Could he be it? [Dutch]

76. Radeloos

Quietly Yours - Birdy

***

Ik staarde voor me uit, in de lege verte. Mijn hoofd bonkte zo oorverdovend luid dat mijn oren ervan begonnen te suizen. De druk op mijn voorhoofd was nu ondraaglijk geworden en ik legde er mijn koude hand tegenaan in een poging de pijn te dempen.

Mijn maag knorde, hunkerend naar een deeltje voedsel die al 18 uren niet kwam. Maar honger kende ik niet. De dag van het verhoor had ik nog geprobeerd om mezelf op te peppen en frietjes te gaan halen, maar die waren een voor een blijven steken in mijn keel. Uiteindelijk had ik het medium bakje - dat ik doorgaans met gemak binnenspeelde - in de vuilnisbak gezwierd.

Er leek een prop in m'n keel te zitten die ik maar niet doorgeslikt kreeg. Daardoor voelde mijn lichaam nu hol aan, als een mannetje van chocolade.

De minuten tikten voorbij en mijn blik bleef hangen op de voorbijrazende bomen in de verte zonder dat ik ze zag. Het waren vage groene strepen zonder vorm.

De wereld passeerde aan me en niets leek me nog te interesseren.

Ik had geen energie om met mijn oogleden te knipperen tegen de tranen die opwelden en mijn netvlies vertroebelden, dus sloot ik ze maar. Een zoute druppel baande zijn weg naar beneden over mijn wang. Ik keek stilzwijgend toe hoe donkere kringetjes zich vormden op mijn lichtblauwe jeans, maar ik voelde de tranen niet.

Daar zat ik dan.

Beweegloos, geruisloos, maar zo kwetsbaar, en vooral ontzettend eenzaam.

Eenzaamheid.

Een gevoel zo onbeschrijfelijk pijnlijk, maar zo intens. Alsof je hart letterlijk voelt dat het in de steek wordt gelaten.

Ik voelde me als een schim in een wereld van zwart en wit. Alsof de schaduwen me opslorpten hoewel ik me in al het licht bevond. Alsof ik onzichtbaar was voor de tientallen mensen om me heen.

Ik telde ze.

Het waren er achttien.

Achttien mensen die zich op minder dan 10 meter van mij bevonden.

Achttien mensen.

En er was niemand die me opmerkte. Niemand die zag hoe ik langzaam instortte. Niet één levende ziel.

Mijn tranen droogden stilaan op en mijn ogen voelden aan alsof ze zonet de woestijn hadden getrotseerd. Alsof er drie kilo zand schuurde tussen mijn netvlies en mijn ooglid.

Maar nog steeds voelde ik me vanbinnen zo fucking leeg.

Hol als een dode boom op de grond. Eenzaam als een toneelspeler in een lege zaal. Onbelangrijk als die 5 cent die altijd onderaan je portemonnee blijft zitten.

Ik zette Spotify op en probeerde mezelf te sussen met een lied en mijn gevoelens door te slikken.

Ik slikte.

En ik slikte nog eens.

Maar alle emoties leken vast te zitten in m'n keel. Als een pijnstiller die je doorslikt zonder water. Wat je ook doet - kuchen, drinken, wurgen, slikken - het pilletje blijft steken in je keel tot als het na een tijdje langzaam wegglijdt naar beneden wanneer je er niet meer aan denkt.

Een van Birdy's bekendste liedjes klonk nu door mijn oortjes en raakte een gevoelige snaar vanbinnen.

Ik beet hard op mijn onderlip om niet luidop te snikken terwijl mijn lichaam begon te schudden. Mijn hart deed pijn en ik moest mijn uiterste best doen om de doffe schokken vanbinnen in mijn lichaam te dempen. Het deed zoveel pijn.