Could he be it? [Dutch]

49. Liefde in Palais Garnier

Loving Me 4 Me - Christina Aguilera

***

Het weekend na de feestdagen vertrokken we naar Parijs met de voucher die Scott me had geschonken.

Ik keek ernaar uit om nog wat opeenvolgende dagen samen door te brengen. De laatste tijd waren er zoveel nachten geweest waarin ik mezelf in slaap had gehuild. Ik hoopte dat 2017 daar verandering in zou brengen en we dit nare hoofdstuk van Scotts wraak snel achter ons zouden kunnen laten.

Scott scande mijn ticket aan de ingang terwijl ik sprakeloos naar het plafond staarde. Ik wou elk klein detail in me opnemen zodat ik nooit meer zou vergeten hoe prachtig de gouden wanden versierd waren. Ik probeerde de detailrijke gevels, gouden beeldhouwwerken en de immense spiegels te memoriseren.

We hadden Palais Garnier - of beter gekend als de Opera van Parijs - al eerder bezocht tijdens ons weekendje in de hoofdstad afgelopen zomer. Ik had toen mijn ogen uitgekeken en Scott gezegd dat ik ooit hier een operastuk of balletvoorstelling zou willen komen bezichtigen. Vandaag was die dag, en ik kon mijn geluk niet op.

Scott - de romantische ziel die hij is - had tickets besteld voor mijn verjaardag, en hier waren we! Mijn zwart fluwelen kleed had dunne schouderbandjes in de vorm van diamanten en de outfit werd afgemaakt met mijn zilveren ketting op mijn hals en mijn zwarte muiltjes met diamantjes. Hij had een zwarte smoking aan die nauw spande op zijn borstkas en schouders. We waren the pair in black en we straalden.

We wandelden de Grand Foyer binnen en opnieuw werd ik omver geblazen van de imposante en indrukwekkende inkomhal. We wandelden de marmeren trappen op naar de eerste verdieping. Ik vroeg me enthousiast af waar we zouden zitten. Scott zocht zijn weg in het immense labyrint en een medewerker informeerde ons dat we langs rechts moesten doorlopen tot de derde loge.

We stonden voor ons nummer en ik duwde de deur open. We kwamen terecht in een kleine kamer bekleed met bordeaux wanden uit een zachte stof. Het was er ruim, maar toch intiem.

Het zicht op de operazaal versierd met goud en marmer was fenomenaal. Ik keek meteen omhoog naar het kleurrijke plafondschilderij en de vergulde kroonluchter die een weelderige atmosfeer creëerden. We hadden vanuit onze loge een uniek zicht op het podium en ik was in mijn nopjes. Dit zou een onvergetelijke avond worden.

Ook Scott naast me stond zijn ogen uit te kijken. De vraag of ik het mooi vond was overbodig, maar ik knikte enthousiast en kuste hem op de mond op hem te bedanken voor dit geweldige geschenk.

"Het is mooier dan in mijn dromen", bevestigde ik.

We installeerden ons op de comfortabele stoelen; zijn hand lag op mijn been en het mijne rustte er bovenop. We wachtten ongeduldig, en wanneer de lichten dimden en de zaal stil werd, schoven we naar het puntje van onze stoel om niets te missen van het iconisch operastuk La Cenerentola.

Ik keek Scott verliefd aan wanneer de muziek door de zaal klonk. Even wou ik stilstaan bij dit prachtige moment en het koesteren in mijn hart. "Je t'aime", fluisterde ik onhoorbaar.

Na een dramatische scène van Don Magnifico, luidde er een oorverdovend applaus uit de zaal onder ons en gingen de lichten aan. Ik klapte tot mijn handen pijn deden en rood zagen. Wat een beleving. Het verhaal had ons volledig opgezogen en het eerste deel van anderhalf uur leek wel 20 minuten.

Scott stond op en kondigde aan dat hij op zoek ging naar de toiletten, waarop ik gniffelde en hem succes wenste.

Toen hij terugkwam leek alle kleur uit zijn gezicht te zijn verdwenen en bezorgd vroeg ik hem wat er scheelde. Hij ontkende dat er iets was en wuifde met zijn hand. Hij leunde over het balkon van onze loge. Ik wist zeker dat er iets was en stond op.

"Scott?"

"Er scheelt niets schat"

"Ik geloof je niet"

Hij draaide zich naar mij en zijn gezicht had opnieuw kleur maar zijn ogen waren donker en zijn gezicht stond strak. "Heb je iemand gezien die je kende?", probeerde ik hoewel dat me zou verbazen aangezien we in Parijs waren.

"Natuurlijk niet, wie zou ik hier kunnen tegenkomen?"

"Wat is er dan?"

"Oke, ik zal het zeggen; ik heb me daarjuist gerealiseerd dat ik ons diner ben vergeten te reserveren", zei hij met een teneergeslagen en schuldig gezicht.

Ik lachte. Als het dat maar was! Ik zei hem dat dat niet erg was en hij daar niet mee moest inzitten. We zouden de avond wel op een andere manier invullen. Op dat laatste trok hij een wenkbrauw omhoog en nam hij mijn hand beet.

"Wil je dansen?", vroeg hij speels. Zijn dode ogen maakten plaats voor pretoogjes en ik vroeg me lichtjes ongerust af hoe hij zo snel van stemming kon veranderen.

Hij zwaaide mijn hand in de lucht en draaide me om mijn as onder onze armen door. Ik moest lachen, maar begreep er helemaal niets van. Het was maar toen hij zei dat ik nooit had kunnen geloven dat ik zou dansen op de eerste verdieping van Palais Garnier dat ik het uitschaterde. Wat was hij toch een idioot soms, maar o zo lief. Hij liet me een dubbele draai maken en mijn gedachten zweefden.

We hoorden dat het geroezemoes beneden doffer werd en namen giechelend terug plaats op onze stoelen. De operamuziek klonk opnieuw door de triomfantelijke zaal en kippenvel vormde zich eerst over mijn armen en vervolgens over mijn benen.

Ik gebaarde naar Scott om te tonen hoe magisch ik het vond waarop hij de volgende woorden mysterieus fluisterde in mijn oor: "Ik weet misschien ook wel iets dat je goosebumps zou geven"

Was hij serieus? Hier?!

Ik keek hem ontzet aan en zijn lustige ogen hingen op mijn lippen. Uitdagend vervolgde hij:
"Bedenk gewoon alle stoute dingen die ik nu met je zou kunnen doen hier", hij pauzeerde en likte zijn lippen, "en niemand zou het ooit weten".

Hij was crazy, dit was onmogelijk.

Toch?

Ik schudde mijn hoofd en probeerde geen wilde ideeën in mijn gedachten te krijgen. Opnieuw keek ik in zijn hazelbruine ogen en ditmaal liet ook ik mijn blik zakken naar zijn roze gezwollen lippen. Hij gebaarde me op zijn schoot te gaan zitten en ik gaf toe en installeerde me met mijn rug naar hem. Zo kon ik het spektakel tenminste nog volgen.

Zijn natte lippen kusten mijn nek en mijn haartjes kwamen recht bij de aanraking. Ik voelde hoe hij teder op mijn huid zoog en hoe zijn hand ondertussen van mijn rug, naar mijn middel, naar mijn borst gleed. Ik had geen bh aan en zijn handen knepen zachtjes in mijn borsten, die hij zonder twijfel goed kon voelen door de dunne stof.

Ik zette me wat meer achteruit zodat ik dichter tegen hem aan zat. Ik hoorde zijn lippen op mijn huid terwijl de dramatische operamuziek de ruimte vulde.

Ik gaf toe dat het wel echt een turn-on zou zijn om hier de liefde te bedrijven. En ik zou nooit meer die kans krijgen. Maar tegelijkertijd wou ik ook het stuk niet missen. Zijn vingers gleden naar beneden en ik wist dat er snel een moment zou komen waarop ik me niet meer zou kunnen verzetten. Ik drukte mijn benen dicht en draaide mijn hoofd om, afkeurend en speels schudde ik mijn hoofd.

"Je vous prie, mademoiselle", smeekte hij. Hoe kon hij zelfs zo goed Frans? Het was best sexy. Ik lachte en keek opnieuw voor me.

Het koste me alle moeite om te negeren hoe hij groeide onder mij. Ik kon zo voelen dat hij met de seconde groter werd. Ik probeerde er niet aan te denken maar zijn hand die nu opdringerig tussen mijn benen wou glijden, maakte het er niet gemakkelijker op. Wanneer was hij zelfs onder de stof van mijn kleed geraakt? Ik zuchtte: hoe kon ik hem nu nog weigeren?