Could he be it? [Dutch]

56. De gemaskerde mannen

Power Trip - J. Cole, Miguel

***

- Onbekend POV -

De wagen stopte op de oprit en ik keek naar de voorgevel die zoveel meer betekende dan een simpele bakstenen muur.

Ik had zo graag eens binnen deze 4 muren geweest. Hoe graag ik ook wou meegaan, wist ik dat het geen goed idee was.

Alles was perfect geregeld, we hadden zelfs 4 noodscenario's overlopen. Zachary wist de werking en ook Jason was ondertussen volledig ingewerkt. Ik moest hen veilig houden en op de uitkijk staan.

Zachary en ik waren perfect op elkaar afgestemd. Soms konden we met één blik communiceren, net zoals nu wanneer ik knikte om hem te laten weten dat ik in hem geloofde. Hij sloot het portier van de wagen achter zich en ook Jason stapte uit.

Soms dacht ik dat ik geen hart had, maar Zachary was pas echt koudbloedig. Hoewel hij net als ik gemakkelijk kon omslaan van warm naar kil, wist ik dat hij zonder aarzelen grenzen zou overschrijden waarvan ik hoopte dat ik het nooit zou moeten doen. Zijn strafblad was daar het levende bewijs van. Echter ondanks zijn misstappen, was hij een goede kerel die je kon vertrouwen.

Ik had hem duidelijk gemaakt dat indien hij iemand zag in het huis, de opdracht meteen afgelopen was. Niemand mocht gewond geraken hier, dat was prioriteit. Normaalgezien zouden ze allemaal het huis uit moeten zijn, maar toch bleef het riskant om dit op klaarlichte dag te doen.

-Electricity of number 33 is down-, klonk Jasons stem door de walkie talkie.

-Got it. I'm going in-, zei Zachary.

Gespannen wachtte ik in de huurwagen die we eerder deze ochtend waren gaan ophalen. Als ik zou geloven in God dan zou ik nu gebeden hebben tot hem. Mijn grootste angst was niet dat we gezien zou worden - want dat was gecovered - maar dat er onverwachts toch iemand thuis zou zijn.

-Downstairs clear-

Oef, ik liet een zucht ontsnappen en haalde opgelucht adem.

-Going in-, klonk Jason. -Zachary, why you closed the goddamn door?-

-I didn't, it must have slammed shut, dammit, I'm coming-

Ik zuchtte en balde mijn vuisten, maar besloot niets te zeggen in de walkie en rustig af te wachten. Uiteindelijk hadden we tijd. Geen idee waarom ik mezelf zo zat op te jagen. Normaal was ik altijd de koele kikker, het was eenvoudigweg zo lang geleden dat ik er nog eens bij was.

-Upstairs clear-

Finally. Ik ontspande mijn schouders en leunde naar achteren in de stoel. Even sloot ik mijn ogen maar bedacht dan dat ik best alert bleef voor eventuele getuigen.

Na een twintigtal minuten was het klusje geklaard en hadden de jongens alle waardevolle objecten verzameld.

-We're returning-

Ik besloot hen nog eens te laten dubbelchecken:
-Did you put everything back as it was?-

-Yeah, it's fine-

-Double check-

-We know it's f—

-Double check. Zachary upstairs and Jason downstairs-

Enkele minuten gingen voorbij voordat Zachary's stem opnieuw door de walkie klonk: -All good. Coast clear?-

Ik keek rondom me en opende het venster om te luisteren of er aankomende wagens waren.

-Clear-

Op mijn signaal kwamen ze beiden op de wagen afgelopen en sprongen ze op de achterbank met drie grote zakken. De zwarte Mercedes reed de oprit af en rechts van me zag ik net de buurvrouw buitenkomen.

Shit

"Guys take off your balaclava now"

Beleefd stak ik mijn hand op terwijl we de baan opreden. Met een glimp op de jongens op de achterbank die ook beleefd glimlachten, liet ik mijn schouders zakken. Dat was op het nippertje geweest.

"Holy shit dude, this was the most luxurious house I have ever robbed in my life. How did you know this place!", klonk mijn vriend van zodra we snelheid maakten.

"Zachary, you may be the bad ass, but don't forget connections are key. Talking about which, please hand me over the key, will you?"

Ik dacht terug aan hoe ik Cataleya had moeten verleiden die nacht om dicht genoeg bij haar te komen om de sleutel te pakken te krijgen. Ik herinnerde me haar kwetsbare staat wanneer ik haar nek had gekust. Haar vochtige ogen, haar kwetsbare houding, en haar trillende benen, hadden me diep geraakt. Ik had de sleutel ondertussen in mijn broekzak in de klei gedrukt om zo later een duplicaat te kunnen laten maken.

Om mijn mond speelde een grijns wanneer ik bedacht aan onze overwinning. Mijn voet drukte het gaspedaal diep in en ik kon niet wachten om de buit te bekijken.

"Guys did you take any jewellery?", vroeg ik terwijl ik mijn hoofd half draaide naar de achterbank.

"Yes"

"The jewellery is mine. The rest is yours"

"What happened to the rule 'not leaving anything behind and getting rid of everything'?", klonk Jason achterdochtig.

"Nothing happened to that rule, it's just not applicable to the man in charge"

"I hope you don't fuck us over", beantwoordde hij me. Waarop Zachary me meteen verdedigde: "He won't"

Ik knikte tevreden en mijn gedachten dwaalden af naar wat ik zou kunnen vinden tussen de juwelen. Ik zette wat muziek op en hield de achteruitkijkspiegel nauwlettend in de gaten terwijl mijn maten op de achterbank een schatting maakten van de enorme buit. Met een blik op de klok knikte ik tevreden en met mijn vrije hand typte ik een bericht naar Alessia: "All good"

We hadden dit klusje geklaard in nog geen 40 minuten.

Wanneer we aankwamen aan de schuur, borg ik de juwelen op in een doos en zette de mannen af aan de schuur.

"Jason, can you already start cleaning the mess of yesterday?", vroeg ik waarop hij humde.

"I will"

Ik tankte de Mercedes vol en reed vervolgens terug naar de schuur om alles schoon te maken.

Bzzzz

Alessia: "They are returning now"

"Thanks"

"yw"

Ik haalde opgelucht adem. Alles was volgens plan verlopen.

Wat vond je van dit hoofdstuk en alle nieuwe informatie? Wiens POV denk je dat dit is?

Bedankt trouwens om te blijven lezen! Love you xxx