Could he be it? [Dutch]

55. Twee februari

Chance with you - mehro

***

"Omg Leya, ik moet je zoveel vertellen. Wanneer kan ik je zien?"

Het was 17:41 wanneer ik Scotts bericht ontving. Eindelijk.

Opnieuw las ik het bericht. Wat zou er gebeurd zijn? Ik wou niets liever dan hem zien want ook ik had heel wat te vertellen.

"Mag ik langskomen?"

"Natuurlijk"

Ik stormde de trap af en liep de woonkamer in. Het was er akelig stil voordat mijn enthousiaste stem de stilte verbrak.

"Mama, ik wil graag naar Scott toe gaan na deze intense dag. Is dat oké aub?"

"Voor mij is dat goed maar ik wil wel dat je hier slaapt. Je was gisteren al zo laat weg"

"Oké"

We keken beiden Olivier afwachtend aan. Zijn stilte betekende echter niet veel goeds. "En waarom kan je niet bij ons blijven Cataleya? Misschien heeft je broer je nodig"

Oh please, dat hij maar niet mijn broer hierin zou betrekken. Hij wist maar al te goed dat dat mijn zwakte was.

"Smith is oké, en ik zal niet te laat thuiskomen zoals mama vroeg"

"Ik ben niet akkoord"

"Alsjeblieft Olivier", probeerde ik smekend.

"Laat haar gaan Olivier", verdedigde mama me tegen al mijn verwachtingen in.

"Dank je mama". Ik schonk haar een dankbare glimlach.

"Thuis om 20 uur", klonk Olivier kordaat.

Ik keek naar mijn gsm: 17:56. Ik had twee uren, beter dan niks. "Oké", riep ik haastig terwijl ik hinkelend mijn schoenen aantrok en een kus op Smith's voorhoofd drukte. Hij keek me boos aan waarop ik de geruststellende woorden "ik ben snel terug" in zijn oor fluisterde.

Ik nam mijn sleutels en gooide ze in mijn handtas die ik over mijn schouder zwierde. Nog geen minuut later reed mijn auto de baan op op maximumsnelheid richting mijn wederhelft.

Ik klopte op de voordeur en tot mijn verbazing was het Liam die de deur opendeed. Hij schonk me een kleine glimlach en begroette me ongemakkelijk met: "Scott is boven"

"Hey Liam, dank je"

Ik was te benieuwd om te ontdekken wat er was gebeurd dat ik voor één keer niet mijn best deed om wat small talk te houden met Scotts broer.

Wanneer ik de deur van zijn kamer openduwde, vond ik Scott al liggend op het bed terug. Meteen ging hij rechtzitten en vloog ik zijn armen. Hij liet zich vallen op zijn rug met mij op hem. Ik omhelsde hem zo stevig dat hij kreunde. "Sorry schat", mompelde ik terwijl ik hem was ruimte gaf en op de bedrand ging zitten.

"Is alles oké?"

De krop in mijn keel die ik al de hele dag doorslikte, kwam nu onophoudelijk naar boven en snikkend antwoordde ik: "Nee alles is niet oké." De tranen stroomden over mijn wangen en snel greep ik naar een zakdoek om mijn neus te snuiten.