen. Ik forceerde een slok koffie door mijn keel en voelde hoe mijn koude vingertoppen zich om de warme tas klemden.

Uiteindelijk beëindigende ze het gesprek na enkele minuten die wel uren leken te duren. Drie paar ogen keken haar vragend aan; we wisten allemaal dat er slecht nieuws zou volgen.

"Het was oma, opa ligt in het ziekenhuis na een aanrijding"

Ik hoorde de woorden maar ze drongen niet tot me door. Verstijfd bleef ik zitten.

"We gaan er meteen heen. Cataleya jij blijft hier bij je broer", klonk Olivier serieus.

Ik keek naar Smith en zag de verstomming op zijn gezicht. "Papa, ik wil mee", pruttelde hij tegen.

"Het was geen vraag"

"Ik. Ga. Mee!", schreeuwde hij nu.